Wat gebeurt er als je moeder er emotioneel niet voor je was toen je jong was? Dan kan het zijn dat je nog steeds last hebt van bindings- of verlatingsangst of moeite hebt met hechting, bijvoorbeeld in partnerrelaties. Dat je je snel gekwetst voelt en dan de neiging hebt om ‘het alleen’ te doen en de ander af te wijzen voordat diegene jou misschien af zou kunnen wijzen. Het kan zijn dat je je daarom veel meer hecht aan dieren, omdat zij je nooit zullen kwetsen en je zo verlangt om die onvoorwaardelijke liefde te ervaren. Het kan zelfs zo zijn dat jouw relatie met je kat of hond, je hart wel opent, omdat de ziel van dit dier je leert te vertrouwen en te groeien, omdat het je spiegelt.
Het gevoel dat je altijd een achterdeurtje moet openhouden in contact met anderen voelt ook niet echt fijn voor jezelf. De ander doet dan namelijk ook een stap terug en zal ook nooit zijn overgave aan jou tonen. Het nooit echt op wezenlijk niveau de commitment aangaan met de ander is pijnlijk. Je mind neemt het dan over waardoor je in een rollenspel van macht terecht komt. Als jij bijvoorbeeld altijd degene bent die minder geeft en meer wil ontvangen, zal het lijken dat jij degene bent die meer macht heeft in de (liefdes)relatie en de ander moet flink zijn best doen om jou in de relatie te houden. De ander raakt op een gegeven moment uitgeput en zal jouw wensen niet kunnen bevredigen en de relatie stopt.
Het idee dat je de pijn om verlaten te worden niet aan zou kunnen, creëer je dan op dat moment gewoon zelf door voorwaarden te stellen aan de ander voordat jij je hart te opent. Je onderschat jezelf waarschijnlijk omdat je denkt dat je de pijn in je hart niet zou kunnen verwerken als iemand je verlaat. Zo creëer je Wishfull thinking. Je ontneemt jezelf de kans om echte liefde te durven ervaren zonder de zekerheid dat het eeuwig moet duren.
Als je niet beter weet.
Het tekort aan onvoorwaardelijke bevestiging van dat je er altijd mag zijn ongeacht wat, is wat wij nodig hadden van onze moeder tijdens de eerste jaren van ons leven. Als je moeder je dat niet heeft kunnen geven, omdat ze emotioneel niet beschikbaar was voor jou, kan zijn dat jouw moeder dit ook niet heeft ontvangen van haar moeder, en misschien jouw oma ook wel niet van haar moeder en dat kan nog wel enige generaties teruggaan. Dan kun jij nu in therapie gaan en flink ploeteren op je jaloerse gedrag, angst om verlaten te worden of echte angst voelen om je over te geven aan de liefde, helpen zal het niet. Want soms draag je iets systemisch met je mee, en dat zul je ook systemisch moeten oplossen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken (door de tijdsgeest/onvermogen?) en deze informatieoverdracht is generatie op generatie overgedragen. Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd. Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door. Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Dat maakt jou vrij van dit onderwerp bindings-en/of verlatingsangst. Zodat jij in het hier en nu veel gemakkelijker jouw eigen patronen aan kunt pakken van de ervaringen die je hebt opgedaan in JOUW leven en deze patronen leert transformeren. En dat gaat veel gemakkelijker omdat de liefde nu wel weer beter kan doorstromen, omdat je ook je voormoeders vrij hebt gemaakt door de opstelling in de vrouwenlijn.
Je kunt er pas emotioneel voor iemand zijn als je zelf deze ervaring op jonge leeftijd hebt mogen ervaren. In werkelijkheid is dit vaak niet het geval. Je kunt jezelf helen. Je kunt jezelf voorbereiden om te durven ervaren dat je pijn kan dragen en incasseren. Je kunt dit als een training zien en als een ervaring. Meer is het niet. Je leven hangt er niet vanaf en je gaat er echt niet dood aan.
Als je in onderstaande rijtje iets van jezelf herkent, kun je last hebben van deze bindings- en/of verlatingsangst.
