Hooggevoelige vrouwen, Parentificatie
Ik heb van de week deze blog geschreven over parentificatie. Dat is een woord wat weinig mensen kennen, dat betekent dat je niet op de goede plek staat binnen je familiesysteem. Je staat niet op je kindplek, maar op de plek van je ouders. Vanuit je overlevingsmechanisme ben je dit over gaan nemen, omdat een of beiden ouders fysiek of emotioneel niet goed voor je konden zorgen. Als kind, wordt je dan heel snel volwassen en neemt deze zorg over, puur uit nood en onbewust voor je interne veiligheid.
Dit heb ik zelf ook gedaan als kind, en ik ben uiteindelijk los kunnen komen van dit overlevingsmechanisme parentificatie. Dit betekende dat ik te veel verantwoordelijkheid ging overnemen en dit later in mijn leven bij veel mensen in mijn omgeving en relaties ook ging doen, omdat het voor mij onbewust heel gewoon was geworden. Dit koste mij vele burn-outs omdat ik te lang overbelast was, maar ik had geen idee dat het hier vandaan kwam.
Omdat veel mensen dit niet weten en niet kunnen ontdekken waar bepaalde patronen vandaan komen, heb ik er een uitgebreid stuk aan gewijd. Misschien heb je er iets aan, of ken je iemand met deze patronen, dan heb je gelijk ook de tools.
8 jaar geleden had ik een angststoornis ontwikkeld, straatangst, eigenlijk is dat mensenangst. Ik durfde twee jaar bijna niet naar buiten. Soms duurde het drie dagen voordat ik boodschappen kon doen. Ik liet Max heel vroeg in de ochtend en heel laat in de avond uit als niemand op straat was. Tussendoor deden anderen dat voor me o.a. mijn buren en mijn lieve moeder. Had geen werk meer. Relatie was over. Gezondheid was slecht. Bijstanduitkering. Mijn vrienden raakte ik ook kwijt in deze periode. Dat begrijp ik nu ook. Het was niet fijn om bij mij te zijn toen. Ik had te veel verdriet en pijn. Ik was namelijk volledig slachtoffer van mezelf geworden en leed ook aan een zware depressie. Ik geloofde toen namelijk mijn negatieve overtuigingen en gedachtes nog.
Maar toch stond er iets in mij op. Ik kwam op voor mezelf. Ik ging leren mezelf te herprogrammeren, dat had ik ergens gelezen hoe je dat kon doen. Ik werd mijn eigen proefkonijn. Elke maand pakte ik een nieuwe negatieve gedachtegang en destructieve gewoonte aan. Na een jaar was ik uit mijn depressie en verlost van mijn angst stoornis. Dit kwam allemaal voort uit mijn blinde vlek vanuit parentificatie. Oververantwoordelijk voelen voor alles en iedereen, mezelf totaal kwijt geraakt door destructieve relaties destijds.
Ik zie waar ik nu sta. Een totaal andere vrouw. Eigenlijk helemaal mijn ware zelf. Ben sindsdien nooit meer depressief geweest omdat ik geen negatieve of afkeurende gedachtes meer over mezelf toelaat. Ze zijn verdwenen, hoef ik nu geen moeite meer voor te doen. Ik bedank mezelf dat ik de kracht en moed vond om mijzelf hierin te helpen. Ik bedank mezelf vandaag dat ik 8 jaar geleden de keuze heb gemaakt om het patroon te doorbreken van ziek zijn.
Ik zat op de bodem van mijn put en er was nog maar een uitweg, en dat was eruit komen. Hierdoor is mijn bedrijf ontstaan, om anderen hiermee te helpen. Jaren heb ik zelf gezocht naar hulp in combinatie met hooggevoeligheid en verwerken pijnstukken uit het verleden. Er bestond niets voor mij, daarom heb ik het voor anderen gerealiseerd.
Mijn leven is dus ook allemaal niet voor niets geweest. Nu kan ik anderen helpen met het transformeren van oude overlevingspatonen. En dat doe ik nu via mijn boek, jaarprogramma’s, coachingsopleiding en mijn blogs en video’s op YouTube.
Parentificatie houdt in dat je als kind de zorgende rol overnam van je ouders, omdat zij (emotioneel) niet in staat waren de verantwoordelijkheid voor de rol als ouder te dragen. Er is nog weinig te vinden over deze term, maar er zijn genoeg mensen die zich over-verantwoordelijk voelen en teveel van anderen in hun omgeving blijven overnemen terwijl dit niet van hen, niet hun zorg of hun verantwoordelijkheid is.
Het heeft er ook mee te maken met dat jij je als kind, als jij de verantwoordelijkheid of zorg van één van je ouders, onvrijwillig onbewust overnam, je je weer meer veilig kon gaan voelen, vanuit de controle die je erover had. Als iedereen in het gezin voor je gevoel in harmonie kon zijn, dan kon je tenminste even uitrusten en was je ‘veilig’.
Ook al ging deze zorg ten koste van jezelf, als kind neem je de rol over als één van de ouders hem laat liggen. Dat ligt er ook nog vaak aan welke plek het kind in het gezin in neemt en hoeveelste kind je bent.
