We worden geboren om van onze moeder, vader, zus en broer te houden, ongeacht hoe ze ons en elkaar behandelen. We leren dat dit liefde is, dat het ons vertrouwen, respect en veiligheid biedt. Het is een overtuiging die diep in ons geprogrammeerd is. We accepteren dat excuses soms uitblijven of slechts oppervlakkig zijn, alleen omdat we familie zijn. We aanvaarden het idee dat elke actie, hoe schadelijk ook, voortkomt uit liefde. Gevoeligheid wordt ontmoedigd. Ware gevoelens blijven onuitgesproken. We verwachten niet van onze familieleden dat ze verantwoordelijkheid nemen voor hun woorden of daden. We accepteren hun onvermogen om hun eigen emotionele wonden te helen en de projecties die ze daardoor op ons overbrengen. Compassie en dankbaarheid lijken niet langer essentieel, omdat we geloven dat familiebanden genoeg zijn. Zo houden we vast aan giftige omgevingen, misleid door het idee dat dit liefde en leven is.
Oude overtuigingen loslaten
Wanneer we ouder worden, dragen we deze dynamiek met ons mee naar school, naar vriendschappen, naar liefdesrelaties. We blijven patronen herhalen die we als normaal beschouwen, simpelweg omdat ze vertrouwd zijn. Deze relaties bevestigen wat we thuis hebben geleerd: dat liefde pijn mag doen, dat het ons moet uitdagen, dat het zwaar kan wegen. We groeien op met het geloof dat dit het leven is, dat dit ons lot is, dat we niet anders verdienen.
Volwassen geworden, nemen we deze overtuigingen mee naar ons werk, naar onze huwelijken, naar het ouderschap. We creëren gezinnen die de patronen van het verleden spiegelen, waarin dezelfde cycli van pijn en onbegrip voortleven. Onze kinderen nemen ze over. Onze kleinkinderen herhalen ze, generatie na generatie, tot iemand besluit de keten te doorbreken.
Van giftige liefde naar onvoorwaardelijke liefde
Heling begint wanneer we erkennen dat de overtuigingen die ons vormen niet de enige waarheid zijn. We leren dat liefde niet giftig hoeft te zijn, dat het veilig en helend kan zijn. Door te genezen, ontdekken we wat onvoorwaardelijke liefde betekent. We vinden het licht dat ons terugleidt naar huis, naar ons ware zelf. Langs dit pad verzamelen we de delen van onszelf die verloren zijn gegaan, verstopt in schaduwen van pijn en onderdrukking. Het proces van heling brengt ons dichter bij onze ziel, bij het goddelijke en bij moeder aarde.
Het begin van heling
Heling leert ons om de lessen van het leven te omarmen. Het leert ons te vergeven: de mensen die ons hebben gevormd, de momenten die ons hebben gebroken, de liefde die ons heeft verwond. Het brengt ons terug naar de essentie van wie we zijn, naar overvloed, schoonheid en onschuld. We realiseren ons dat liefde niet buiten ons ligt. Het begint in onszelf, in ons hart, in onze ziel. Het vraagt om verdriet, om rouw, om het opnieuw opeisen van wat we zijn verloren door alle dimensies en tijden heen.
De rol van het innerlijke kind in heling
Wanneer we ons innerlijke kind voeden en koesteren, worden we opnieuw geboren. We kiezen ervoor om terug te keren naar liefde. We laten los wat liefde ontkent. We bewandelen het pad van liefde met open hart, want dit is de ware weg. Het is de goddelijke unie, de heilige terugkeer naar huis.
Heb je de kracht om je familiecyclus te doorbreken?
In deze intense en transformerende tijden draag ik een innerlijk kompas dat mij kracht geeft, en één richtingaanwijzer daarvan is dit: ik denk elke dag aan de zielen van vrouwen over de hele wereld die geen keuze hebben.
In mijn hart en bewustzijn voel ik het diep weten dat veel vrouwen levens hebben geleefd waarin ze slechts konden volhouden, zonder de ruimte om werkelijk te bloeien. Veelal om redenen die buiten henzelf lagen. Zo’n vrouw was ik zelf ooit. Overgeleverd aan de grillen van mijn omgeving tot ik mezelf eruit vocht.