Als je als kind wel verzorging kreeg van je moeder voor je fysieke behoeften, maar ze te weinig knuffels en liefde gaf, waardoor jij je geliefd voelde en veilig.
Je emoties werden afgekapt, je mocht niet boos zijn (je grenzen verkennen) en huilen (helen van je pijn op een direct manier) waardoor je niet hebt geleerd om je emoties te erkennen en te beheersen.
Zelf emotionele of fysieke mishandeling hebben ondergaan, het trauma niet hebben verwerkt en daarom geen liefde en zorg kunnen bieden en dit heeft jouw moeder van haar moeder overgenomen.
Een onbehandelde psychische aandoening had, wat ook te maken kan hebben met onverwerkt trauma in de vrouwenlijn.
Een alcohol of drugsverslaving had/heeft wat ook te maken kan hebben met afwezige moeder of vader.
In de nieuwe cursus: ‘Het helen van je vrouwenlijn‘ leer je door zelf je vrouwenlijn op te stellen, aan de hand van de duidelijke begeleiding die daarbij is uitgewerkt, jouw patroon op te sporen en te onderzoeken in welke generatie dit trauma plaatsvond zodat je dit via opstellingsrituelen terug kan geven waar het hoort.
Wat jij je hele leven hebt gedragen, geef je terug aan de voormoeder waar het trauma plaatsvond. De cursus zal je begeleiden hoe je dit kunt doen. Het is heel krachtig om dit zelf te leren, vanuit je eigen gevoel te leren werken, zodat je zelfvertrouwen toe zal nemen. Ik heb hele duidelijke beschrijvingen gemaakt, inclusief audio, hoe je dit kunt doen. Dit zal je vrij maken, zodat je alleen je eigen gevoel hoeft te helen, zonder de pijn van de voormoeders met je mee te dragen.
Er is een mini-cursus en een volledig 3-maanden programma beschikbaar.
Ik heb nu het onderwerp genomen bindings- of hechtingsangst. Maar er kunnen meerdere onderwerpen en andere patronen zijn waar je in vastloopt die met de vrouwenlijn te maken hebben. Ik zal binnenkort meer via deze website erover schrijven en verduidelijking geven in mijn volgende artikelen.
” 2005 Er was een speciaal moeder-dochterweekend, waaraan nog acht andere vrouwen zouden deelnemen.
Eerst stond ik er wat twijfelachtig tegenover.
Zou mijn moeder het begrijpen?
Ik voelde een enorme loyaliteit naar mijn moeder, ondanks alles wat er gebeurd was.
Ik voelde haar onvermogen, ik kon dus niet boos zijn op haar.
Ik moest zelf leren omgaan met deze frustraties en het haar niet verwijten.
‘Familieopstellingen gaan over je ziel en de familieziel, waarin onverwerkte trauma’s zitten die zichtbaar worden in een opstelling.
Dus vertelde ik het aan mijn moeder dat ik haar nodig had en ik vroeg of ze me hierbij wilde helpen, omdat ik beter wilde worden.
Tot dan had ze nooit kunnen zien hoe moeilijk ik het had, maar na het overlijden van mijn oma had ook zij een grote ontwikkeling doorgemaakt,
waarbij haar eigen mist van het verleden was opgetrokken, en dat maakte dat ze er open voor stond en mij wilde steunen.
Ook omdat ze waarschijnlijk wel had gezien dat ik het niet meer redde.
Ik kreeg veel lichamelijke klachten.
Ik had veel last van tandwortelontstekingen en kampte met ontstoken voeten, waardoor ik bijna niet meer kon staan of lopen.
Alles wat me overkwam had met het niet kunnen verteren en goede gronding te maken.
Het gaf goed weer hoe ik me emotioneel voelde: zowel innerlijk als fysiek leek het alsof ik met naald en draad aan elkaar hing.
Ik was me ervan bewust dat ik een diepgaand proces doormaakte, waarbij mijn innerlijk veranderde.
Het was net alsof er een mist was opgetrokken en ik heel helder kon waarnemen wat er gebeurde met mij.
Veel pijnstukken was ik aan het loslaten. Dat was fijn, maar ook angstig, omdat ik me afvroeg: wat blijft er dan nog over?
