We worden geboren om van onze moeder, vader, zus en broer te houden, ongeacht hoe ze ons en elkaar behandelen. We leren dat dit liefde is, dat het ons vertrouwen, respect en veiligheid biedt. Het is een overtuiging die diep in ons geprogrammeerd is. We accepteren dat excuses soms uitblijven of slechts oppervlakkig zijn, alleen omdat we familie zijn. We aanvaarden het idee dat elke actie, hoe schadelijk ook, voortkomt uit liefde. Gevoeligheid wordt ontmoedigd. Ware gevoelens blijven onuitgesproken. We verwachten niet van onze familieleden dat ze verantwoordelijkheid nemen voor hun woorden of daden. We accepteren hun onvermogen om hun eigen emotionele wonden te helen en de projecties die ze daardoor op ons overbrengen. Compassie en dankbaarheid lijken niet langer essentieel, omdat we geloven dat familiebanden genoeg zijn. Zo houden we vast aan giftige omgevingen, misleid door het idee dat dit liefde en leven is.
Oude overtuigingen loslaten
Wanneer we ouder worden, dragen we deze dynamiek met ons mee naar school, naar vriendschappen, naar liefdesrelaties. We blijven patronen herhalen die we als normaal beschouwen, simpelweg omdat ze vertrouwd zijn. Deze relaties bevestigen wat we thuis hebben geleerd: dat liefde pijn mag doen, dat het ons moet uitdagen, dat het zwaar kan wegen. We groeien op met het geloof dat dit het leven is, dat dit ons lot is, dat we niet anders verdienen.
Volwassen geworden, nemen we deze overtuigingen mee naar ons werk, naar onze huwelijken, naar het ouderschap. We creëren gezinnen die de patronen van het verleden spiegelen, waarin dezelfde cycli van pijn en onbegrip voortleven. Onze kinderen nemen ze over. Onze kleinkinderen herhalen ze, generatie na generatie, tot iemand besluit de keten te doorbreken.
Van giftige liefde naar onvoorwaardelijke liefde
Heling begint wanneer we erkennen dat de overtuigingen die ons vormen niet de enige waarheid zijn. We leren dat liefde niet giftig hoeft te zijn, dat het veilig en helend kan zijn. Door te genezen, ontdekken we wat onvoorwaardelijke liefde betekent. We vinden het licht dat ons terugleidt naar huis, naar ons ware zelf. Langs dit pad verzamelen we de delen van onszelf die verloren zijn gegaan, verstopt in schaduwen van pijn en onderdrukking. Het proces van heling brengt ons dichter bij onze ziel, bij het goddelijke en bij moeder aarde.
Het begin van heling
Heling leert ons om de lessen van het leven te omarmen. Het leert ons te vergeven: de mensen die ons hebben gevormd, de momenten die ons hebben gebroken, de liefde die ons heeft verwond. Het brengt ons terug naar de essentie van wie we zijn, naar overvloed, schoonheid en onschuld. We realiseren ons dat liefde niet buiten ons ligt. Het begint in onszelf, in ons hart, in onze ziel. Het vraagt om verdriet, om rouw, om het opnieuw opeisen van wat we zijn verloren door alle dimensies en tijden heen.
De rol van het innerlijke kind in heling
Wanneer we ons innerlijke kind voeden en koesteren, worden we opnieuw geboren. We kiezen ervoor om terug te keren naar liefde. We laten los wat liefde ontkent. We bewandelen het pad van liefde met open hart, want dit is de ware weg. Het is de goddelijke unie, de heilige terugkeer naar huis.
Heb je de kracht om je familiecyclus te doorbreken?
Het laatste boek van Bert Hellinger beschrijft het zo prachtig, hoe diepgaand een afwijzing kan voelen als je als kind in de steek gelaten voelde/werd door je moeder.
Ook emotioneel, of door ziekte of omstandigheden.
Ik herken dit in mezelf doordat mijn moeder vluchtte voor huiselijk geweld van mijn altijd dronken vader en mij achterliet bij hem toen ik 5 was.
Ik kreeg 10 dagen geen eten en drinken van hem, hij was niet thuis en totaal de weg kwijt.
Ook mijn innerlijke beweging was: ik geef haar op, en ik geef hem op.
Ik blijf alleen, ik blijf op een afstand van haar en sloot me af voor haar liefde.
Mijn vader zag ik pas 7 jaar geleden voor het eerst weer terug, nadat de huisarts me heeft gered uit het huis, waar ik bijna dood was gegaan.
Een diep ingeslagen trauma dus.
Door vele opstellingen heb ik ze beiden en ook mijn moeder weer kunnen ‘insluiten’ in mijn hart.
“Ik kom bij je terug” is zo’n belangrijke zin die je dan zegt in een opstelling en ik heb het ook in het echt gezegd.
Het heeft toen nog eens 10 jaar geduurd voordat ik ze echt kon ‘nemen’ als mijn moeder.
