Bevrijding, De Pleaser, Hooggevoelig, Meer energie, Move to new, Van hoofd naar hart, Vanuit je hart
In je please-gedrag laat je jezelf in de steek, zo heb je het geleerd, je weet niet beter. Als je je maar aanpast aan de ander, dan hoor je erbij. Dan mag je er zijn. En toch ervaar je die pijn er altijd bij. Je hebt geleerd, als je echt jezelf was, dan werd je niet gezien, je hebt je als kind leren aanpassen. Misschien heb je je moeder dit zo zien doen en dacht dat dit zo hoorde in het leven en bent dit gedrag gaan kopiëren. Misschien ben je als kind op je eigenheid afgekeurd. Die verscheurende pijn wilde je nooit weer voelen dacht je toen misschien en je bent je gaan verschuilen achter het gedrag om altijd dienstbaar te zijn aan de ander, als beschermingsmechanisme. Om niet gekwetst te worden misschien?
Wat een pijn doet dit, ik weet het, en toch kan je niet anders. Dit is een overlevingsmechanisme. Hoe stap je hieruit? Je wit jezelf niet volledig kwijt raken. Je bent gewend geraakt aan het pleasen. Maar hoe moet je dit dan anders doen? De angst voor afkeuring van anderen zijn een te grote rol gaan spelen en zijn een soort gevangenis van je eigen gedrag geworden.
Het is niet meer van nu. Het is oud. Het mag getransformeerd worden. Wil je dit? Het leren vertrouwen op jezelf. Jezelf niet meer afwijzen. Jezelf niet meer weggeven. Jezelf niet meer verloochenen. Je grenzen weer voelen, wat is een ja, en hoe voelt een nee. Liefde voor jezelf voelen, jezelf niet meer opofferen om gezien te worden, een plek te krijgen, aandacht naar je toe te trekken door complimenten te creëren door jezelf op te offeren.
Door deze liefde voor jezelf leer je je weer verbinden met je lichaam om deze goed te bewonen, te aarden. Je voelt je eigen hart, voor jezelf, genieten van de kleine dingen, er mogen zijn. Alleen durven zijn. Weer verbinden met je ziel, je wezen. Wie jij echt bent.
Je wilt diep van binnen wel je eigen lessen leren, je eigen pad lopen. Je eigen leven leven, en niet altijd dienstbaar zijn naar anderen en jezelf opzij zetten om gezien te worden.
Leren zorgen voor je eigen energie en je opladen in plaats van jezelf steeds uit te putten. Leren zelf aanvulling aan je leven te geven. De verantwoordelijkheid dragen voor jezelf. Geef jezelf ruimte en bemoei je niet meer met anderen. Geef hen ook meer ruimte. Ontdek wie je dan bent. Het scheelt zoveel pijn. Want elke keer dat je iemand pleast, voel je de pijn in jezelf, want wanneer ben jij aan de beurt. Wanneer geef je jezelf wat jij nodig hebt?
Het is jouw eigen werk om je te bevestigen in je bestaansrecht. Dat is je geboorterecht, je bestaat al lieverd.
Moedig jezelf aan, geef eens liefde en steun aan jezelf. Maak je onafhankelijk. Neem de verantwoording voor jezelf en niet voor anderen. Het is de taak van de ander om voor zichzelf te zorgen. Dit mogen anderen ook zelf leren. Op eigen benen staan.
Als je begint met nee te zeggen, zullen mensen in het begin boos op je worden en tegen sputteren, want ze zijn gewend dat jij alles voor ze doet en niet aan jezelf denkt, maar aan hen. Ze zijn niet gewend dat jij je ruimte en plek ook voor jezelf inneemt. Leer dat uithouden en communiceer duidelijk, maar geef niet toe. Probeer het uit, eens moet je de eerste stap zetten om dit pijnlijke gedrag voor jezelf te doorbreken toch?
Geloof in je grootsheid, en ook jij mag het leven gaan leiden wat echt voor jou bedoeld is, en je ware potentie gaat benutten.