In alles wat ik nu doe, probeer ik hen te eren, daarmee ook mezelf te eren met wie ik nu ben geworden. Met alle stappen die ik moest zetten, met mijn eigen kracht en mijn on-dimbaar onuitdoofbaar innerlijke licht. De gedachte aan onze kracht en moed ontneemt mijn huidige angsten, nog steeds. Daarmee lost mijn lusteloosheid op als mist in de koude ochtendzon. Het herinnert me eraan dat mijn tranen slechts helend water zijn, bedoeld om mijn innerlijke kracht te laten groeien.
Ja, ik huil deze laatste weken wat af. Het nodigt me uit om mijn kwetsbaarheid en tijdelijkheid hier op aarde te omarmen. Dit gaat voorbij mijn eigen grenzen die blijkbaar verder reiken aan dan iets dat groter is dan ik ben. Het is onder andere dit , waar ik mijn leven aan wijd.
Dus ja, ik ben zacht, heel zachtmoedig, maar ook toegewijd aan de bron des levens, aan het hart van de mensheid, aan het hart van de Aarde.
Ik zal opstaan, zelfs op de dagen dat het zwaar voelt, en sleep ik mezelf uit bed en door de dag heen, al is het soms van bank naar bed.
Op andere dagen ervaar ik meer fysieke kracht en ga ik naar buiten, werken in mijn tuin, in de natuur, alles mooi en fijn maken voor de dierenzielen en plantenzielen waarmee ik leef. Elke dag eten voor de vogels en zwerfkatten uit de buurt klaarzetten en zelfs huisjes maken van dozen, waarin de katten kunnen slapen in de nacht in mijn tuin, achter een hek, waar mijn hond niet bij kan komen.
Ik zal altijd mijn pad vervolgen, niets en niemand kan me daarvan afhouden, met vertrouwen in het leven en in mijn zielsmissie.
Ik zal mijn hand uitstrekken naar wie het nodig heeft en mijn stem laten horen voor wie stil is. Ik zal luisteren met open hart en open geest. Ik zal me inzetten , elke dag , voor het grote geheel, voor het algemene goed, in stilte , in het klein en in het geheim.
Mijn werk is veelal onzichtbaar, het is energie die ik uitzend, en veel, heel veel liefde. Dit werk doe ik stil en in het geheim.
Ik ervaar hierdoor zoveel momenten van innerlijke vreugde en dompel me hierin onder. In stilte, alleen, in het klein en ook onzichtbaar.
Maar ook zal ik samenkomen met gelijkgestemden, rond het heilige vuur van verbinding. En ik zal blijven zoeken naar licht in de donkerste diepten, als een alchemist die goud vindt in de aarde van transformatie. Als een alchemist die trauma en pijn weet om te zetten in levenslust, innerlijke vreugde en creativiteit.
Wat er ook gebeurt. Hoe chaotisch en onvoorspelbaar de wereld ook wordt. Want in mijn gezicht zie ik het licht van al deze krachtige, mooie, liefdevolle, levensscheppende vrouwen, mijn zusters.
En dat is genoeg om mijn hart te vullen met nieuwe kracht, nieuwe liefde, en de wijsheid om te blijven dienen. Want vrouwen dragen het leven in zich, en vrouwen zijn het verleden en de toekomst voor de mensheid , voor onze planeet en alle levende wezens. Vrouwen mogen weer geëerd worden, in plaats van stil gezwegen.
Ik eer alle vrouwen, daarom doe ik mijn werk en doe ik wat ik doe. Er zullen vrouwen zijn die dit begrijpen, maar er zullen nog steeds vrouwen zijn die dit niet begrijpen, die zover van zichzelf zijn afgedwaald dat ze nog de vijand in hun eigen spiegel zien en daarmee ook in de andere vrouw. Voor die vrouwen steek ik elke avond een kaars aan, mogen het licht in hun duisternis schijnen totdat zij ook hun eigen hart kunnen vullen. En dat verandert heel langzaam, maar met de juiste energie onze wereld.
Zo is het en zo zal het zijn.
Lichtcirkel Jaargroep
Neem je ook deel aan onze Lichtcirkel?
Sluit je aan bij onze krachtige groep die elke maand samenkomt om een Cirkel van Licht te manifesteren in het energetische Veld.
Tijdens deze bijeenkomsten bundelen we onze krachten en werken we samen aan een hoger doel.
