We worden geboren om van onze moeder, vader, zus en broer te houden, ongeacht hoe ze ons en elkaar behandelen. We leren dat dit liefde is, dat het ons vertrouwen, respect en veiligheid biedt. Het is een overtuiging die diep in ons geprogrammeerd is. We accepteren dat excuses soms uitblijven of slechts oppervlakkig zijn, alleen omdat we familie zijn. We aanvaarden het idee dat elke actie, hoe schadelijk ook, voortkomt uit liefde. Gevoeligheid wordt ontmoedigd. Ware gevoelens blijven onuitgesproken. We verwachten niet van onze familieleden dat ze verantwoordelijkheid nemen voor hun woorden of daden. We accepteren hun onvermogen om hun eigen emotionele wonden te helen en de projecties die ze daardoor op ons overbrengen. Compassie en dankbaarheid lijken niet langer essentieel, omdat we geloven dat familiebanden genoeg zijn. Zo houden we vast aan giftige omgevingen, misleid door het idee dat dit liefde en leven is.
Oude overtuigingen loslaten
Wanneer we ouder worden, dragen we deze dynamiek met ons mee naar school, naar vriendschappen, naar liefdesrelaties. We blijven patronen herhalen die we als normaal beschouwen, simpelweg omdat ze vertrouwd zijn. Deze relaties bevestigen wat we thuis hebben geleerd: dat liefde pijn mag doen, dat het ons moet uitdagen, dat het zwaar kan wegen. We groeien op met het geloof dat dit het leven is, dat dit ons lot is, dat we niet anders verdienen.
Volwassen geworden, nemen we deze overtuigingen mee naar ons werk, naar onze huwelijken, naar het ouderschap. We creëren gezinnen die de patronen van het verleden spiegelen, waarin dezelfde cycli van pijn en onbegrip voortleven. Onze kinderen nemen ze over. Onze kleinkinderen herhalen ze, generatie na generatie, tot iemand besluit de keten te doorbreken.
Van giftige liefde naar onvoorwaardelijke liefde
Heling begint wanneer we erkennen dat de overtuigingen die ons vormen niet de enige waarheid zijn. We leren dat liefde niet giftig hoeft te zijn, dat het veilig en helend kan zijn. Door te genezen, ontdekken we wat onvoorwaardelijke liefde betekent. We vinden het licht dat ons terugleidt naar huis, naar ons ware zelf. Langs dit pad verzamelen we de delen van onszelf die verloren zijn gegaan, verstopt in schaduwen van pijn en onderdrukking. Het proces van heling brengt ons dichter bij onze ziel, bij het goddelijke en bij moeder aarde.
Het begin van heling
Heling leert ons om de lessen van het leven te omarmen. Het leert ons te vergeven: de mensen die ons hebben gevormd, de momenten die ons hebben gebroken, de liefde die ons heeft verwond. Het brengt ons terug naar de essentie van wie we zijn, naar overvloed, schoonheid en onschuld. We realiseren ons dat liefde niet buiten ons ligt. Het begint in onszelf, in ons hart, in onze ziel. Het vraagt om verdriet, om rouw, om het opnieuw opeisen van wat we zijn verloren door alle dimensies en tijden heen.
De rol van het innerlijke kind in heling
Wanneer we ons innerlijke kind voeden en koesteren, worden we opnieuw geboren. We kiezen ervoor om terug te keren naar liefde. We laten los wat liefde ontkent. We bewandelen het pad van liefde met open hart, want dit is de ware weg. Het is de goddelijke unie, de heilige terugkeer naar huis.
Heb je de kracht om je familiecyclus te doorbreken?
Het kan zijn dat je als kind je moeder innerlijk hebt afgewezen doordat je niet die diepgaande connectie vanuit haar kon voelen.
Op dat moment heb jij je van haar afgesloten en als klein kind is het dan alsof er een innerlijk deurtje dichtgaat dat niet meer geopend gaat worden.
De teleurstelling die je onbewust als kind meemaakte, maar als ziel voelde, dat zij niet helemaal kon ingaan op jouw emotionele behoefte, heeft gemaakt dat jij haar niet meer kon ‘nemen’ zoals ze is.
Vaak is dit ook bij haarzelf gebeurd als baby of kind en misschien gebeurde het ook bij haar moeder.