Dan zie je steeds meer je binnenste naar buiten komen, tot je op een gegeven moment je waarde voelt en jouw plek in de wereld in neemt.
Het is zo fijn om vrij te zijn van de pleaser in ons, het is zo fijn om vrij te zijn van deze pijn.
Ik ben al jaren vrij van de pleaser en ik kan zeggen, ik houd bakken met energie over en ben trouw en loyaal aan mezelf. Mensen waarderen mij om wie ik ben. En als ze mij om hulp vragen is mijn JA zoveel meer waard voor hen en ook voor mij. Want ik kies dan ook echt.
In de jaartraining leer ik je ook zoveel hierover om je eigen authenticiteit te ontwikkelen. Vanaf dit moment kun je op elk moment de jaartraining voor hooggevoelige vrouwen starten waar we de eerste maanden werken aan interne veiligheid. Dat is de basis van ons bestaan. Zonder interne veiligheid heb je geen fundering in jezelf en voelt het heel naar. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij.
Elke week heb je de mogelijkheid om coaching in te plannen met jouw eigen coach naar voorkeur, via de agenda in je ledensite. Daarnaast kun je zo vaak als je wilt een opstelling boeken bij Tamara. Daarnaast worden en ook live workshops aangeboden door de coaches naar behoefte en thema naar voorkeur van de jaartraining.
Thema’s per maand:
Maand 1: Energieprogramma en ontladen van pijnlichaam met 5-minuten regel, ontladen pijnlichaam. Verlangen voelen en intentie.
Maand 2: Emoties en gevoelens, herschrijven verhaal van je verleden, loskomen slachtofferschap.
Maand 3: Interne veiligheid, je plek innemen, innerlijke rust vinden, werken met je energieveld.
Maand 4: Karresporen; 21 dagen programma, opsporen en omzetten van negatieve overtuigingen. Compassie, vertrouwen en loslaten.
Maand 5: Innerlijke criticus, angsten.
Maand 6: Innerlijke criticus, grenzen en begrenzen.
Maand 7: Innerlijke kind en lichaamsbewustzijn.
Maand 8: Innerlijke kind en je vrouwenlijn.
Maand 9: Hartsbewustzijn, intuïtie en versterk je innerlijk licht.
Maand 10: Zielenopdracht en hoger bewustzijn. Authentieke kracht verinnerlijken, bestaansrecht.
Via deze link kun je alles over de jaartraining lezen.
Bevrijding, De mooiste mensen, Hooggevoelige vrouwen, Kracht, Liefde en hooggevoeligheid, Move to new, Stralen, Van hoofd naar hart, Vanuit je hart
Jij bent een prachtige en krachtige talentvolle en levendige hooggevoelige vrouw. Jij draagt veel verantwoordelijkheden en ook de zorg voor anderen, waardoor jij jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Dan ben je ook nog vaak te moe, waardoor je beslissingen aan het nemen over dingen die eigenlijk niet meer bij je passen.
Dan ben je waarschijnlijk toe aan de verbinding met jezelf, want een liefdevolle en krachtige relatie begint namelijk met een relatie met jezelf!
Je weet hoe je leven kan zijn als je jezelf in je eigen licht zet. Maar je komt er niet aan toe. Je verlangen is om vanuit je eigen licht mag gaan leven en zijn, zodat je weer mag stralen! Gevoelens van zachtmoedigheid, je vrij voelen, onbevangenheid, geven en nemen, overgaven, intuïtief en vanuit openheid, jezelf mogen zijn en je ontwikkelen horen bij vrouw zijn. Dat weet je. Die gevoelens ken je. Maar ze zijn er niet altijd. Door middel van prachtige oefeningen en het activeren van jouw hogere bewustzijn leer jij jouw wijsheid en intuïtie activeren waardoor jij jouw innerlijke ziels-licht weer kan laten stromen, waardoor je weer bij je eigen informatie en bron kunt komen. Je leert je ego mechanisme bewust te maken, overtuigingen te herprogrammeren, waardoor jij weer bij je hart en je innerlijke licht kan komen.