De Lichtcirkel is niet alleen een unieke kans om bij te dragen aan het grotere geheel, maar ook een waardevolle gelegenheid voor jouw persoonlijke spirituele groei.
Samen creëren we een avontuurlijke reis vol inspiratie, verbinding en transformatie.
Elk jaar in januari start er een nieuwe jaargroep. Het is magisch werk wat we samen doen.
Het kan zijn dat je als kind je moeder innerlijk hebt afgewezen doordat je niet die diepgaande connectie vanuit haar kon voelen.
Op dat moment heb jij je van haar afgesloten en als klein kind is het dan alsof er een innerlijk deurtje dichtgaat dat niet meer geopend gaat worden.
De teleurstelling die je onbewust als kind meemaakte, maar als ziel voelde, dat zij niet helemaal kon ingaan op jouw emotionele behoefte, heeft gemaakt dat jij haar niet meer kon ‘nemen’ zoals ze is.
Vaak is dit ook bij haarzelf gebeurd als baby of kind en misschien gebeurde het ook bij haar moeder.
Zo kan de liefde van generatie op generatie steeds minder doorstromen.
Het aanvaarden, het ‘nemen’ van je moeder kan op latere leeftijd alsnog, vanuit je wil en je bewustzijn.
Dit betekent: haar aanvaarden voor wie ze is, zonder oordeel en zonder verwijt; dat je gelooft dat ze je het maximale heeft gegeven van wat ze kon doorgeven.
Wat je zelf weinig hebt ontvangen, kun je nog minder doorgeven.
Het innerlijke gevecht dat je misschien al jaren hebt, of je eigen boosheid en teleurstelling, zijn jouw eigen emoties.
Je kunt hier zelf mee aan de slag, om deze te transformeren, want de enige die er last van heeft ben jijzelf en waarschijnlijk ook jouw eigen gezin.
Zonder dat jij het doorhebt, draag jij je gevoelens van tekort over op de generaties na jou.
Op het moment dat je in dit proces stapt en je je moeder als je moeder kunt ‘nemen’ en haar ook echt op de plek van jouw moeder kunt zetten, dan kom je weer in de liefdesstroom van je leven en dit betekent dat je dan ook het leven kunt nemen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken en dit trauma is generatie op generatie overgedragen tot het bij jou uitkwam, of je dochter(s).
Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd.
Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door.
Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Het leren ‘nemen’ van je moeder is een innerlijk en diepgaand, rauw en ook prachtig proces dat enkele maanden duurt, maar dat je uiteindelijk van binnenuit helemaal zal vrijmaken.
In een prachtig drie-maanden programma: Het helen van je vrouwenlijn, werk je van buiten naar binnen in dit proces, het helen van je vrouwenlijn inclusief leer je hoe je een eigen opstelling kunt doen en hoe je leert werken met deze innerlijke processen.
Tamara Beekmans, eigenaresse en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie sinds 2013, werkt al meer dan 15 jaar intensief met de moederwond. Ze heeft honderden groepen begeleid in vrouwenlijnopstellingen en diepgaande innerlijke en systemische processen onderzocht en begeleid.
Ze is internationaal HSP Coach, trainer, systemisch therapeut, Sjamaan, Healer, hoger bewustzijnscoach, opleider, docent, auteur, inspirator en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie.
Ga elke dag de natuur in, werk in je tuin of balkon of ga wandelen. Glimlach naar iedereen die je tegenkomt.
Blijf in je kracht en blijf stralen.
Blijf liefde in je hart voelen en elke dag hier aandacht aan besteden zodat je dit ook voelt, adem in je hart enkele minuten paar keer per dag.
Laat alles shitenergie en informatie niet bij je komen, lees het niet, hoor het niet, luister niet.
Ga iets anders doen.
Anders wordt het heeeeeel zwaar de komende tijd.
Nog even en we zijn erdoorheen.
Blijf gelukkig, blijf liefdevol, ga boeken lezen, muziek luisteren, dansen, bewegen, knuffel, nodig mensen uit, je moet mensen zien!
Ga op tijd naar bed, eet gezond, wees heel lief voor jezelf.
Wees vreugdevol en blij, doe wat je leuk vindt.
Samen dragen wij het liefdesveld, dat zal ons hierdoorheen loodsen.
Steeds meer mensen worden wakker.
Dus doorbreek je angst en kies bewust voor liefde.
Dit zijn ook bijzondere tijden van geestverruiming en spirituele verankering.