Zo kan de liefde van generatie op generatie steeds minder doorstromen.
Het aanvaarden, het ‘nemen’ van je moeder kan op latere leeftijd alsnog, vanuit je wil en je bewustzijn.
Dit betekent: haar aanvaarden voor wie ze is, zonder oordeel en zonder verwijt; dat je gelooft dat ze je het maximale heeft gegeven van wat ze kon doorgeven.
Wat je zelf weinig hebt ontvangen, kun je nog minder doorgeven.
Het innerlijke gevecht dat je misschien al jaren hebt, of je eigen boosheid en teleurstelling, zijn jouw eigen emoties.
Je kunt hier zelf mee aan de slag, om deze te transformeren, want de enige die er last van heeft ben jijzelf en waarschijnlijk ook jouw eigen gezin.
Zonder dat jij het doorhebt, draag jij je gevoelens van tekort over op de generaties na jou.
Op het moment dat je in dit proces stapt en je je moeder als je moeder kunt ‘nemen’ en haar ook echt op de plek van jouw moeder kunt zetten, dan kom je weer in de liefdesstroom van je leven en dit betekent dat je dan ook het leven kunt nemen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken en dit trauma is generatie op generatie overgedragen tot het bij jou uitkwam, of je dochter(s).
Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd.
Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door.
Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Het leren ‘nemen’ van je moeder is een innerlijk en diepgaand, rauw en ook prachtig proces dat enkele maanden duurt, maar dat je uiteindelijk van binnenuit helemaal zal vrijmaken.
In een prachtig drie-maanden programma: Het helen van je vrouwenlijn, werk je van buiten naar binnen in dit proces, het helen van je vrouwenlijn inclusief leer je hoe je een eigen opstelling kunt doen en hoe je leert werken met deze innerlijke processen.
Tamara Beekmans, eigenaresse en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie sinds 2013, werkt al meer dan 15 jaar intensief met de moederwond. Ze heeft honderden groepen begeleid in vrouwenlijnopstellingen en diepgaande innerlijke en systemische processen onderzocht en begeleid.
Ze is internationaal HSP Coach, trainer, systemisch therapeut, Sjamaan, Healer, hoger bewustzijnscoach, opleider, docent, auteur, inspirator en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie.
Wat gebeurt er als je moeder er emotioneel niet voor je was toen je jong was? Dan kan het zijn dat je nog steeds last hebt van bindings- of verlatingsangst of moeite hebt met hechting, bijvoorbeeld in partnerrelaties. Dat je je snel gekwetst voelt en dan de neiging hebt om ‘het alleen’ te doen en de ander af te wijzen voordat diegene jou misschien af zou kunnen wijzen. Het kan zijn dat je je daarom veel meer hecht aan dieren, omdat zij je nooit zullen kwetsen en je zo verlangt om die onvoorwaardelijke liefde te ervaren. Het kan zelfs zo zijn dat jouw relatie met je kat of hond, je hart wel opent, omdat de ziel van dit dier je leert te vertrouwen en te groeien, omdat het je spiegelt.
Het gevoel dat je altijd een achterdeurtje moet openhouden in contact met anderen voelt ook niet echt fijn voor jezelf. De ander doet dan namelijk ook een stap terug en zal ook nooit zijn overgave aan jou tonen. Het nooit echt op wezenlijk niveau de commitment aangaan met de ander is pijnlijk. Je mind neemt het dan over waardoor je in een rollenspel van macht terecht komt. Als jij bijvoorbeeld altijd degene bent die minder geeft en meer wil ontvangen, zal het lijken dat jij degene bent die meer macht heeft in de (liefdes)relatie en de ander moet flink zijn best doen om jou in de relatie te houden. De ander raakt op een gegeven moment uitgeput en zal jouw wensen niet kunnen bevredigen en de relatie stopt.
Het idee dat je de pijn om verlaten te worden niet aan zou kunnen, creëer je dan op dat moment gewoon zelf door voorwaarden te stellen aan de ander voordat jij je hart te opent. Je onderschat jezelf waarschijnlijk omdat je denkt dat je de pijn in je hart niet zou kunnen verwerken als iemand je verlaat. Zo creëer je Wishfull thinking. Je ontneemt jezelf de kans om echte liefde te durven ervaren zonder de zekerheid dat het eeuwig moet duren.