Het licht dat ervoor kan zorgen dat jij weer kan gaan stralen van binnenuit, waardoor je je levensenergie weer kunt gaan ervaren en kunt laten stromen. Het licht kan er voor zorgen dat jij je levensenergie activeert en loskomt van oude patronen die niet meer werken. Jouw licht durven en kunnen laten schijnen kan levens veranderd zijn. Dan voel je je zo enorm dicht bij jezelf, dat je hierdoor goede keuzes gaat maken voor jezelf en je omgeving. Maar ook werken we aan datgene los te laten wat jou verzwaart, zodat je vanuit lichtheid mag gaan leven. Als je jezelf kunt leren je hoe in balans kunt komen in jezelf, met het zachte krachtige principe vanuit jouw kern kan leven. Dan zal je beseffen dat alles wat buiten je is van binnen uit je komt. We werken met praktische oefeningen, werkboeken, opdrachten, visualisaties, coaching, supervisie elke maand en meditaties. We werken met je lichaam, jouw vrouwelijke krachtbronnen, jouw wijsheid. Vol humor en daadkracht!
We werken aan het vergroten van je energieveld, je hartsbewustzijn en activeren het innerlijk licht wat je in je draagt. Dat doen we door middel van energetisch werk, meditaties, stilte, visualisaties, chakraoefeningen, aura-bewustzijn, individuele healingen, creatief, maar ook lichamelijk werk. In dit jaarprogramma waar jij je vrouwelijke kracht en je innerlijk leiderschap weer gaat omarmen, gaan we dieper in op deze prachtige materie zodat je weer leert luisteren naar je innerlijke stem. Je gaat leren hoe je jouw krachtveld kunt versterken en vergroten, juist in verbinding met wie jij in wezen bent, zodat je ook dit deel van jezelf kan laten zien.
En als je je dan weer thuis voelt zijn in jouw vrouwelijke zachtheid, je innerlijke licht, je eigen wijsheid, je intuïtie en je daadkracht. Je voelt dan weer je balans en evenwicht zodat je van hieruit weer stappen in je dagelijkse leven kunt gaan zetten. Een rugzak vol inzichten en zelfliefde!
Een door haar ziel bekrachtigde vrouw weet wat ze wil en ze zal geen genoegen nemen met minder dan wat ze waard is. Waarom Vrouwelijke Leiderschap? De nieuwe aardse vrouwelijke leiders zullen worden geleid vanuit hun goddelijke vrouwelijke aspect. Deze vrouwen zullen hun intuïtie voluit gaan vertrouwen en de eer geven aan hun intuïtie en bewuste gaven.
Angsten en depressies, Bevrijding, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, moederliefde, Moederwond, Move to new, Vanuit je hart
Lees hier deel 1: van deze serie blogs van 3>>
Vervolg van mijn eerdere blogs: Dit is deel drie>
“Voor de zoveelste keer was het weer voor niets geweest.
De meest verschrikkelijkste verwijten schoten door mijn gedachten.
Ze heeft niet voor ons gezorgd, ze heeft me zoveel aangedaan door geen verantwoordelijkheid over mij te nemen en mij niet te beschermen!
De hele weg naar huis ging het zo door, alsof er een deksel van mijn bak pijn over mijn moeder was opengegaan en de vuiligheid er eindelijk uit liep.
Het overmeesterde me. Zelfs thuis kon ik het niet loslaten en ik zei het hardop tegen mijn hond Max, tegen de katten, tegen mezelf.
Ik besloot het in mijn eentje te laten gaan en haar hier niet over te bellen.
Dit was van mij, niet van haar.
Ik besefte dat ik loyaal naar haar was, omdat ik ook haar onvermogen zag.
De volgende ochtend ontmoette ik haar op het station en ik voelde dat mijn boosheid nog nazinderde in mijn hele lijf.