Nu is onze relatie heel goed. Ze logeert nu voor deze winter hier bij mij in Hongarije en we hebben het fijn en zijn in harmonie.
Wie had dit ooit gedacht.
De liefde stroomt weer en ik sta weer op de plek van de dochter in plaats van de moeder.
Dat voelt zo anders!
Daardoor kan ik gewoon ontvangen, ook haar zorg en liefde.
Daardoor kan zij geven en ik nemen.
Wat zo hoort.
Ik heb dan ook alles van mezelf gegeven, en helemaal uit eigenbelang om dit te laten slagen.
Ik heb alles gezegd, mijn boosheid getoond, mijn verdriet laten voelen.
Net zolang tot ze het kon uithouden en blijven staan.
Toen kon ik haar weer vertrouwen. En dat duurde bijna 10 jaar, het opbouwen van dit oervertrouwen en dat is terug.
En ik kan je niet vertellen wat dit mij heeft gegeven.
Het heeft er voor gezorgd dat ik geen depressieve gevoelens meer had.
De zin in het leven heeft het mij terug gegeven.
De zelfafwijzing is gestopt, mijn ouders wezen mij niet meer af.
Ook de relatie met mijn vader heb ik vanuit eigenbelang kunnen herstellen.
Hij is inmiddels overleden, maar ik kan nu ook oprecht liefde voor hem voelen en veel innerlijke rust in mezelf.
Alles is gezegd en doorvoeld. Samen.
De relatie die je met je moeder hebt bepaalt het wel en wee van je ziel, zo ongelooflijk groot is het belang van de moeder in ons leven.
De relatie met je moeder bepaalt je levensgeluk en levenskeuzes.
En als de liefde weer stroomt van en naar je ouders, dan ben je verbonden met het leven zelf.
Met Moeder Aarde en vooral met je zelf en je zelfliefde.
Ik heb de afgelopen 15 jaar als opsteller tig dochter van je moeder opstellingsweekenden begeleid en vrouwenlijnen opgesteld.
Het afgelopen jaar ben ik begonnen een groep opstellers op te leiden in een opleiding Systemisch Werk en zij gaan nu ook door diepgaande transformerende processen.
Het is zo mooi, dit werk.
​
Er zijn anderhalf miljoen coaches in Nederland. Iedereen kan zomaar een coachingsopleiding volgen en zichzelf dan coach noemen. Van die anderhalf miljoen coaches, zijn er 8000 die ervan kunnen leven en 60 daarvan hebben een inkomen boven de €100.000,- per jaar. Waarin onderscheiden deze 8000 coaches zich? En vooral deze 60? Waarom krijgen zij veel klanten en moeten anderen er een baan naast hebben of een partner met voldoende inkomen?
Als je een coachingsopleiding volgt, ben je niet vanzelfsprekend een goede coach omdat je een aantal technieken hebt geleerd. Wat maakt iemand een goede coach? Wat maakt iemand geloofwaardig? Waarom wil iemand bij jou komen als coach als er zoveel keuze en aanbod is?
Ik ben erachter gekomen dat een echte goede coach/therapeut/psycholoog zelf ook zijn eigen transformatieprocessen is doorgegaan. Die coaches zijn in balans, dat voel je, zij hebben zelf ook pijnlijke overtuigingen of trauma’s doorgewerkt en weten hoe het voelt en hoe het is om daar doorheen te gaan. Zij hebben hun eigen innerlijke kind pijnen geheeld en onderzocht. Ze hebben zelfliefde ontwikkeld. Hierdoor kunnen zij je echt helpen om deze stappen ook te gaan zetten.
Hoe voel jij je bij iemand die van zichzelf houdt? Ook geliefd toch? Gezien, erkend, gewaardeerd. Welke rol zij ook innemen in je leven.
Hoe voelt een coach/therapeut aan die daar nog geen kaas van heeft gegeten? Brengt deze jou naar zelfliefde, heling en acceptatie en vooral transformatie?
Nee. Dat is onmogelijk.
Hoeveel ervaringen heb je niet gehad dat een coachingstraject niet veel deed en waar kwam dat door? Mijn ervaring met mijn therapeuten en coaches was (op 2 uitzonderingen daargelaten die me ECHT hebben geholpen), dat zij te theoretisch waren en eigenlijk voelde ik me totaal niet begrepen en gezien. Ik kon voelen, dat zij nooit door hun eigen ‘stof’ waren gegaan en niet invoelend konden zijn. HSP, wat is dat? Ik voelde me van een andere planeet soms. Dikwijls heb ik zelf ervaren hoe therapeuten en coaches afgesloten waren van hun eigen gevoel, hun lichaam en hun ziel, en voelbaar niet in balans waren. Soms voelde ik me tegenover een muur zitten als mensen alleen maar mentaal aan het werk gingen met mij. Dat haalde echt niets uit. En dan nodigden ze me ook nog uit om mijn diepste pijn op te rakelen, het was niet veilig genoeg. Het hielp me geen ene reet!