Kort samengevat: vaak parentificeert een kind zich met één van de ouders als die zijn plek niet inneemt en geen verantwoordelijkheid draagt voor het ouderschap naar het kind. Een kind is grenzeloos loyaal naar zijn ouders, wat zij ook doen. Het kind leert voor zichzelf te zorgen en soms ook voor de andere kinderen of de ouder.
Een kind is voor overleving afhankelijk van de volwassenen om hem heen: voor eten, onderdak en liefde. Als hij of zij dat niet genoeg krijgt, dan moet het kind zelf regelen dat hij het krijgt en dan gaat hij of zij vaak de zorg overnemen of zichzelf in allerlei bochten wringen zodat aan deze behoeften wordt voldaan, ook al gaat het ten koste van het kind zelf.
Het kind zorgt voor de ouders of één van de ouders in plaats van andersom. Dit ‘zorgen voor’ gaat over praktische dingen of emotionele zaken. Maar het kan ook zijn dat het kind te allen tijde de behoeftes van de ouder wil vervullen als de ouders dit vragen aan hun kind.
Terwijl ouders, systemisch gezien, horen te geven en kinderen horen te nemen. Als kinderen genoeg liefde en aandacht krijgen, stroomt de liefde gemakkelijker door naar de volgende generaties, kunnen zij als ouders ook hún kinderen makkelijker liefhebben.
De liefdesstroom van generatie op generatie wordt verstoord als er tekort is aan doorgegeven liefde door trauma of uitsluiting, de dood bijvoorbeeld. Als er onverwerkte processen zijn bij de gezinsleden, overgenomen van vorige generaties, dan stroomt het niet meer door en het resultaat hiervan is dat anderen vaak op de verkeerde plek komen te staan om de ‘gaten te dichten’.
Kinderen zijn eager to please. Als ouders (onrealistische) verwachtingen hebben of incompetent zijn, voelen kinderen dit haarfijn aan. Hooggevoelige kinderen zijn hier extra gevoelig voor omdat zij makkelijker kunnen invoelen wat de ouder nodig heeft, het kind leert hierdoor sterk te anticiperen op de omgeving.
Het voelt gevoelens en emoties van anderen aan, voelt de sfeer in huis en neemt deze over alsof het van hem is. Vanuit deze overlevingspatronen leert het zijn aandacht op de omgeving te richten en verantwoordelijkheid te ontwikkelen waardoor het niet meer zijn eigen behoeftes kan voelen of hiernaar kan handelen. Het zet zichzelf helemaal opzij om erkenning op bestaansrecht en liefde te krijgen.
Grenzen vervagen tussen de ouder en het kind. Het mijn en dein vervloeit. Als ouders als kind tekort hebben ervaren in hun leven, en zij hebben nooit geleerd dit aan zichzelf te geven of daar verantwoordelijkheid over te nemen, dan kunnen zij deze behoefte onbewust neerleggen bij hun eigen kinderen. Dit noemen ze systemisch gezien een verstrikking. Ouders geven het leven aan hun kind en een kind neemt.
Als een kind genoeg liefde en aandacht heeft gekregen, heeft het als volwassene genoeg om door te geven aan zijn kinderen, dan stroomt de liefde zeggen we dan vanuit het opstellingenwerk. Maar als er tekort aan liefde en aandacht was, kunnen volwassenen behoeftig blijven totdat zij leren dit tekort aan zichzelf te geven en daar de volledige verantwoordelijkheid over te nemen. In plaats van dit te verlangen van hun partner, hun kind of de buitenwereld.
Als je leert om dit aan jezelf te geven, kom je los van je slachtofferschap en krijg je weer verbinding met je innerlijke kracht en je hart.
Hooggevoelige kinderen en volwassenen hebben een natuurlijk talent om de woordeloze onderstroom op te pikken, soms is dit in parentificatie de enige communicatie waar zij op inspelen en naar handelen, om van hun omgeving wel de erkenning en waardering krijgen.
Dan wordt dit gedrag een patroon en zullen zij vanuit dit overlevingsmechanisme in de eerste jaren het gevoel krijgen dat ze het goed doen. Als je als kind dit patroon hebt opgebouwd, dan krijg je hier later in je volwassen leven enorm veel last van, want je hebt tekort aan interne veiligheid opgebouwd, deze heb je in je omgeving gezocht, waar je deze nooit kunt krijgen. Maar je hebt vaak ook een vergroot verantwoordelijkheidsgevoel, voelt behoeftes van anderen en gaat hiernaar handelen en kunt je eigen behoeftes niet (er)kennen. Tevens vind je vaak een behoeftige partner waarin dit mechanisme herhaald wordt.
Vaak zie je bij parentificatie dat er snel grenzen worden overschreden, wat kan leiden naar burn-out en depressieve klachten. Er is teveel van deze kinderen gevraagd, waardoor zij als volwassenen nog steeds overcompenseren in allerlei rollen en prestatiegericht worden. Het kan zijn dat er extreme overbelasting is geweest in je kindertijd als er vaak vele grenzen zijn overschreden. Dan kan het zijn dat je een ontwikkelingsachterstand opbouwt, die je later wel weer in kan halen als je bewust wordt van je patronen en hier vrij van probeert te worden.