Als je niet beter weet.
Het tekort aan onvoorwaardelijke bevestiging van dat je er altijd mag zijn ongeacht wat, is wat wij nodig hadden van onze moeder tijdens de eerste jaren van ons leven. Als je moeder je dat niet heeft kunnen geven, omdat ze emotioneel niet beschikbaar was voor jou, kan zijn dat jouw moeder dit ook niet heeft ontvangen van haar moeder, en misschien jouw oma ook wel niet van haar moeder en dat kan nog wel enige generaties teruggaan. Dan kun jij nu in therapie gaan en flink ploeteren op je jaloerse gedrag, angst om verlaten te worden of echte angst voelen om je over te geven aan de liefde, helpen zal het niet. Want soms draag je iets systemisch met je mee, en dat zul je ook systemisch moeten oplossen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken (door de tijdsgeest/onvermogen?) en deze informatieoverdracht is generatie op generatie overgedragen. Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd. Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door. Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Dat maakt jou vrij van dit onderwerp bindings-en/of verlatingsangst. Zodat jij in het hier en nu veel gemakkelijker jouw eigen patronen aan kunt pakken van de ervaringen die je hebt opgedaan in JOUW leven en deze patronen leert transformeren. En dat gaat veel gemakkelijker omdat de liefde nu wel weer beter kan doorstromen, omdat je ook je voormoeders vrij hebt gemaakt door de opstelling in de vrouwenlijn.
Je kunt er pas emotioneel voor iemand zijn als je zelf deze ervaring op jonge leeftijd hebt mogen ervaren. In werkelijkheid is dit vaak niet het geval. Je kunt jezelf helen. Je kunt jezelf voorbereiden om te durven ervaren dat je pijn kan dragen en incasseren. Je kunt dit als een training zien en als een ervaring. Meer is het niet. Je leven hangt er niet vanaf en je gaat er echt niet dood aan.
Als je in onderstaande rijtje iets van jezelf herkent, kun je last hebben van deze bindings- en/of verlatingsangst.
Als je als kind wel verzorging kreeg van je moeder voor je fysieke behoeften, maar ze te weinig knuffels en liefde gaf, waardoor jij je geliefd voelde en veilig.
Je emoties werden afgekapt, je mocht niet boos zijn (je grenzen verkennen) en huilen (helen van je pijn op een direct manier) waardoor je niet hebt geleerd om je emoties te erkennen en te beheersen.
Zelf emotionele of fysieke mishandeling hebben ondergaan, het trauma niet hebben verwerkt en daarom geen liefde en zorg kunnen bieden en dit heeft jouw moeder van haar moeder overgenomen.
Een onbehandelde psychische aandoening had, wat ook te maken kan hebben met onverwerkt trauma in de vrouwenlijn.
Een alcohol of drugsverslaving had/heeft wat ook te maken kan hebben met afwezige moeder of vader.
In de nieuwe cursus: ‘Het helen van je vrouwenlijn‘ leer je door zelf je vrouwenlijn op te stellen, aan de hand van de duidelijke begeleiding die daarbij is uitgewerkt, jouw patroon op te sporen en te onderzoeken in welke generatie dit trauma plaatsvond zodat je dit via opstellingsrituelen terug kan geven waar het hoort.
Wat jij je hele leven hebt gedragen, geef je terug aan de voormoeder waar het trauma plaatsvond. De cursus zal je begeleiden hoe je dit kunt doen. Het is heel krachtig om dit zelf te leren, vanuit je eigen gevoel te leren werken, zodat je zelfvertrouwen toe zal nemen. Ik heb hele duidelijke beschrijvingen gemaakt, inclusief audio, hoe je dit kunt doen. Dit zal je vrij maken, zodat je alleen je eigen gevoel hoeft te helen, zonder de pijn van de voormoeders met je mee te dragen.
Er is een mini-cursus en een volledig 3-maanden programma beschikbaar.
Ik heb nu het onderwerp genomen bindings- of hechtingsangst. Maar er kunnen meerdere onderwerpen en andere patronen zijn waar je in vastloopt die met de vrouwenlijn te maken hebben. Ik zal binnenkort meer via deze website erover schrijven en verduidelijking geven in mijn volgende artikelen.