Als je geworteld bent in de nieuwe hoge frequenties, kun je precies zien wat er gebeurt en versterk je alleen maar je hartcoherentie.
Het licht van jou belichaamt zelfs nog meer, ongeacht de emoties, waardoor de frequentie steeds hoger wordt.
x Tamara
.
.
.
Jessica: Tamara weet als geen hoe je de verbinding met je eigen wezen brengt, waardoor alle schellen van je ogen vallen om dit zichtbaar te laten worden zodat je het kunt ervaren en kunt voelen wie jij in wezen bent!
Jacobien: Net ruim 3 maanden van de jaartraining doorlopen, en ik al zo ongelooflijk veel verbetering voel. Ik beweeg me letterlijk soepeler en voel me beter dan ooit, vooral dankzij de (her)ontdekking van mijn eigen zijn als ankerpunt in dit leven (niet egoïstisch bedoeld). Ik ben je ontzettend dankbaar voor alles wat je me tot nu toe hebt aangereikt, waaronder natuurlijk de mooie werkboeken met oefeningen, de boeken op de leeslijst en de visualisaties. Voor aanvang van de training dacht ik dat een uur per dag voor mezelf nauwelijks haalbaar zou zijn, nu geniet ik er zo van dat het vinden van tijd als vanzelf gaat (ook naast gezin en werk). Ik geniet echt van deze ontdekkingsreis naar mezelf toe.
Als je niet op de goede plek staat binnen je familiesysteem. Je staat niet op je kindplek, maar op de plek van je ouders. Vanuit je overlevingsmechanisme ben je dit over gaan nemen, omdat een of beiden ouders fysiek of emotioneel niet goed voor je konden zorgen. Als kind, wordt je dan heel snel volwassen en neemt deze zorg over, puur uit nood en onbewust voor je interne veiligheid. Dan kan er parentificatie ontstaan.
Omdat veel mensen dit niet weten en niet kunnen ontdekken waar bepaalde patronen vandaan komen, heb ik er een uitgebreid stuk aan gewijd. Misschien heb je er iets aan, of ken je iemand met deze patronen, dan heb je gelijk ook iets aan de tools.
Parentificatie houdt in dat je als kind de zorgende rol overnam van je ouders, omdat zij (emotioneel) niet in staat waren de verantwoordelijkheid voor de rol als ouder te dragen. Er is nog weinig te vinden over deze term, maar er zijn genoeg mensen die zich over-verantwoordelijk voelen en teveel van anderen in hun omgeving blijven overnemen terwijl dit niet van hen, niet hun zorg of hun verantwoordelijkheid is.
Het heeft er ook mee te maken met dat jij je als kind, als jij de verantwoordelijkheid of zorg van één van je ouders, onvrijwillig onbewust overnam, je je weer meer veilig kon gaan voelen, vanuit de controle die je erover had. Als iedereen in het gezin voor je gevoel in harmonie kon zijn, dan kon je tenminste even uitrusten en was je ‘veilig’.
Ook al ging deze zorg ten koste van jezelf, als kind neem je de rol over als één van de ouders hem laat liggen. Dat ligt er ook nog vaak aan welke plek het kind in het gezin in neemt en hoeveelste kind je bent.
Kort samengevat:
Vaak parentificeert een kind zich met één van de ouders als die zijn plek niet inneemt en geen verantwoordelijkheid draagt voor het ouderschap naar het kind. Een kind is grenzeloos loyaal naar zijn ouders, wat zij ook doen. Het kind leert voor zichzelf te zorgen en soms ook voor de andere kinderen of de ouder.
Een kind is voor overleving afhankelijk van de volwassenen om hem heen: voor eten, onderdak en liefde. Als hij of zij dat niet genoeg krijgt, dan moet het kind zelf regelen dat hij het krijgt en dan gaat hij of zij vaak de zorg overnemen of zichzelf in allerlei bochten wringen zodat aan deze behoeften wordt voldaan, ook al gaat het ten koste van het kind zelf.
Het kind zorgt voor de ouders of één van de ouders in plaats van andersom. Dit ‘zorgen voor’ gaat over praktische dingen of emotionele zaken. Maar het kan ook zijn dat het kind te allen tijde de behoeftes van de ouder wil vervullen als de ouders dit vragen aan hun kind.