Als je leert los te komen van dit overlevingsmechanisme, dan kan de parentificatie ook constructief uit gaan pakken. Als je bewust wordt dat je niet voor iedereen verantwoordelijk hoeft te zijn of dit over hoeft te nemen, kun je goed leren zelf verantwoordelijkheidsgevoel te dragen over je eigen leven, over je eigen gelukkig zijn.
Je hebt leren invoelen wat de behoeftes van anderen zijn, je voelt in de onderstroom, maar als je je bewust bent geworden, kun je ook kiezen of je hier wel of niet iets mee gaat doen in het moment. Over-verantwoordelijkheid zijn voor anderen en dit sterk blijven voelen, lijdt tot overbelasting en burn-out.
Je maakt jezelf onmisbaar en wil de wereld redden, je hebt een sterk onrechtvaardigheidsgevoel en vecht voor anderen, daarbij vergeet je jezelf. De prijs voor dit overlevingsmechanisme die je betaalt is groot, voor jezelf. Je wordt nooit beloond, krijgt niet de erkenning waar je naar verlangt en je leert dit uiteindelijk aan jezelf te geven, je moet je eigen ‘gaten’ leren opvullen.
Je eigen verantwoordelijkheden dragen in je volwassen leven, zelf voor je eigen geluk en gezondheid gaan zorgen.
Veel geparentificeerde mensen zijn uitermate rechtvaardig, verantwoordelijk, behulpzaam, open en zelfstandig.
Als je los bent gekomen van dit pijnlichaam en jezelf vrij hebt gemaakt van dit overlevingsmechanisme, kun je de kwaliteiten die je hierin ontwikkeld hebt, positief inzetten in je leven. Je bent uitermate empathisch en goed in verbindingen leggen en in verbinding met iemand blijven, als je goed geaard en verbonden bent met jezelf zonder jezelf op te offeren.
Heel bewust de juiste kindplek in nemen in je gezin van herkomst en huidige gezin als je deze hebt, geen zorg meer dragen voor je ouders en durven ontvangen is langzaam loskomen van dit parentificatie mechanisme.
Als je loskomt van het mechanisme parentificatie, kan er zelfwaardering groeien en word je sneller door anderen gewaardeerd.
Binnen het jaarprogramma worden onderliggende patronen zichtbaar en mechanismes helder door het proces wat op gang komt en door het onderzoeken van je blinde vlek in je transformatieverslag, waarbij je we intensief begeleiden. Het is belangrijk dat je leert om zelfbewust te worden van je interne mechanismes en dan kun je deze positief transformeren. Dit vraagt veel moed, doorzettingsvermogen en daadkracht.
De kracht van het groepsproces werkt als een katalysator, doordat iedereen bezig is om dit bij zichzelf te onderzoeken. Op de site lees je meer over de jaarprogramma’s voor hooggevoelige vrouwen en mannen. Elke maand is er een opstellingsochtend, waar we systemisch werken en de onderliggende patronen onderzoeken per onderwerp. Wil je meer weten lees dan op de site meer informatie.
Hooggevoelige vrouwen
Wanneer diepe pijn en angst zich willen losmaken uit het onderbewuste, wil je lichaam zich ontladen van de (oude) opgeslagen emoties. Als je je hier nog niet bewust van bent kan het zijn dat je ze ervaart als nieuwe angsten of pijnlijke ervaringen van dat moment. Juist als het goed met je gaat, denkt het lichaam: “Nu is het de beste tijd om mijn pijnlichaam te ontladen”. Maar als jij deze op dat moment niet doorvoelt en los kan laten, activeer je ze opnieuw en als je deze dan ook nog onderdrukt, stapelt het zich alleen maar nog meer op. In deze blog lees je hoe je dit kunt doen.
Je activeert dan je pijnlichaam en misschien ook wel je drama. Als je dit schoonmaakproces niet accepteert, dan kun je opnieuw in je overlevingsmechanisme terecht komen van vecht- of vluchtgedrag door alle gevoelens opnieuw naar de onderlaag in jezelf te verbannen (je pijnlichaam; waar al je oude onderdrukte emoties op celniveau worden opgeslagen). Als je hiervan vol zit dan wordt dit een krachtige energie die eruit wil. Dat voelt als druk, angst, onrustig hoofd, niet meer goed kunnen voelen, je hart steeds minder voelen, lusteloos en depressieve klachten. Het zal steeds harder gaan duwen, tot je je werk doet om dit te ontladen.
Als je dit blijft uitstellen wordt het leven heel stressvol en zwaar voor je. Je krijgt steeds meer negatieve ervaringen, je interne spanning stijgt, je wordt er doodmoe van en er komen ongecontroleerde, plotselinge uitbarstingen die je niet aan ziet komen en die tot een drama kunnen leiden, waardoor je in een slachtofferstuk komt van jezelf.
Alle energie die het je kost om deze emoties te onderdrukken putten je enorm uit, het kan zelfs zover komen dat je je lusteloos en hopeloos gaat voelen. Dat is vaak het keerpunt dat je eraan wilt werken, als je het gevoel hebt dat je geen kant meer op kunt. In dit stadium melden vrouwen zich vaak aan voor het jaarprogramma (link), ze hebben alles al geprobeerd maar durven zich niet te ontladen uit angst voor de pijn.