Jij zat op het moment dat jouw oma zwanger was van jouw moeder ook al in haar baarmoeder. Bizar he. Op dat moment zat jij al in haar baarmoeder, in de eicel van je moeder toen zijn in de buik van je oma zat. Dat betekent ook dat als jij zwanger bent geweest van een meisje, dat jij je kleinkind al in je buik hebt gedragen.
Dat noemen we de imprints, alles heeft al bewustzijn, zelfs een zaad en eicel. En slaan we alles al op in ons geheugen op celniveau. Dat maakt dat we zijn wie we zijn en worden zoals onze ouders en voorouders. En ook vanuit het systeem ongewild en ongemerkt dezelfde onverwerkte pijn en ook liefde met ons meedragen.
Weet dat jouw overgrootmoeder, de moeder van je moeder nog geen stemrecht had. Niet mocht werken als ze getrouwd was en vooral voor de kinderen moest zorgen. In de onderbewustzijn is dat nog opgeslagen in onze cellen, wat oma heeft meegemaakt en beleeft heeft.
Als jij genoeg liefde hebt ontvangen van je ouders, dan heb jij genoeg om door te geven als kind. Heb jij te weinig liefde ontvangen, dan heeft jouw moeder of voormoeder ook misschien te weinig ontvangen, waardoor er steeds minder liefde door te geven is generatie op generatie. Je kunt niet meer doorgeven, dan je hebt gekregen. In een opstelling kunnen we opsporen wat hetgeen is geweest wat er nog verwerkt en gezien moet worden en in welke generatie een gebeurtenis afspeelde wat zo pijnlijk was, dat het niet verwerkt kon worden en dit via de familieziel doorgegeven is tot de huidige generatie. Opstellingen gaan over de liefde weer te laten doorstromen.
Meestal is het zo, als het zichtbaar wordt in de opstelling waar het over gaat, het terug gegeven kan worden naar de generatie waar het trauma bij hoort, de liefde in het hier en nu weer door kan stromen. Prachtig werk op zielsniveau. Ik wens je een mooie vrouwendag toe waarin je jezelf en de vrouwen om je heen kunt eren door een mooie bloemen/ kristallen mandala te maken met briefjes erbij wat je voor ze wenst.
Vier je vrouw zijn vandaag, dat wens ik je. Het is vandaag 8 maart en dat is uitgeroepen tot vrouwendag.
Wil je intensief aan het werk om jouw pijn en voor-generationele pijn te helen, waarin je leer jouw juiste plek in te nemen. In de jaartraining leer ik je ook zoveel hierover om je eigen authenticiteit te ontwikkelen. Vanaf dit moment kun je op elk moment de jaartraining voor hooggevoelige vrouwen starten waar we de eerste maanden werken aan interne veiligheid. Dat is de basis van ons bestaan. Zonder interne veiligheid heb je geen fundering in jezelf en voelt het heel naar. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij.
Elke week heb je de mogelijkheid om coaching in te plannen met jouw eigen coach naar voorkeur, via de agenda in je ledensite. Daarnaast kun je zo vaak als je wilt een opstelling boeken bij Tamara. Daarnaast worden en ook live workshops aangeboden door de coaches naar behoefte en thema naar voorkeur van de jaartraining.
Thema’s per maand:
Maand 1: Energieprogramma en ontladen van pijnlichaam. Verlangen voelen en intentie zetten.
Maand 2: Emoties en gevoelens, herschrijven verhaal van je verleden, loskomen slachtofferschap.
Maand 3: Interne veiligheid, je plek innemen, innerlijke rust vinden, werken met je energieveld.
Maand 4: Karresporen; 21 dagen programma, opsporen en omzetten van negatieve overtuigingen. Compassie, vertrouwen en loslaten.
Maand 5: Innerlijke criticus, angsten.
Maand 6: Innerlijke criticus, grenzen en begrenzen.
Maand 7: Innerlijke kind en lichaamsbewustzijn.
Maand 8: Innerlijke kind en je vrouwenlijn.
Maand 9: Hartsbewustzijn, intuïtie en versterk je innerlijk licht.