Het voelde alsof ik elk moment kon ontploffen, maar ik hield me in.
De trein naar Alkmaar rolde het station binnen en nadat we een plekje hadden gevonden en de trein langzaam optrok, vertelde ik mijn moeder in het kort hoe ik me de avond ervoor had gevoeld.
‘Je hebt je weer afgesloten voor me, dat heeft me pijn gedaan,’ besloot ik mijn verhaal.
Tijdens mijn monoloog was ze langzaam ineengekrompen en toen ik klaar was, zag ze eruit als een verslagen puppy.
Ik voelde me schuldig, maar tegelijkertijd wist ik dat ik het juiste had gedaan.
Ik had haar mijn leven lang al ontzien, ik had haar altijd willen beschermen, zelfs als dat ten koste van mezelf was gegaan.
Die tijd was nu voorbij. Ondanks mijn schuldgevoel was er een enorme opluchting.
Er viel een grote spanning weg bij me, omdat ik me eindelijk naar mijn moeder toe had uitgesproken.
Later, tijdens de sessie, vertelde ik de begeleidster wat er was gebeurd en sprak ik elk woord uit dat de avond daarvoor over mijn lippen was gerold.
Vol emotie en verdriet raasde ik het uit in de groep. Alles uit mijn verleden kwam eruit en ik hield niets achter.
Ik vertelde wat voor impact het gedrag van mijn moeder op me had gehad.
Ik huilde terwijl ik vertelde dat ik niet begreep waarom ze nooit voor mij koos, hoeveel pijn het me deed dat ze me negeerde en me zelfs bijna de dood had ingejaagd met haar onverantwoorde gedrag.
Dat ik haar altijd moest beschermen in plaats van andersom en dat ik daarom niet mijn plek als kind kon innemen in het gezin.
Zo ging het een uur lang door, tot ik de laatste druppel woede, jarenlange pijn, frustratie en verdriet eruit had geperst.
Midden in mijn uitbarsting ging plotseling de begeleidster achter mijn moeder staan.
Ze legde haar hand op mijn moeders hart.
Verbouwereerd was ik en ik stopte met praten.
Waarom ga je bij mijn moeder staan? Ik ben tekortgedaan!’ riep ik tegen haar.
Opnieuw voelde ik me in de steek gelaten en onbegrepen.
‘Zíj heeft het veroorzaakt!’ Ik wees naar mijn moeder, die luisterde en keek naar mij.
Ik zag dat ze zachtjes huilde.
De andere deelnemers waren doodstil en keken toe.
In hun ogen zag ik begrip en compassie.
Het moedigde me aan, gaf me de ruimte om mijn gevoelens te delen.
‘Wat jij allemaal tegen haar zegt,’ zei de begeleidster op een zachte en rustige toon, ‘is heel wat om te horen.’
‘Maar zij heeft het gedaan!’ riep ik nog een keer verbaasd.
‘En ik heb het nog nooit eerder gezegd, maar ik moet het tegen haar zeggen en haar niet altijd maar blijven sparen ten koste van mezelf!’
Mijn moeder knikte. ‘Het is ook mijn schuld, maar je bent gewoon veel sterker dan ik.’
De begeleidster ging hier niet mee akkoord en richtte zich tot mijn moeder.
‘Vergis je niet, met zo’n sterke dochter moet je zelf heel sterk zijn om dit aan te kunnen horen.’
Allebei lieten we de woorden bij ons naar binnendringen.
Ik besefte dat er die dag een mijlpaal bereikt was.
Ze luisterde naar me, en eindelijk voelde ik me gehoord door haar.
Doordat de begeleidster haar steunde, kon ze de volle verantwoordelijkheid nemen terwijl ik voor het eerst tegen haar tekeer was gegaan en ik voelde dat er iets wezenlijks veranderd was tussen ons.
Ik kon mijn plek vanaf dat moment weer innemen als dochter.