Via de Vrouwenkracht methode kun je de 5 minuten regel (zie mijn eerder blog voor meer uitleg) toepassen om je emoties kort en op een gezonde vrij eenvoudige manier te ontladen. Je gaat je zoveel beter voelen daarna en het is vrijwel pijnloos.
Uitleg 5 minutenregel
Als een negatieve emotie opkomt, ga dan op de bank zitten of ergens anders waar je even alleen kunt zijn. Nodig de emotie vervolgens helemaal uit, leg je handen op de plek waar je de spanning voelt in je lichaam. Blijf er met je totale aandacht bij en neem heel bewust waar wat er allemaal in je lichaam gebeurt, leg je handen op de plaatsen waar je het voelt. Dat zorgt er ook voor dat je niet in je hoofd schiet. Doe dat zonder oordeel en laat de energie van je emotie een uitweg zoeken, dan kalmeer je vanzelf binnen enkele minuten.
Je blijft de beweging volgen als energie zonder er een verhaal van te maken. Je zult opmerken dat je nadien weer helder kunt denken en dat je lichaam binnen een paar minuten totaal ontspant. Het kan ook zijn dat er bij deze oefening oude, onderdrukte emoties naar boven komen zoals boosheid en verdriet.
Doorvoel dan op dezelfde manier deze emoties, zonder jezelf af te vragen waarom je ze hebt. Nodig de emotie volledig uit en wacht tot de energie vanzelf afneemt in je lichaam. Het kan zijn dat je lichaam zich wil ontladen van spanningen door tranen in je ogen. Laat het toe; zo ruim je weer een deel opgeslagen negatieve emoties vanuit je pijnlichaam op.
Als je emoties van boosheid ervaart, ga dan fysiek bewegen met korte krachtige bewegingen, dan kan het lichaam zich ontladen doordat je het de ruimte geeft. Ga niet analyseren of jezelf pas toestemming geven als je een aanleiding of reden hebt, om ze rechtmatig te mogen uiten. Realiseer dat je OUD zeer aan het verwerken bent, waardoor er meer ruimte in je lichaam en voelen vrijkomt en de stress afneemt. Hierdoor kun je uiteindelijk veel meer je zachte gevoelens voelen vanuit het speelse kind en je intuïtie.
Dit proces dwingt je er eigenlijk toe om gewoon aanwezig te blijven bij wat er gebeurt, bij jezelf, bij de angst en bij de pijn die op celniveau losgelaten wil worden. Je gaat letterlijk een paar minuten in de ervaring zitten en je geeft je eraan over. Dan merk je vanzelf dat je niet bang hoeft te zijn voor de pijn en deze je niet zal overladen maar er juist gedoseerd uit zal komen en je je vrijwel meteen opgelucht gaat voelen. Dan heb je het goed gedaan.
Door letterlijk aanwezig te blijven in het moment en dit te laten gebeuren, keer je terug naar de ervaring van je eigen wezen, je ziel. Dan ontstaat er weer ruimte voor je intuïtie. Als je dit regelmatig hebt gedaan, kan het licht van je ziel weer gaan doorbreken en dingen zichtbaar voor jou maken, antwoorden geven op de vragen die je hebt. Je krijgt dan weer inzichten, openbaringen en jouw compassie voor jezelf maakt een einde aan je angsten. Door de ontladingen die je vanuit je volwassen deel laat plaatsvinden, vanuit vertrouwen en vanuit het opruimen en opschonen van je pijnlichaam, komt je levensvreugde er weer voor in de plaats terug. Je gaat je zoveel beter voelen.
Dit is een groot keerpunt in je transformatieproces doordat je fixatie op het denken en je angst wordt doorbroken door in de ervaring te gaan. Dan vindt er een grote verdieping in jezelf plaats, waardoor er weer vanzelf ruimte komt voor je hartsbewustzijn en je lichaamsbewustzijn, ontspanning neemt weer toe. Je wordt hierdoor veel meer jezelf en je zal de wereld minder vijandig ervaren. Er komt vertrouwen voor in de plaats, in jezelf en in de wereld om je heen. Je activeert je hogere bewustzijn.
Dan zie je dat het eigenlijk vrij eenvoudig is met de 5 minuten regel om uit je ‘zelfgecreëerde pijn’ en lijden te stappen. Hiermee los je je vermoeidheid ook op, omdat je naar een veel hoger trillingsniveau gaat, waar meer zelfliefde is, meer inzicht en je gezondheid verbetert.
Het is veel gemakkelijker om je pijnlichaam op te schonen dan je emoties te blijven onderdrukken. Door niet over jezelf te oordelen dat je deze emoties hebt, krijg je hele waardevolle informatie en inzichten van binnenuit over jezelf. Als er dan nog angst opkomt, kun je deze makkelijker relativeren, dan weet je ook dat het je aandacht, liefde, compassie en geduld vraagt. Zo kun je je eigen gekwetste kind zelf troosten en je innerlijke criticus achterin de bus zetten (video YouTube).
Als je bij de 5 minutenregel bij je angstsensatie kunt blijven om deze te ontladen, ontspant deze zich en vertelt jou het verhaal wat erachter zit. Hoe verder je komt in dit proces van het leren opschonen van je pijnlichaam, hoe meer je in een nieuwe werkelijkheid van je beleving en je leven stapt, je persoonlijke trillingsfrequentie komt op het niveau van je ziel.