Maand 10: Zielenopdracht en hoger bewustzijn. Authentieke kracht verinnerlijken, bestaansrecht.
Als je niet op de goede plek staat binnen je familiesysteem. Je staat niet op je kindplek, maar op de plek van je ouders. Vanuit je overlevingsmechanisme ben je dit over gaan nemen, omdat een of beiden ouders fysiek of emotioneel niet goed voor je konden zorgen. Als kind, wordt je dan heel snel volwassen en neemt deze zorg over, puur uit nood en onbewust voor je interne veiligheid. Dan kan er parentificatie ontstaan.
Omdat veel mensen dit niet weten en niet kunnen ontdekken waar bepaalde patronen vandaan komen, heb ik er een uitgebreid stuk aan gewijd. Misschien heb je er iets aan, of ken je iemand met deze patronen, dan heb je gelijk ook iets aan de tools.
Parentificatie houdt in dat je als kind de zorgende rol overnam van je ouders, omdat zij (emotioneel) niet in staat waren de verantwoordelijkheid voor de rol als ouder te dragen. Er is nog weinig te vinden over deze term, maar er zijn genoeg mensen die zich over-verantwoordelijk voelen en teveel van anderen in hun omgeving blijven overnemen terwijl dit niet van hen, niet hun zorg of hun verantwoordelijkheid is.
Het heeft er ook mee te maken met dat jij je als kind, als jij de verantwoordelijkheid of zorg van één van je ouders, onvrijwillig onbewust overnam, je je weer meer veilig kon gaan voelen, vanuit de controle die je erover had. Als iedereen in het gezin voor je gevoel in harmonie kon zijn, dan kon je tenminste even uitrusten en was je ‘veilig’.
Ook al ging deze zorg ten koste van jezelf, als kind neem je de rol over als één van de ouders hem laat liggen. Dat ligt er ook nog vaak aan welke plek het kind in het gezin in neemt en hoeveelste kind je bent.
Kort samengevat:
Vaak parentificeert een kind zich met één van de ouders als die zijn plek niet inneemt en geen verantwoordelijkheid draagt voor het ouderschap naar het kind. Een kind is grenzeloos loyaal naar zijn ouders, wat zij ook doen. Het kind leert voor zichzelf te zorgen en soms ook voor de andere kinderen of de ouder.
Een kind is voor overleving afhankelijk van de volwassenen om hem heen: voor eten, onderdak en liefde. Als hij of zij dat niet genoeg krijgt, dan moet het kind zelf regelen dat hij het krijgt en dan gaat hij of zij vaak de zorg overnemen of zichzelf in allerlei bochten wringen zodat aan deze behoeften wordt voldaan, ook al gaat het ten koste van het kind zelf.
Het kind zorgt voor de ouders of één van de ouders in plaats van andersom. Dit ‘zorgen voor’ gaat over praktische dingen of emotionele zaken. Maar het kan ook zijn dat het kind te allen tijde de behoeftes van de ouder wil vervullen als de ouders dit vragen aan hun kind.
Kinderen zijn eager to please. Als ouders (onrealistische) verwachtingen hebben of incompetent zijn, voelen kinderen dit haarfijn aan. Hooggevoelige kinderen zijn hier extra gevoelig voor omdat zij makkelijker kunnen invoelen wat de ouder nodig heeft, het kind leert hierdoor sterk te anticiperen op de omgeving.
Een kind voelt gevoelens en emoties van anderen aan, voelt de sfeer in huis en neemt deze over alsof het van haar is. Vanuit deze overlevingspatronen leert het haar aandacht op de omgeving te richten en verantwoordelijkheid te ontwikkelen waardoor het niet meer haar eigen behoeftes kan voelen of hiernaar kan handelen. Het zet zichzelf helemaal opzij om erkenning op bestaansrecht en liefde te krijgen.
Terwijl ouders, systemisch gezien, horen te geven en kinderen horen te nemen. Als kinderen genoeg liefde en aandacht krijgen, stroomt de liefde gemakkelijker door naar de volgende generaties, kunnen zij als ouders ook hún kinderen makkelijker liefhebben.