Dat mijn moeder op mijn voorstel inging, was voor mij de eerste daad van liefde die ik ooit zo had gevoeld.
Dat weekend bleek een keerpunt in onze relatie. Zij betaalde de opstellingen, omdat ik geen geld had,
want ik leefde van een ziektewetuitkering onder bijstandsniveau en ze wilde me helpen waar ze kon.
Steeds meer zag ze dat het echt niet meer ging met mij.
Ik verstopte mijn lijden niet meer, zoals vroeger.
Ik wist dat ze er niet van hield om mij te zien huilen, maar dat maakte me niet meer uit.
Ik huilde wanneer ik moest huilen. We gingen met de trein naar het noorden.
Max, de hond die ik sinds kort had, ging met ons mee.
Ik kon hem nergens achterlaten, dus hij moest wel mee.
Ik was heel stil tijdens de reis ernaartoe, omdat ik het heel spannend vond, en tegelijk was ik heel blij dat ze meeging.
Op die manier toonde mijn moeder dat ze me serieus nam en dat ze van me hield.
De dag werd gehouden in een ruimte op de eerste verdieping van een gebouw met schuine daken met heel veel ramen erin.
Er pasten net acht stoelen in de ruimte en in het midden lag een groot kleed.
We moesten onze schoenen uitdoen, we konden onze voeten laten steunen op dikke meditatiekussens die voor ons op de grond lagen.
De oefeningen op de eerste dag waren heel heftig en confronterend,
omdat ze blootlegden dat de band tussen mij en mijn moeder nog niet helemaal goed was en dat ik nog met veel verdriet zat.
Mijn moeder sloot zich weer af op deze eerste dag.
Ik had gezien hoe zij in zichzelf gekeerd raakte tijdens de oefeningen die we moesten doen.
Ze reageerde maar nauwelijks op vragen en maakte zich klein, bijna onzichtbaar.
De eerste dag leek voor mij toch alles nog mee te vallen, want het was niets nieuws voor mij en ik verwachtte al dat mijn moeder zich af zou sluiten.
De lange treinreis naar huis verliep in een ongemakkelijke stilte.
Allebei staarden we uit het raam terwijl Max aan onze voeten lag en af en toe voor afleiding zorgde.
Vanaf het station wandelde ik alleen met Max naar mijn eigen huis,
mijn moeder moest een halte verder eruit.
De uitwerking van de dag kwam in volheid naar boven toen ik alleen was.
Plotseling welde er een enorme boosheid in me op, omdat mijn moeder zich voor de zoveelste keer had afgesloten terwijl ik me voor haar had opengesteld.”
Morgen vertel ik meer in deel 3 van dit verhaal.
Alleen wanneer je op je eigen plek in jouw eigen in je familiesysteem staat, kun je goed in balans komen.
Als je boven je moeder gaat staan, sta je op haar moedersplek en niet op je kindplek.
Als je niet op de plaats staat die klopt, kun je niet bij je geboorterecht komen, niet bij je authenticiteit.
Je draagt dan je moeder, in plaats van dat je gedragen wordt door het familiesysteem en kan ontvangen van je familiesysteem wat je nodig hebt.
Waardoor je ook echt ouder kan zijn van jouw kinderen.
Wat er vaak gebeurt is dat we als kind voelde dat onze ouders het niet aan konden, gingen we ze ‘helpen’ door voor hen te zorgen.
Dan ben je als het ware boven hen gaan staan.
Daar kunnen nog allerlei redenen voor zijn.
Meestal vanuit je kindertijd. En meestal onbewust.
Het laatste boek van Bert Hellinger beschrijft het zo prachtig, hoe diepgaand een afwijzing kan voelen als je als kind in de steek gelaten voelde/werd door je moeder.
Ook emotioneel, of door ziekte of omstandigheden.
Ik herken dit in mezelf doordat mijn moeder vluchtte voor huiselijk geweld van mijn altijd dronken vader en mij achterliet bij hem toen ik 5 was.
Ik kreeg 10 dagen geen eten en drinken van hem, hij was niet thuis en totaal de weg kwijt.
Ook mijn innerlijke beweging was: ik geef haar op, en ik geef hem op.