Door deze oude gewoonte te doorbreken kom je in balans. In een jaar tijd kun je al je oude shit opgeschoond hebben. Waarom nog langer lijden als het niet hoeft.
Hooggevoelige vrouwen
Toen mijn vader stierf, kon ik eindelijk mijn laatste pijn gaan opruimen en mezelf resetten. Ik was vrij.
Het is 5 mei en ik ga spontaan aan mijn bureau zitten en kijk uit mijn raam. Om mij heen liggen allemaal papieren en mijn kasten zijn leeg omdat ik alles aan het uitsorteren en op aan het ruimen ben. Ik wil zoveel mogelijk alleen zijn, omdat ik diep innerlijk aan het werk ben en dit alle ruimte van mij vraagt. Het regent hard buiten, ik heb de kachel niet aan en geniet van de lichte kou in huis, het geeft me een helder hoofd en ik besluit mijn gedachten aan mijn laptop toe te vertrouwen met mijn Spotify lijst ‘Vrouwenkracht Academie Dans’ op de achtergrond. Miten en Deva Premal klinken door de fijne huiskamer van mijn boerderij heen.
Ik ben al een paar weken aan het oefenen in het vasten. Ik eet nu maar één keer per dag en dan eet ik de verse en hoogwaardige voeding die ik nodig heb om mijn lichaam te resetten (onder begeleiding), zodat mijn gezondheid zich kan verbeteren.
Twee maanden geleden bezocht ik voor het eerst een lezing van Anna Verwaal en dat heeft mijn leven op zijn kop gezet, het bewustzijn wat wij bezitten bij conceptie, zwangerschap, geboorte en de tijd na je geboorte. Binnen een week kwamen er voor het eerst in mijn leven herinneringen terug, dat ik de stemmen van mijn vader en mijn bomma hoorde enkele uren voor mijn bevalling. Ik kon de angst van mijn moeder zo goed voelen, ze trok zich helemaal terug in haarzelf. Ik moest het alleen gaan doen. Weeën werden opgewekt en ik werd gedwongen geboren te worden. Geen wonder dat ik er niet tegen kan als iemand zegt wat ik moet doen, ik bepaal het zelf wel. Dat was een patroon ontstaan vanuit mijn geboorte, ik was er eigenlijk nog niet klaar voor om geboren te worden, maar mijn Bomma vond de 14e een goede datum, dus zo geschiedde. Belachelijk vind ik het, kan er nu boos om worden, ik mocht niet eens op eigen tempo geboren worden wanneer IK er klaar voor was. Dat dit later kon leiden naar parentificatie en ‘autoriteitsproblemen’ had ik nooit eerder kunnen koppelen met elkaar. Tranen rolden over mijn wangen tijdens deze lezing. Dit was een deel waar ik nog iets mee moest, wauw, het was nieuw voor me maar alles in mijn wezen zei me dat hier een sleutel voor mij lag. Kort daarna meldde ik me via Anna Verwaal aan voor een Maori behandeling door een Maori uit Nieuw-Zeeland.
Je bestaat uit 50 % van je vader en voor 50 % vanuit je moeder.
Vandaag een maand geleden overleed mijn vader plotseling. Een paar weken ervoor had ik hem nog gezien en had ik afscheid van hem genomen in het ziekenhuis. Maar toen knapte hij weer op en mocht naar huis. Dit was de derde keer dat ik afscheid nam van hem, de laatste keer daarvoor was 3 jaar geleden en de eerste keer was toen ik bijna 6 jaar was.
Ik ben getraind in loslaten en rouwen kun je wel zeggen, in overgave en acceptatie. Doordat mijn leven is gelopen zoals het is gelopen, moest ik wel. Ik heb zoveel afscheid moeten nemen in mijn leven van mensen, dieren, plekken, situaties, mijn eigen overlevingsmechanisme en ego verstrikkingen. Mijn vader was een superintelligent, hoog bewust en hooggevoelig persoon die een andere route heeft gelopen dan voorbestemd, door de pijnlijke invloeden in zijn leven.
Ik ben zeer dankbaar dat ik hem, in de 3 jaar dat ik hem vanaf mijn 37ste levensjaar heb leren kennen, een paar maanden vanuit dit bewustzijnslevel heb mee mogen maken. Dat ik kon ervaren wie hij in wezen was, ook al was zijn persoonlijkheid erg verstoord geraakt. Dit gaf mij een bevrediging waar ik voor de rest van mijn leven genoegen mee neem.
Ik realiseer me heel goed dat velen deze diepe laag, in de vanzelfsprekendheid in het goede contact met hun vader, nooit in hun leven bereiken. Omdat mensen zich er vaak niet bewust van zijn dat je zo’n diepe band met je ouders kunt opbouwen, als je geleerd hebt ze te vergeven en je jezelf hebt leren vergeven. Als je alles vanuit het hogere plan kunt aanschouwen en waarnemen en dan te leren het in het juiste perspectief te kunnen zien.