En zij als moeder. Vanaf dat moment namen mijn machteloosheid en frustraties geleidelijk aan af en er begon weer liefde te groeien tussen ons als moeder en dochter.
Ik spaarde haar niet meer en vertelde over waar ik mee zat en over mijn verdriet, waardoor mijn wonden begonnen te helen.
Ze kon luisteren en liep er niet meer voor weg.
Zo begon ik haar voor het eerst in mijn leven langzaam, stap voor stap te vertrouwen.
Ik stelde vragen en kreeg daar ook antwoorden op van haar wanneer ze die kon geven.
Ik realiseerde me steeds meer dat zij zelf getraumatiseerd was geweest door de relatie met mijn vader en met haar vader.
Mijn helingsproces zorgde er ook voor dat zij kon gaan verwerken.
Uren, dagen en maanden hebben we eindelijk kunnen praten over alles, tot alle vragen beantwoord waren en tot de pijn langzaam zachter werd, minder scherp.
We namen beiden verantwoordelijkheid voor ons eigen deel en voor ons eigen verdriet.
We respecteerden elkaar en gaven elkaar ruimte.
Juist dat zorgde voor inzichten en groei van onze relatie.
Momenteel zijn we meer dan 10 jaar verder en onze relatie heeft een nieuwe vorm gekregen. Het heeft nog een paar jaar geduurd binnen in mij voordat ik de pijn echt kwijt raakte.
Ik deelde deze met haar, nu liep ze niet meer weg, maar bleef ze en ook bleef ze als ik mijn diepe verdriet toonde.
En dat maakte voor mij al het verschil. De kon het zien, ze kon het voelen, ze kon het eindelijk wel aan, waardoor mijn vertrouwen in haar als moeder begon te groeien.
Op dit moment hebben wij een zeer goede band. Ik ben de dochter en zij is de moeder. Ik neem de juiste plek in en zorg niet meer voor haar en spaar haar ook niet meer.
Mijn moeder is enorm als mens gegroeid, en ik ook.
Ik heb hierna de opleiding Systemisch werk bij deze vrouw in Alkmaar gevolgd en inmiddels begeleid ikzelf nu 15 jaar zeer intensief mensen via opstellingen.
Ik heb inmiddels meer dan duizenden opstellingen begeleid en veel bijscholingen gevolgd om zo op mijn eigen manier uit te komen.
Tot een aantal jaar geleden organiseerde ik iedere maand: Dochter van je moeder weekenden, deze zaten altijd vol, van over de hele wereld schreven Nederlandse sprekende vrouwen zich in.
Op dit moment begeleid ik een opleidingsgroep die bij mij de opleiding Systemisch Werk volgt. en begeleid ik individueel opstellingen”
Bevrijding, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, Innerlijk kind, Interne veiligheid, moederliefde, Moederwond, Move to new, Parentificatie, Vanuit je hart
Lees hier deel 1: online versie>>
Vervolg van mijn eerdere blog: Dit is deel twee>
” 2005 Er was een speciaal moeder-dochterweekend, waaraan nog acht andere vrouwen zouden deelnemen.
Eerst stond ik er wat twijfelachtig tegenover.
Zou mijn moeder het begrijpen?
Ik voelde een enorme loyaliteit naar mijn moeder, ondanks alles wat er gebeurd was.
Ik voelde haar onvermogen, ik kon dus niet boos zijn op haar.
Ik moest zelf leren omgaan met deze frustraties en het haar niet verwijten.
‘Familieopstellingen gaan over je ziel en de familieziel, waarin onverwerkte trauma’s zitten die zichtbaar worden in een opstelling.
Dus vertelde ik het aan mijn moeder dat ik haar nodig had en ik vroeg of ze me hierbij wilde helpen, omdat ik beter wilde worden.
Tot dan had ze nooit kunnen zien hoe moeilijk ik het had, maar na het overlijden van mijn oma had ook zij een grote ontwikkeling doorgemaakt,
waarbij haar eigen mist van het verleden was opgetrokken, en dat maakte dat ze er open voor stond en mij wilde steunen.