Ik blijf alleen, ik blijf op een afstand van haar en sloot me af voor haar liefde.
Mijn vader zag ik pas 7 jaar geleden voor het eerst weer terug, nadat de huisarts me heeft gered uit het huis, waar ik bijna dood was gegaan.
Een diep ingeslagen trauma dus.
Door vele opstellingen heb ik ze beiden en ook mijn moeder weer kunnen ‘insluiten’ in mijn hart.
“Ik kom bij je terug” is zo’n belangrijke zin die je dan zegt in een opstelling en ik heb het ook in het echt gezegd.
Het heeft toen nog eens 10 jaar geduurd voordat ik ze echt kon ‘nemen’ als mijn moeder.
Nu is onze relatie heel goed. Ze logeert nu voor deze winter hier bij mij in Hongarije en we hebben het fijn en zijn in harmonie.
Wie had dit ooit gedacht.
De liefde stroomt weer en ik sta weer op de plek van de dochter in plaats van de moeder.
Dat voelt zo anders!
Daardoor kan ik gewoon ontvangen, ook haar zorg en liefde.
Daardoor kan zij geven en ik nemen.
Wat zo hoort.
Ik heb dan ook alles van mezelf gegeven, en helemaal uit eigenbelang om dit te laten slagen.
Ik heb alles gezegd, mijn boosheid getoond, mijn verdriet laten voelen.
Net zolang tot ze het kon uithouden en blijven staan.
Toen kon ik haar weer vertrouwen. En dat duurde bijna 10 jaar, het opbouwen van dit oervertrouwen en dat is terug.
En ik kan je niet vertellen wat dit mij heeft gegeven.
Het heeft er voor gezorgd dat ik geen depressieve gevoelens meer had.
De zin in het leven heeft het mij terug gegeven.
De zelfafwijzing is gestopt, mijn ouders wezen mij niet meer af.
Ook de relatie met mijn vader heb ik vanuit eigenbelang kunnen herstellen.
Hij is inmiddels overleden, maar ik kan nu ook oprecht liefde voor hem voelen en veel innerlijke rust in mezelf.
Alles is gezegd en doorvoeld. Samen.
De relatie die je met je moeder hebt bepaalt het wel en wee van je ziel, zo ongelooflijk groot is het belang van de moeder in ons leven.
De relatie met je moeder bepaalt je levensgeluk en levenskeuzes.
En als de liefde weer stroomt van en naar je ouders, dan ben je verbonden met het leven zelf.
Met Moeder Aarde en vooral met je zelf en je zelfliefde.
Ik heb de afgelopen 15 jaar als opsteller tig dochter van je moeder opstellingsweekenden begeleid en vrouwenlijnen opgesteld.
Het afgelopen jaar ben ik begonnen een groep opstellers op te leiden in een opleiding Systemisch Werk en zij gaan nu ook door diepgaande transformerende processen.
Het is zo mooi, dit werk.
​
Ook wanneer je getest wordt door het leven, zijn er altijd situaties en mensen die op de loer liggen om je uit te dagen of jij in je hart kunt blijven.
Wanneer jij tot de grond toe wordt gekwetst en afgewezen, kun jij dan jezelf met een liefdevolle blik blijven aankijken als je in de spiegel kijkt? Zonder jezelf af te wijzen?
Wanneer een ander jou afwijst, is datgene wat ze afwijzen altijd een deel van zichzelf dat ze in jou herkennen.
Natuurlijk kun je dan ook verdriet of boosheid ervaren, dat zijn dan normale gevoelens, je bent ook maar een mens.
Maar de vraag is: Kun je deze energie van je emotie ervaren zonder dit naar buiten toe te ontladen, zonder deze terug te richten op de ander?
Ontladen zonder dat jij terug kwetst, omdat jij niet met jouw eigen pijn kunt dealen? Kun jij jouw pijn er gewoon laten zijn?
Ongeacht wat er gebeurt, dit leren incasseren en verwerken voor jezelf?
Dit zelf leren transformeren vanuit zachtheid en liefde?
Het leven test soms je kracht en doorzettingsvermogen of jij op jouw hart-pad kunt blijven, wat er ook om jou heen gebeurt.