Zeven jaar geleden heb ik mijn vader voor het eerst weer ontmoet (sinds mijn 5e), nadat hij 35 jaar vermist is geweest. Het ging toen eindelijk voor het eerst in mijn leven goed met me, net uit een depressie en straatangst, ik knapte op en toen kwam ik plots op het spoor van mijn vader (het verhaal staat in mijn boek beschreven: De roep van de hooggevoelige vrouw). Ik verlangde naar uitleg, naar verhalen, naar wie ik was, naar wie hij was, naar het waarom van alles wat gebeurd was? In het begin ging het goed, maar het contact was zeer intensief omdat hij zei dat hij nog maar 14% van zijn hart had Ik dacht dat hij elk moment kon sterven, ik moest ook weten waar ik vandaan kwam en of de verhalen en beelden die ik altijd goed had weten te onthouden ook echt klopten. Hij was de enige in mijn leven die dit wel of niet kon bevestigen. Met mijn hond Max ging ik met de trein naar Limburg. We gingen naar de begraafplaats in België waar mijn voorouders liggen, naar Baneux in de Ardennen om een kaarsje aan te steken en langzaam kwamen de vele verhalen op gang.
Helaas kwamen op een gegeven moment ook zijn overlevingspatronen naar voren en ging hij mij manipuleren, door mij af te wijzen en weer aan te trekken. Ik dacht alleen maar bij mezelf: “ik heb 35 jaar gewacht ik laat me niet wegjagen” en likte mijn wonden om in het contact te blijven staan en zelf niet weg te lopen. Dat was zo helend voor mij om dit te leren uit te houden en het niet persoonlijk te nemen, ik kon zien dat dit zijn pijn was. 2,5 jaar heeft het geduurd voordat mijn vader mij echt vertrouwde.
Zijn hart ging een maand of 4 vol open voor mij, ik had contact met zijn ziel, zijn gezonde deel. Dit was ook voor het eerst in zijn leven dat hij iemand zo diep toe kon laten vertelde hij me. Het was bijzonder en onvergetelijk, maar alles bij elkaar was dit contact met mijn vader gedurende deze 3 jaar blijkbaar heel onveilig voor mijn lijf, wat ik lang niet door had.
Het lichaam vergeet niet en nooit. Deze man had mij vroeger niet goed benaderd, geslagen, geweld aangedaan in dronkenschap en hij had mijn broertje en mij 10 dagen lang in huis achtergelaten zonder eten en drinken. Tuurlijk sloeg mijn lichaam alarm, maar mijn nieuwsgierigheid overwon telkens: naar wie was hij en naar de verhalen van mijn verleden en familie die nooit iemand had kunnen vertellen maar die wel door mijn hoofd bleven spoken en tijdens mijn dromen.
Ja, ik heb hem vergeven. Ik heb er vele jaren over gedaan om dat te kunnen omdat ik van mezelf vrij moest kunnen zijn. Maar mijn lichaam voelde zich onveilig bij hem en herinnerde zich hem feilloos. Ik kwam in snel tempo kilo’s aan en vond dit zelfs fijn, want ik voelde vooral bescherming binnen in mezelf. Mijn lichaam moest zich voor hem beschermen terwijl ik verderging met mijn onderzoek naar mijn verleden en deze man die mijn vader was. Ik hield van hem, onvoorwaardelijk zoals kinderen dat doen. Het was gek om te voelen dat, wat hij ook deed of had gedaan, het gevoel er was. Ja, natuurlijk gaf ik ook grenzen aan. Ja ik kon echt heel boos op hem worden en belde dan niet terug tot hij de eerste stap had gezet. Ja ik zette hem op zijn nummer, wat hij geweldig vond, omdat niemand dat ooit eerder had gedurfd en van mij kon hij het hebben omdat ik daar heel eerlijk in was.
In een paar jaar tijd kwam ik tientallen kilo’s aan en uiteindelijk kreeg ik bekkenpijn en een zenuw in mijn onderrug raakte bekneld.
Na drie jaar af en aan contact en na zo’n honderdste afwijzing, kon ik niet meer. Het ging ten koste van mijzelf en bijna van mijn bedrijf. Ik moest zo diep afdalen naar het donker om in contact met hem te blijven dat ik bijna niet meer in mijn eigen licht kon komen. Ik heb gerouwd, diep gerouwd om een vader die ik eindelijk had teruggevonden, ik rouwde om hem terwijl hij nog leefde. En wat voelde ik me schuldig en een slechte dochter. Wat een pijn deed dit, maar ik moest het omdat ik mezelf moest beschermen. Ik kreeg ontstekingen in mijn voeten, kon bijna niet lopen en daardoor kwam ik nog meer aan. Ik moest leren stilstaan en voelen wat het met me deed.
Afgelopen maanden kwam ik in een ander deel van mijn proces terecht. Ik dacht dat ik klaar was met het verleden te verwerken, te herschrijven. En dat was ik ook op systemisch, mentaal, emotioneel en psychisch vlak, maar fysiek blijkbaar nog niet. Er zat nog wat. Jaren heb ik gezocht naar wat mij kon helpen, kon nooit iets vinden en nu kwam er van alles op mijn pad wat mij zou kunnen helpen helen. Na een half leven intensief yoga en meditatie te hebben beoefend waar ik veel trauma heb op weten te ruimen, realiseerde ik me dat ik nog werk te doen had, en gek genoeg kwam de ene na de andere op mijn pad die me hierbij kon helpen.