Kinderen zijn eager to please. Als ouders (onrealistische) verwachtingen hebben of incompetent zijn, voelen kinderen dit haarfijn aan. Hooggevoelige kinderen zijn hier extra gevoelig voor omdat zij makkelijker kunnen invoelen wat de ouder nodig heeft, het kind leert hierdoor sterk te anticiperen op de omgeving.
Een kind voelt gevoelens en emoties van anderen aan, voelt de sfeer in huis en neemt deze over alsof het van haar is. Vanuit deze overlevingspatronen leert het haar aandacht op de omgeving te richten en verantwoordelijkheid te ontwikkelen waardoor het niet meer haar eigen behoeftes kan voelen of hiernaar kan handelen. Het zet zichzelf helemaal opzij om erkenning op bestaansrecht en liefde te krijgen.
Terwijl ouders, systemisch gezien, horen te geven en kinderen horen te nemen. Als kinderen genoeg liefde en aandacht krijgen, stroomt de liefde gemakkelijker door naar de volgende generaties, kunnen zij als ouders ook hún kinderen makkelijker liefhebben.
De liefdesstroom van generatie op generatie wordt verstoord als er tekort is aan doorgegeven liefde door trauma of uitsluiting, de dood bijvoorbeeld. Als er onverwerkte processen zijn bij de gezinsleden, overgenomen van vorige generaties, dan stroomt het niet meer door en het resultaat hiervan is dat anderen vaak op de verkeerde plek komen te staan om de ‘gaten te dichten’.
Grenzen vervagen tussen de ouder en het kind. Als ouders als kind tekort hebben ervaren in hun leven, en zij hebben nooit geleerd dit aan zichzelf te geven of daar verantwoordelijkheid over te nemen, dan kunnen zij deze behoefte onbewust neerleggen bij hun eigen kinderen. Dit noemen ze systemisch gezien een verstrikking. Ouders geven het leven aan hun kind en een kind neemt.
Als een kind genoeg liefde en aandacht heeft gekregen, heeft het als volwassene genoeg om door te geven aan zijn kinderen, dan stroomt de liefde zeggen we dan vanuit het opstellingenwerk. Maar als er tekort aan liefde en aandacht was, kunnen volwassenen behoeftig blijven totdat zij leren dit tekort aan zichzelf te geven en daar de volledige verantwoordelijkheid over te nemen. In plaats van dit te verlangen van hun partner, hun kind of de buitenwereld.
Als je leert om dit aan jezelf te geven, kom je los van je slachtofferschap en krijg je weer verbinding met je innerlijke kracht en je hart. Hooggevoelige kinderen en volwassenen hebben een natuurlijk talent om de woordeloze onderstroom op te pikken, soms is dit in parentificatie de enige communicatie waar zij op inspelen en naar handelen, om van hun omgeving wel de erkenning en waardering krijgen.
Dan wordt dit gedrag een patroon en zullen zij vanuit dit overlevingsmechanisme in de eerste jaren het gevoel krijgen dat ze het goed doen. Als je als kind dit patroon hebt opgebouwd, dan krijg je hier later in je volwassen leven enorm veel last van, want je hebt tekort aan interne veiligheid opgebouwd, deze heb je in je omgeving gezocht, waar je deze nooit kunt krijgen. Maar je hebt vaak ook een vergroot verantwoordelijkheidsgevoel, voelt behoeftes van anderen en gaat hiernaar handelen en kunt je eigen behoeftes niet (er)kennen. Tevens vind je vaak een behoeftige partner waarin dit mechanisme herhaald wordt.
Vaak zie je bij parentificatie dat er snel grenzen worden overschreden, wat kan leiden naar burn-out en depressieve klachten. Er is teveel van deze kinderen gevraagd, waardoor zij als volwassenen nog steeds overcompenseren in allerlei rollen en prestatiegericht worden. Het kan zijn dat er extreme overbelasting is geweest in je kindertijd als er vaak vele grenzen zijn overschreden. Dan kan het zijn dat je een ontwikkelingsachterstand opbouwt, die je later wel weer in kan halen als je bewust wordt van je patronen en hier vrij van probeert te worden.
Als je jezelf bevrijdt:
Als je aan de slag gaat met jezelf door systemisch werk en oefeningen zodat je leert jezelf bewust vrij te maken van deze innerlijke en systemische patronen, dan:
Als je leert los te komen van dit overlevingsmechanisme, dan kan de parentificatie ook constructief uit gaan pakken.