Je leert hierdoor met meer compassie naar jezelf en de ander te kijken, naar datgene wat bij jouzelf nog niet in balans is, maar je kijkt ook met meer compassie naar de ander. Zelfs al is het lastig te dragen, je krijgt nooit meer dan je aankunt. Vertrouw daarop. En als de jas niet meer past, mag je hem gewoon uitdoen en soms ook wegdoen.
Weet dat, wat er ook gebeurt, hoe zwaar je het soms ook hebt als gevoelig mens, hoe hard en diep de wereld soms ook bij jou binnendringt.
Richt je altijd weer op de wondertjes van je dag, doe waar je hart blij van wordt, neem tijd voor jezelf, ontspan, rust uit, zing, lach, werk en bewonder, herstel en herpak jezelf en geloof weer in al het mooie dat het leven je ook te bieden heeft.
Waar richt je je aandacht op? Is dat niet een keuze?
Iedereen heeft het, een innerlijk kind. Je hebt er zelfs 2 versies van; het pure wijze kind (je zielsverbinding, je hartsbewustzijn) en een gekwetst kind-deel in je (alle kwetsuren die je hebt opgelopen in je kindertijd, waarop het ego in het onbewuste deel overlevings- en beschermingsmechanismen heeft gecreëerd.
Vaak zijn we er ons niet van bewust dat wij gedreven worden door deze gedrags- en denkpatronen die ons hele leven en onze kijk op ons leven en onze gezondheid vorm geven. Op het moment dat je ouder wordt en tegenslagen en verdriet te verwerken krijgt, komen de patronen vaak weer te voorschijn omdat ze ‘oude’ pijn triggeren, waardoor je (onbewust) ook vanuit oud zeer reageert. Vanuit primaire emoties reageer je dan op bepaalde situaties en vooral ook hoe je met jezelf en anderen omgaat. Daarom kleurt dit vaak het geheel en zijn we niet meer objectief, maar reageren we vaak vanuit (dader of) slachtoffergevoel.
Dit is vaak de grootste worsteling in een leven van een mens, zeker van iemand die hooggevoelig is, want diegene schuift vaak zichzelf liever opzij voor een ander vanwege het enorme aangeboren empathische vermogen.
Maar hoe doe je dit eigenlijk?
Dit is echt kiezen voor een leven vanuit een hoger bewustzijn (zie mijn blog van vorige week). Dit is waar we allemaal mee bezig zijn. Het transformatieproces van ego naar hartsbewustzijn. Het is heel lastig in het begin, want je patronen zijn zo diep ingesleten dat je vaak niet door hebt wat je doet, zegt of handelt, maar je merkt het aan je omgeving dat het niet in je voordeel is. Je loopt als het ware tegen een muur op en je handelt met alles wat je kunt, je intentie is vaak wel goed, maar het lukt je telkens niet. Kans dat je het op een gegeven moment wel opgeeft, dan verzand je nog dieper in dit ellendige stuk en identificeer je je helemaal met je slachtoffergevoel en neem je steeds minder verantwoordelijkheden of laat je deze los. Dit is niet zonder gevaar met kans op burn-out of depressies/angsten.
Wat je eigenlijk het beste kunt doen, is telkens als je doorkrijgt of voelt dat er iets niet klopt; dat merk je dat je je rot voelt, ongelukkig, angstig, je terug wil trekken, wil dat eigenlijk zeggen dat je niet goed bezig bent, even vanuit je volwassen deel nadenken en overzicht krijgen wat de realiteit is, dat je de feiten op een rijtje gaat zetten voor jezelf, relativeren…. Als dit niet lukt zijn dit de tekens die je vertellen dat je in je teruggetrokken deel/ gekwetste kind deel zit. Als een volwassenen soms of voortdurend in zijn of haar gekwetste kind-deel zit, dan kun je niet goed functioneren, dan ben je uit balans, dan wil je dat anderen jouw verantwoordelijkheden dragen, je gooit er met de pet naar, het kan je allemaal niets meer schelen en je verzuipt in je eigen ellende met alle gevolgen van dien.