De liefdesstroom van generatie op generatie wordt verstoord als er tekort is aan doorgegeven liefde door trauma of uitsluiting, de dood bijvoorbeeld. Als er onverwerkte processen zijn bij de gezinsleden, overgenomen van vorige generaties, dan stroomt het niet meer door en het resultaat hiervan is dat anderen vaak op de verkeerde plek komen te staan om de ‘gaten te dichten’.
Grenzen vervagen tussen de ouder en het kind. Als ouders als kind tekort hebben ervaren in hun leven, en zij hebben nooit geleerd dit aan zichzelf te geven of daar verantwoordelijkheid over te nemen, dan kunnen zij deze behoefte onbewust neerleggen bij hun eigen kinderen. Dit noemen ze systemisch gezien een verstrikking. Ouders geven het leven aan hun kind en een kind neemt.
Als een kind genoeg liefde en aandacht heeft gekregen, heeft het als volwassene genoeg om door te geven aan zijn kinderen, dan stroomt de liefde zeggen we dan vanuit het opstellingenwerk. Maar als er tekort aan liefde en aandacht was, kunnen volwassenen behoeftig blijven totdat zij leren dit tekort aan zichzelf te geven en daar de volledige verantwoordelijkheid over te nemen. In plaats van dit te verlangen van hun partner, hun kind of de buitenwereld.
Als je leert om dit aan jezelf te geven, kom je los van je slachtofferschap en krijg je weer verbinding met je innerlijke kracht en je hart. Hooggevoelige kinderen en volwassenen hebben een natuurlijk talent om de woordeloze onderstroom op te pikken, soms is dit in parentificatie de enige communicatie waar zij op inspelen en naar handelen, om van hun omgeving wel de erkenning en waardering krijgen.
Dan wordt dit gedrag een patroon en zullen zij vanuit dit overlevingsmechanisme in de eerste jaren het gevoel krijgen dat ze het goed doen. Als je als kind dit patroon hebt opgebouwd, dan krijg je hier later in je volwassen leven enorm veel last van, want je hebt tekort aan interne veiligheid opgebouwd, deze heb je in je omgeving gezocht, waar je deze nooit kunt krijgen. Maar je hebt vaak ook een vergroot verantwoordelijkheidsgevoel, voelt behoeftes van anderen en gaat hiernaar handelen en kunt je eigen behoeftes niet (er)kennen. Tevens vind je vaak een behoeftige partner waarin dit mechanisme herhaald wordt.
Vaak zie je bij parentificatie dat er snel grenzen worden overschreden, wat kan leiden naar burn-out en depressieve klachten. Er is teveel van deze kinderen gevraagd, waardoor zij als volwassenen nog steeds overcompenseren in allerlei rollen en prestatiegericht worden. Het kan zijn dat er extreme overbelasting is geweest in je kindertijd als er vaak vele grenzen zijn overschreden. Dan kan het zijn dat je een ontwikkelingsachterstand opbouwt, die je later wel weer in kan halen als je bewust wordt van je patronen en hier vrij van probeert te worden.
Als je jezelf bevrijdt:
Als je aan de slag gaat met jezelf door systemisch werk en oefeningen zodat je leert jezelf bewust vrij te maken van deze innerlijke en systemische patronen, dan:
Als je leert los te komen van dit overlevingsmechanisme, dan kan de parentificatie ook constructief uit gaan pakken.
Als je bewust wordt dat je niet voor iedereen verantwoordelijk hoeft te zijn of dit over hoeft te nemen, kun je goed leren zelf verantwoordelijkheidsgevoel te dragen over je eigen leven, over je eigen gelukkig zijn.
Je hebt leren invoelen wat de behoeftes van anderen zijn, je voelt in de onderstroom, maar als je je bewust bent geworden, kun je ook kiezen of je hier wel of niet iets mee gaat doen in het moment. Over-verantwoordelijkheid zijn voor anderen en dit sterk blijven voelen, lijdt tot overbelasting en burn-out.
Je maakt jezelf onmisbaar en wil de wereld redden, je hebt een sterk onrechtvaardigheidsgevoel en vecht voor anderen, daarbij vergeet je jezelf. De prijs voor dit overlevingsmechanisme die je betaalt is groot, voor jezelf. Je wordt nooit beloond, krijgt niet de erkenning waar je naar verlangt en je leert dit uiteindelijk aan jezelf te geven, je moet je eigen ‘gaten’ leren opvullen.