Als je bewust wordt dat je niet voor iedereen verantwoordelijk hoeft te zijn of dit over hoeft te nemen, kun je goed leren zelf verantwoordelijkheidsgevoel te dragen over je eigen leven, over je eigen gelukkig zijn.
Je hebt leren invoelen wat de behoeftes van anderen zijn, je voelt in de onderstroom, maar als je je bewust bent geworden, kun je ook kiezen of je hier wel of niet iets mee gaat doen in het moment. Over-verantwoordelijkheid zijn voor anderen en dit sterk blijven voelen, lijdt tot overbelasting en burn-out.
Je maakt jezelf onmisbaar en wil de wereld redden, je hebt een sterk onrechtvaardigheidsgevoel en vecht voor anderen, daarbij vergeet je jezelf. De prijs voor dit overlevingsmechanisme die je betaalt is groot, voor jezelf. Je wordt nooit beloond, krijgt niet de erkenning waar je naar verlangt en je leert dit uiteindelijk aan jezelf te geven, je moet je eigen ‘gaten’ leren opvullen.
Je eigen verantwoordelijkheden dragen in je volwassen leven, zelf voor je eigen geluk en gezondheid gaan zorgen. Veel geparentificeerde mensen zijn uitermate rechtvaardig, verantwoordelijk, behulpzaam, open en zelfstandig.
Als je los bent gekomen van dit pijnlichaam en jezelf vrij hebt gemaakt van dit overlevingsmechanisme, kun je de kwaliteiten die je hierin ontwikkeld hebt, positief inzetten in je leven.
Je bent uitermate empathisch en goed in verbindingen leggen en in verbinding met iemand blijven, als je goed geaard en verbonden bent met jezelf zonder jezelf op te offeren.
Heel bewust de juiste kindplek in nemen in je gezin van herkomst en huidige gezin als je deze hebt, geen zorg meer dragen voor je ouders en durven ontvangen is langzaam loskomen van dit parentificatie mechanisme.
Als je loskomt van het mechanisme parentificatie, kan er zelfwaardering groeien en word je sneller door anderen gewaardeerd.
Systemisch werk kan iedereen hier heel goed bij helpen om hiervan los te komen. Vaak zit er in je vrouwenlijn veel afhankelijkheid of angsten, waardoor al je voormoeders zich hebben moeten afsluiten van hun intuïtie en emoties, waardoor de liefde niet meer goed kon doorstromen. Dat heb jij dan ook ervaren als je jezelf hierin herkent. Dit heb ik zelf ook gedaan als kind, en ik ben uiteindelijk los kunnen komen van dit overlevingsmechanisme parentificatie. Dit betekende dat ik te veel verantwoordelijkheid ging overnemen en dit later in mijn leven bij veel mensen in mijn omgeving en relaties ook ging doen, omdat het voor mij onbewust heel gewoon was geworden. Dit koste mij vele burn-outs omdat ik te lang overbelast was, maar ik had geen idee dat het hier vandaan kwam.
Welke boodschap heb jij onbewust opgepikt in je kindertijd in je gezinssituatie? Dit zijn nu de grondovertuigingen die je leeft. Onveilige gevoelens die je toen ervoer kunnen nu nog steeds ervaren worden als een gebrek aan interne veiligheid.
Het kan zijn dat je door de dingen die je vroeger hebt meegemaakt al heel lang in een overlevingsmechanisme zit. Daaromheen zijn denk- en gedragspatronen vast gaan zitten. Want hoe je denkt, zo gedraag je je. Hierdoor ben je gewend om je aandacht voortdurend buiten jezelf te leggen, je checkt of alles wel ok is, of iedereen wel rustig is, of mensen jou goed behandelen, of je niet uitgesloten wordt, of je erbij hoort, of je er mag zijn. (Lees hier Deel 1 Interne veiligheid)
Dat hangt ervan af wat jouw grondovertuiging is in wat jij vroeger als kind hebt ervaren en welke boodschap jij hebt opgepikt door jouw gezinssituatie, door het contact met je ouders, met de dingen die je hebt ervaren, met de dingen die je wel hebt verwerkt of nog niet hebt verwerkt. Als het voor jou als kind zijnde niet veilig genoeg was, dan zijn deze heel krachtige denk- en gedragspatronen bij je ontstaan. Zeker als je daarna een aantal keer soortgelijke gebeurtenissen in je leven hebt meegemaakt, die deze patronen bevestigen.