Ik heb een Maori behandeling gehad, waar trauma van mijn vader en voorouders uit mijn lichaam zijn gehaald. Ik heb in mijn leven schijnbaar nooit zo geschreeuwd als toen ik 5 was en met mijn jongere broertje 10 dagen in huis opgesloten zat zonder eten en drinken en ouders. Dit schreeuwen kwam in flashbacks nog terug tijdens die behandeling, dit had ik verdrongen. Ook mijn geboortetrauma kwam terug toen de Maori meneer met zijn volle gewicht op mijn rug ging zitten op de plek waar ik zoveel pijn had. Of ik me kon ontspannen…. maar ik kreeg geen lucht. Uiteindelijk kwam mijn overgave en kon ik me in volle pijn ontspannen. Wat een krachtig lichaam heb ik, voelde ik. Ik voelde me ineens zo sterk verbonden met mijn lijf, het voelde heel goed. Ik bewonderde het en eerde het vanuit het diepste van mijn hart.
Daarna voelde ik me bevrijd van een hoop shit die ik nog bij me droeg. Ik had geen idee, maar toen het weg was, voelde ik het verschil. Ik kan het niet omschrijven, ik voelde me trots op mezelf dat ik het aan was gegaan. Het deed verschrikkelijk pijn, ik gilde het uit een half uur lang, maar ik, die een enorm hoge pijngrens heb, kon nu uiteindelijk loslaten.
Vlak erna hoorde ik dat mijn vader was opgeknapt en weer thuis was. Voelde ik de behoefte om naar hem toe te gaan? Nee, het was klaar voor mij. Ik had met hem gesproken in het ziekenhuis en ik heb afscheid genomen en hem gezegd dat we elkaar niet meer zouden zien. Ik gaf hem nog een knuffel en kus en ik ging. Voor mij klopte het, ik weet dat ik mijn intuïtie kan volgen in wat ik wel of niet moet doen. Ik was zo dankbaar dat ik afscheid had kunnen nemen van mijn vader, ik wist eerder niet of daar ooit de gelegenheid voor zou komen of niet.
Ineens kwamen er mensen op mijn pad die mij fysiek nog verder konden helpen helen door de stress en trauma verder uit mijn lichaam te halen. Ik ben gestart met body stress release, met primaire reflexen, met atlas correctie, met supplementen, met bloedonderzoek, en met intermittent vasten. Ik ging van 3 maaltijden per dag naar 2 en na een maand naar 1 grote maaltijd per dag. Zodat mijn cellen zich kunnen resetten en beschadigingen zich kunnen herstellen als het lichaam in rust is omdat het geen maaltijden hoeft te verteren. Daarnaast doe ik krachtoefeningen, ademoefeningen, mediteer ik en douch ik koud om mijn immuunsysteem een boost te geven. Het is zo gek dat het mij ineens lukt om mezelf in beweging te krijgen en mijn motivatie is zo sterk. Mijn verlangen om weer heel erg gezond te worden en mijn lichaam gerust te stellen dat ze veilig is, is heel groot, daar doe ik alles voor. Ik ervaar hierin een hele diepe liefde voor mijzelf en mijn lichaam. Wat een diepe laag raak ik nu aan in mezelf. Ik merk dat ik haast geen ruimte heb voor andere mensen tijdens dit proces. Het liefste ben ik nu alleen en ben flink aan het opruimen, eerst de tuin buiten en nu in huis binnen. Letterlijk en figuurlijk opruimen. Ik duik er vol in en ik merk dat het hierdoor snel gaat, maar ik volg het proces. Dat is wat ik wel heb geleerd: ik weet wat ik moet doen om iets te verwerken, ik weet hoe ik het beste kan rouwen, ik weet hoe ik mezelf kan helen en doe dan precies wat mij helpt en onderdruk geen enkel gevoel en emotie. Het mag er zijn, ik geef mezelf de ruimte.
Toen ik een maand geleden het telefoontje kreeg dat mijn vader die ochtend was overleden, raakte ik direct verdoofd. Ik voelde niets, ik kwam gelijk in de doe-modus door de omstandigheden. Ik moest ineens keuzes maken en contact opnemen met de gemeente, omdat mijn vader niet verzekerd was en schulden had. Er is geen begrafenis geweest omdat de gemeente hiervoor betaald heeft. Daar was ik eerst even boos om, maar daarna voelde ik dat ik zelf de vrijheid kon nemen om het op mijn eigen manier te doen. Ik voelde dat een afscheidsritueel heel belangrijk zou zijn voor mij en ook voor mijn vader om goed over te kunnen gaan. Op mijn eigen manier heb een ik afscheid georganiseerd voor hem bij mij thuis om hem te eren. Ik heb zijn vriendin en haar familie erbij uitgenodigd en ook mijn moeder. Ik heb een bloemenkrans besteld, ik heb zijn plaatjes gedraaid van vroeger, toen hij zanger was. Ik heb een brief aan hem geschreven om hem te bedanken voor mijn leven, we hebben samen een despacho gemaakt om hem mooie wensen mee te sturen op reis en taart gegeten om het leven te vieren.