Ook omdat ze waarschijnlijk wel had gezien dat ik het niet meer redde.
Ik kreeg veel lichamelijke klachten.
Ik had veel last van tandwortelontstekingen en kampte met ontstoken voeten, waardoor ik bijna niet meer kon staan of lopen.
Alles wat me overkwam had met het niet kunnen verteren en goede gronding te maken.
Het gaf goed weer hoe ik me emotioneel voelde: zowel innerlijk als fysiek leek het alsof ik met naald en draad aan elkaar hing.
Ik was me ervan bewust dat ik een diepgaand proces doormaakte, waarbij mijn innerlijk veranderde.
Het was net alsof er een mist was opgetrokken en ik heel helder kon waarnemen wat er gebeurde met mij.
Veel pijnstukken was ik aan het loslaten. Dat was fijn, maar ook angstig, omdat ik me afvroeg: wat blijft er dan nog over?
Dat mijn moeder op mijn voorstel inging, was voor mij de eerste daad van liefde die ik ooit zo had gevoeld.
Dat weekend bleek een keerpunt in onze relatie. Zij betaalde de opstellingen, omdat ik geen geld had,
want ik leefde van een ziektewetuitkering onder bijstandsniveau en ze wilde me helpen waar ze kon.
Steeds meer zag ze dat het echt niet meer ging met mij.
Ik verstopte mijn lijden niet meer, zoals vroeger.
Ik wist dat ze er niet van hield om mij te zien huilen, maar dat maakte me niet meer uit.
Ik huilde wanneer ik moest huilen. We gingen met de trein naar het noorden.
Max, de hond die ik sinds kort had, ging met ons mee.
Ik kon hem nergens achterlaten, dus hij moest wel mee.
Ik was heel stil tijdens de reis ernaartoe, omdat ik het heel spannend vond, en tegelijk was ik heel blij dat ze meeging.
Op die manier toonde mijn moeder dat ze me serieus nam en dat ze van me hield.
De dag werd gehouden in een ruimte op de eerste verdieping van een gebouw met schuine daken met heel veel ramen erin.
Er pasten net acht stoelen in de ruimte en in het midden lag een groot kleed.
We moesten onze schoenen uitdoen, we konden onze voeten laten steunen op dikke meditatiekussens die voor ons op de grond lagen.
De oefeningen op de eerste dag waren heel heftig en confronterend,
omdat ze blootlegden dat de band tussen mij en mijn moeder nog niet helemaal goed was en dat ik nog met veel verdriet zat.
Mijn moeder sloot zich weer af op deze eerste dag.
Ik had gezien hoe zij in zichzelf gekeerd raakte tijdens de oefeningen die we moesten doen.
Ze reageerde maar nauwelijks op vragen en maakte zich klein, bijna onzichtbaar.
De eerste dag leek voor mij toch alles nog mee te vallen, want het was niets nieuws voor mij en ik verwachtte al dat mijn moeder zich af zou sluiten.
De lange treinreis naar huis verliep in een ongemakkelijke stilte.
Allebei staarden we uit het raam terwijl Max aan onze voeten lag en af en toe voor afleiding zorgde.
Vanaf het station wandelde ik alleen met Max naar mijn eigen huis,
mijn moeder moest een halte verder eruit.
De uitwerking van de dag kwam in volheid naar boven toen ik alleen was.
Plotseling welde er een enorme boosheid in me op, omdat mijn moeder zich voor de zoveelste keer had afgesloten terwijl ik me voor haar had opengesteld.”
Morgen vertel ik meer in deel 3 van dit verhaal.
Alleen wanneer je op je eigen plek in jouw eigen in je familiesysteem staat, kun je goed in balans komen.
Als je boven je moeder gaat staan, sta je op haar moedersplek en niet op je kindplek.
Als je niet op de plaats staat die klopt, kun je niet bij je geboorterecht komen, niet bij je authenticiteit.