Je eigen verantwoordelijkheden dragen in je volwassen leven, zelf voor je eigen geluk en gezondheid gaan zorgen. Veel geparentificeerde mensen zijn uitermate rechtvaardig, verantwoordelijk, behulpzaam, open en zelfstandig.
Als je los bent gekomen van dit pijnlichaam en jezelf vrij hebt gemaakt van dit overlevingsmechanisme, kun je de kwaliteiten die je hierin ontwikkeld hebt, positief inzetten in je leven.
Je bent uitermate empathisch en goed in verbindingen leggen en in verbinding met iemand blijven, als je goed geaard en verbonden bent met jezelf zonder jezelf op te offeren.
Heel bewust de juiste kindplek in nemen in je gezin van herkomst en huidige gezin als je deze hebt, geen zorg meer dragen voor je ouders en durven ontvangen is langzaam loskomen van dit parentificatie mechanisme.
Als je loskomt van het mechanisme parentificatie, kan er zelfwaardering groeien en word je sneller door anderen gewaardeerd.
Systemisch werk kan iedereen hier heel goed bij helpen om hiervan los te komen. Vaak zit er in je vrouwenlijn veel afhankelijkheid of angsten, waardoor al je voormoeders zich hebben moeten afsluiten van hun intuïtie en emoties, waardoor de liefde niet meer goed kon doorstromen. Dat heb jij dan ook ervaren als je jezelf hierin herkent. Dit heb ik zelf ook gedaan als kind, en ik ben uiteindelijk los kunnen komen van dit overlevingsmechanisme parentificatie. Dit betekende dat ik te veel verantwoordelijkheid ging overnemen en dit later in mijn leven bij veel mensen in mijn omgeving en relaties ook ging doen, omdat het voor mij onbewust heel gewoon was geworden. Dit koste mij vele burn-outs omdat ik te lang overbelast was, maar ik had geen idee dat het hier vandaan kwam.
Wat gebeurt er als je moeder er emotioneel niet voor je was? Dan treedt er de zogenaamde “moederwond” op.
Kinderen (meestal dochters, maar soms ook zonen) zouden de moederwond ervaren als je moeder:
• Ondersteuning bood door te zorgen voor je fysieke behoeften, maar geen liefde gaf, zorg en veiligheid. • Geen empathie bood om je emoties in je kindertijd te weerspiegelen en je te helpen die emoties te erkennen en te beheersen. • Jou als kind niet toeliet om je negatieve emoties te uiten. • Extra kritisch was. • Van jouw steun verwachtte bij haar eigen fysieke of emotionele behoeften. • Niet beschikbaar was voor jou als kind, hetzij omdat ze moesten werken of omdat ze bezig waren met hun eigen interesses. (let echter op: je kunt een werkende moeder zijn – zelfs een werkende alleenstaande moeder – zonder de moederwond te veroorzaken!) • Zelf emotionele of fysieke mishandeling hebben ondergaan, het trauma niet hebben verwerkt en daarom geen liefde en zorg kunnen bieden. • Een onbehandelde psychische aandoening had. • Een alcohol of drugsverslaving had/heeft.
Dochters en zonen kunnen beide de moederwond ervaren
De moederwond is geen specifieke diagnose, hoewel het zoveel pijn kan doen dat je zeker weet dat het er een rechtvaardigt. Hoewel zowel dochters als zonen de impact kunnen voelen van de ondermoedering die tot de moederwond leidt, wordt het meestal beschouwd als een moeder-op-dochterwond.
We weten inmiddels door systemisch werk, dat het vertrouwen dat een moeder in de kindertijd opbouwt, niet alleen een positieve invloed heeft op de huidige, maar ook op toekomstige relaties van het kind. Dit betekent dat een kind dat de moederwond verwerft, dit type relatie met zijn eigen kinderen hoogstwaarschijnlijk zal voortzetten en dan herhalen de patronen zich opnieuw in de volgende generatie.
In de cursus van: Het helen van je innerlijke kind ga je aan de slag met het helen van de patronen uit je kindertijd en aan de relatie met je vader en moeder vanuit de werkboeken, zodat er van binnenuit iets verandert in jou. Klik op het boek voor meer informatie.