Nu we starten met inmiddels met de 17e groep van het jaarprogramma: Uit je hoofd, in je hart. Het is een zwaar, intensief programma en niet voor iedereen geschikt. Daarom doen we een strenge selectie. Maar de groepen zitten altijd vol en ik kan nu wel zeggen dat ik de nodige ervaring heb opgedaan in het begeleiden van hooggevoelige vrouwen in het afleggen van het overlevingsmechanisme naar hartsbewustzijn. Ik heb hier zelfs een boek over geschreven afgelopen jaar, waarin ik zelf met de billen bloot ga en mijn methodiek uiteenzet en op welke gronden ik deze baseer.
Vanaf dit jaar, na de zomer, wil ik jaartrainers gaan opleiden tot VrouwenkrachtCoach die met de Vrouwenkracht Methode® gaan werken. Juist omdat zij net als ik, zelf dit hele proces zelf hebben doorlopen, blinde vlekken hebben doorgespit en helder gekregen, denk- en gedragspatronen hebben getransformeerd, het pijnlichaam hebben opgeschoond en weer in verbinding zijn gekomen met het gekwetste en speelse innerlijke kinddeel in zichzelf. Zij hebben echt alle hoeken van de kamer gezien, ze zijn door het stof gegaan, het heeft pijn gedaan en daarna zóveel vreugde gebracht. Zij zijn bij hun eigen essentie uitgekomen en hebben eigenlijk een heel nieuw leven opgebouwd vanuit hun zielskracht. En hun proces is blijvend, zij vallen niet meer terug. Zij zijn bewust en kunnen nooit meer terug naar onbewust. Zij grijpen op tijd in en weten wat ze moeten doen door alle tools die zij hebben doorgrond.
Het is tijd dat de olievlek groter gaat worden, mijn missie in een groter veld uitgedragen mag gaan worden en dat ik deze kennis in hoe je iemand hierin begeleid, mag gaan overdragen. Zodat meer hooggevoelige mensen effectief geholpen kunnen worden en vooral deskundig begeleid worden in deze processen door een coach die zelf ook het hele proces heeft doorlopen om eigen pijnstukken af te leggen en zichzelf heeft kunnen helen.
De coachingsopleiding start op 6 september aanstaande. Deze is na vele maanden werk bijna afgerond en ik kan je alvast verklappen, het wordt meer dan supergaaf!
Is niet te vergelijken met een reguliere coachopleiding. Deze gaat diep, is rauw en intens, maar dan bereik je ook wat.
Dit is echt next level, hier is waar het om draait om anderen van zelfbewustzijn naar hartsbewustzijn te transformeren binnen jouw praktijk als Coach van deze nieuwe tijd, de nieuwe wereld!
Practice what you preache!
Eerst jezelf in balans brengen en houden door eerst het jaarprogramma goed af te ronden, je eigen blinde vlek helder te krijgen en dán pas kun je anderen professioneel begeleiden.
Met veel praktijkervaring, niet alles uit een boekje. Eigen ervaringen opdoen en fouten leren maken is een waardevol proces.
Energetisch leren werken met je klanten vanuit een bewuste en krachtige basis die voelbaar is, waardoor je anderen recht in het hart raakt. Hierdoor komen je klanten vanuit een natuurlijk proces als vanzelf in beweging, door jouw hoger bewustzijn wordt als vanzelf hun hartsverlangen geactiveerd. Ze herinneren hierdoor wie zij zijn. Want zielen en bewustzijn (h)erkennen en voelen elkaar.
Een klant voelt echt wel aan of jij als coach in balans bent of niet, of jij je levensenergie geactiveerd hebt of niet. Je moet echt een inspirerend voorbeeld zijn voor je klanten om hen ook naar dat level te kunnen begeleiden. Anders zetten ze de stappen niet snel omdat ze geen voorbeeld hebben. Dit kun je omdat jij je innerlijk werk hebt gedaan en je weet wat je daarvoor moest doen. Dan word je een voorloper, een pionier, een echte goede coach die een ander de weg kan wijzen in dit proces van oude patronen transformeren, pijn verwerken en jezelf leren helen.
Energetische communicatie is 80% van dit zielenwerk. Het gaat niet om technieken leren, dat is een oud verhaal en werkt niet voor de lange termijn.
Nee, hoe leer je mensen te begeleiden bij diepgaande processen, waarbij ze stap voor stap het overlevingsmechanisme transformeren naar een leven vanuit hun hartsverlangen? Hoe leer je mensen hun eigen verantwoordelijkheid te nemen en op te pakken zodat ze het echt zelf gaan doen?
In het jaarprogramma: ‘Uit je hoofd, in je hart’, voor hooggevoelige vrouwen, werken we heel bewust om dit proces te versnellen en activeren.  Lees hier meer> . Â