Je draagt dan je moeder, in plaats van dat je gedragen wordt door het familiesysteem en kan ontvangen van je familiesysteem wat je nodig hebt.
Waardoor je ook echt ouder kan zijn van jouw kinderen.
Wat er vaak gebeurt is dat we als kind voelde dat onze ouders het niet aan konden, gingen we ze ‘helpen’ door voor hen te zorgen.
Dan ben je als het ware boven hen gaan staan.
Daar kunnen nog allerlei redenen voor zijn.
Meestal vanuit je kindertijd. En meestal onbewust.
Ga hier naar deel 3 van deze reeks blogs >>
Bevrijding, Dochters en moeders, Moederwond, Move to new
Ik was me er niet van bewust dat een groot deel van mijn problemen de oorsprong binnen de familie vond, maar ik vond het wel de moeite van het onderzoeken waard.
Ik was 30 jaar en voor de zoveelste keer ziek thuis met depressie en totaal opgebrand.
Het begon een patroon te worden, een patroon die ik niet wilde en ik werd meer en meer radeloos.
Hoe kon ik mezelf helpen. Op een dag veranderde mijn hele leven omdat ik een Familie Opsteller op een bekend vrouwenfestival ontmoette.
Zij gaf daar workshops in de grote tent en ik zag hoe zij werkte.
Ik was al ruim 10 jaar met opstellingen bezig geweest, maar het zette nog niet echt zoden aan de dijk, het ging niet diep genoeg voor mijn gevoel.
Dit was een vrouw met een groot hart die ook van ver kwam, voelde ik.
Een vrouw die ik al snel volledig vertrouwde, omdat ik voelde dat zij mij echt zag, haar eigen processen had doorleeft en zag hoe ik worstelde met mezelf.
Ze keek me aan en pakte me vast. Precies op het juiste moment, want ik was er heel goed in mijn verdriet te verbergen voor de buitenwereld.
Maar zij doorzag mij. Keek recht door me heen. Ik voelde dit.
Op dat moment dat ze me vastgreep, wat zo liefdevol was, begon ik meteen enorm te huilen. ‘Ik heb allang gezien hoeveel verdriet jij bij je draagt,’ zei ze troostend.
Het was alsof ze even naar binnen was gegaan bij mij. Ik voelde dat zij door durfde te gaan totdat mijn problemen opgelost zouden zijn.
Intuïtief voelde ik aan dat ik bij haar verder moest gaan met opstellingen en aan de slag moest met mijn familiesysteem.
Tijdens de sessies met haar voelde ik al snel haarfijn aan dat ik alle onverwerkte trauma’s van mijn familie op mijn schouders droeg.
Het was zo veel en zwaar al die jaren, ik kon me amper meer staande houden, als was ik heel sterk.
Met de jaren woog het zwaarder en zwaarder. Deze vrouw doorzag mijn patronen en zag mijn verborgen verdriet. Het was verschrikkelijk moeilijk, dit proces.
Het was een groot gevecht en ik voelde veel weerstand maar ik vertrouwde haar ook.
Ik voelde de kracht van de uitwerking van hoe zij werkte met mij. Zij ging echt dieper dan ik ooit eerder had meegemaakt.
En ze vond me niet gek. Ze gaf me erkenning en ook hoe ik er zelf aan kon werken.
Ik merkte dat ik steeds lichter en lichter werd door de opstellingen en dit nieuwe proces.
De zwaarte begon mij los te laten. Ik gaf erkenning aan de familietrauma’s en er vond heling op zeer diep niveau plaats.
Opstellingen over heftige verborgen thema’s werden van mijn familie aan het licht gebracht, maar het bracht wel de verlichting die ik nodig had en waar ik zo naar had verlangd.
Na een aantal opstellingen adviseerde ze mij om mijn moeder mee te brengen. Dat zou helend zou werken, voor ons allebei.
Lees hier deel 2 van de drie