Zo voelt het voor mij, dat hij op reis is in zijn volgende leven. De eerste dagen was hij nog bij me en kon ik zijn liefde voor mij voelen, nu kon hij het wel. Hij bleef met me praten en ik met hem. Het was goed, alles heb ik gezegd en ik heb hem ook niet gespaard. De eerste 5 dagen heb ik veel en diep gehuild, het kwam uit mijn tenen, al mijn verdriet liet ik toe en op een gegeven moment werd ik rustiger. Ik kwam in een rouwproces doordat ik me eraan over kon geven, het meeste waar ik om rouwde was dat ik zag hoe mooi zijn ziel vroeger was en hij hier niet naar zijn potentie heeft kunnen leven. En ik had veel verdriet om wat ik als zijn kind gemist had.
Hiernaast kon ik vrede voelen met zijn overlijden, hij wilde zelf niet meer, in het ziekenhuis zei ik ook tegen hem dat het goed was zo en hij heeft het langzaam los kunnen laten.
Ik ben zo dankbaar voor mijn leven, ik neem het helemaal en leef het op mijn manier die bij mij past. Het leven dat mijn ouders mij hebben gegeven.
Ik voel me een rijk mens en ik vind het zo fijn dat ik de tijd voor mezelf kan nemen die ik nodig heb. Ik ben nu bezig om voor het eerst een moestuin aan te leggen via makkelijkemoestuin.nl en ben alles aan het opruimen thuis, dat is niet voor niets blijkbaar. Loslaten wat niet meer past en orde en rust heb ik nu nodig in mijn leven om mijn wonden te kunnen likken. Het voelt alsof dit het laatste stukje van mijn verleden is, om hierna helemaal vrij te kunnen zijn. Want het enige waar ik nog niet vrij in was, was mijn lichaam door de pijn en het overgewicht die ik bewust waardig en eervol draag, omdat ik vertrouw op de wijsheid van mijn lichaam en het never nooit zal veroordelen. Nu mag ik ook hierin loslaten en mezelf veilig voelen, omdat ik mezelf kan beschermen in het lichaam wat ik zo goed bewoon en nooit veroordeel.
Ik voel dat deze rouwperiode kort, hevig en diep was, mijn derde rouwproces van mijn vader. Ik laat hem vrij, dit maakt mij vrij. Ik vind er niet veel van en zie mezelf niet als slachtoffer of wat dan ook. Ik heb hier een taak te doen en dit hoort bij mijn bewustwordingsproces.
Ik weet dat ik nu beter ga worden en vrij van binnenuit. Dit is een enorm keerpunt voor het transformatieproces dat zich kan ontvouwen en een grote verdieping in jezelf kan brengen. Je wordt je bewuster van je hart en je lichaam, van het universele wetend veld en de wijsheid van je eigen ziel.
Ik heb geduld en doe mijn best om mezelf te helen om mijn taak in dit leven te kunnen leven. Door vanuit mijn eigen ervaringen die ik binnen mijn genezingsproces opdoe, bewustzijn door te geven aan anderen hoe je jezelf kunt leren helen. Aho.
Hoe jezelf te bevrijden:
“Ik Bevrijd mijn ouders van het Gevoel
dat ze hebben Gefaald.
Ik Bevrijd mijn kinderen van de Behoefte
om trots naar me toe te brengen,
zodat ze hun eigen Wegen schrijven
in overeenstemming met hun Harten,
die altijd in hun oren Fluisteren.
Ik Bevrijd mijn partner van de Verplichting
om mij Compleet te maken.
Ik kom niets tekort en ik Leer
van alle Wezens, altijd.
Ik dank mijn Grootouders en Voorvaderen
die samen zijn gekomen zodat ik Vandaag
het leven kan Ademen.
Ik Bevrijd ze van mislukkingen en
onvervulde Verlangens uit het verleden.
Ik ben me ervan Bewust dat zij
hun best hebben gedaan
om hun situaties op te Lossen
met het Bewustzijn dat ze op dat Moment hadden.
Ik Eer jullie, ik Hou van Jullie,
ik Erken jullie als Onschuldig.
Ik ben Transparant voor jullie ogen,
zodat jullie weten dat Ik
niets verstop of verplicht ben,
dat ik enkel Trouw aan mezelf
en aan mijn Bestaan ben,
dat wanneer ik loop
met de Wijsheid van mijn Hart,
ik me Bewust ben dat ik zo
aan mijn Levensdoel Voldoe.
Vrij van de Onzichtbare
en Zichtbare familie loyaliteiten,
die mijn Vrede en Vreugde
zouden kunnen verstoren,
die mijn enige Verantwoordelijkheden zijn.
Ik doe Afstand van mijn rol als Redder,
van degene zijn die voldoet aan de
verwachtingen van anderen.
Lerend door, en alleen door, Liefde.
Ik Zegen mijn Essentie,
mijn manier van Uiten,
zelfs wanneer iemand mij niet begrijpt.
Ik Begrijp Mezelf,
omdat ik alleen,
mijn Verleden heb Beleefd en Ervaren.
Omdat ik mezelf ken,
ik Weet wie ik Ben, wat ik Voel,
wat ik doe en waarom ik het Doe.
Ik Respecteer en Waardeer Mezelf,
ik Eer het Goddelijke in Mij en Jou.
Wij zijn VRIJ!” ❤
***
Oude zegening uit de Nathuatl taal, Mexico
Bron: The Diamond Light Codes