Je hebt dan karresporen in je hersenen aangemaakt, waarop die overtuigingen zich voortdurend herhalen. Dat is een gedachtepatroon. Onbewust hebben wij dat helemaal niet door en daarom is het ontzettend belangrijk om regelmatig, een paar keer per dag, ‘Ik ben veilig’ tegen jezelf te zeggen, hand op je hart, adem in je hart, om je amygdala helemaal uit te zetten. Om je hormonen in balans te brengen en het oxytocinegehalte enorm hoog te maken. Dat is ook heel goed voor je immuunsysteem. Echte veiligheid, waarop je werkelijk kunt vertrouwen, dat zit binnenin jou. In jezelf.
Het is echt dat vertrouwen in jezelf. Door veel negatieve overtuigingen zijn we zo gewend dat we onszelf afwijzen. Als je jezelf heel vaak, bewust of onbewust, afwijst voel je je ook niet zo veilig in jezelf. Als je jezelf vaak uit gewoonte afwijst of bekritiseert, dan voel je je ook niet veilig en op die manier houd je die actieve amygdala in stand, waardoor je volledig uitgeput raakt. Je bent heel moe, je reageert heel scherp op je omgeving, Je kunt slecht slapen, je raakt de verbinding met jezelf kwijt in je lijf, ontspanning is heel moeilijk en je leeft eigenlijk continu op de toppen van je zenuwen. Je leeft dan op adrenaline en weet vaak niet beter. Als je dan tot rust komt, kun je erachter komen hoe gesloopt je lichaam voelt en hoe vermoeid je brein voelt. Je kunt je niet meer concentreren door een overactieve amygdala en adrenaline. Je maakt voortdurend cortisol aan. Dit is een enorme aanslag op je lichaam.
In de stress situatie waarin we nu wereldwijd verkeren, is het heel belangrijk voor je gezondheid om hier iedere dag even aandacht aan te schenken. De stress verzwakt je immuunsysteem enorm en dat betekent dat jouw lichaam geen energie stopt in het opbouwen en herstellen van haar cellen, maar continu aan het overleven is en op scherp moet staan. Hier mag je echt vanuit je bewustzijn op gaan letten; je hebt hier zelf de controle over. Ga dit zelf onderzoeken en ervaar hoe je door een eenvoudige oefening als hierboven al heel veel kunt doen.
Lees ook deel 3 van de informatie (van de drie delen) over interne veiligheid.
Op 1 september start het jaarprogramma voor hooggevoelige vrouwen waar we de eerste maanden werken aan interne veiligheid. Dat is de basis van ons bestaan. Zonder interne veiligheid heb je geen fundering in jezelf en voelt het heel naar. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij in Amsterdam en Eindhoven voor de live-jaargroep.
In je hart uit je hoofd
Jaarprogramma met begeleiding, supervisie, coaching en opstellingen:
Elke maand is er met je groep een supervisieavond en 5 livedagen, elke maand is er coaching die je in kunt plannen via de agenda in je ledensite, je kunt zo vaak als je wilt een opstelling erbij boeken bij Tamara. Het jaarprogramma is deels online en deels met een aantal contactmomenten per maand. Dit vul je in naar eigen behoefte.
Maand 1: Energieprogramma en ontladen van pijnlichaam met 5-minuten regel, ontladen pijnlichaam. Verlangen voelen en intentie.
Maand 2: Emoties en gevoelens, herschrijven verhaal van je verleden, loskomen slachtofferschap.
Maand 3: Interne veiligheid, je plek innemen, innerlijke rust vinden, werken met je energieveld.
Maand 4: Karresporen; 21 dagen programma, opsporen en omzetten van negatieve overtuigingen. Compassie, vertrouwen en loslaten.
Maand 5: Innerlijke criticus, angsten.
Maand 6: Innerlijke criticus, grenzen en begrenzen.
Maand 7: Innerlijke kind en lichaamsbewustzijn.
Maand 8: Innerlijke kind en je vrouwenlijn.
Maand 9: Hartsbewustzijn, intuïtie en versterk je innerlijk licht.
Maand 10: Zielenopdracht en hoger bewustzijn. Authentieke kracht verinnerlijken, bestaansrecht.
