Bevrijding, De Pleaser, Hooggevoelig, Meer energie, Move to new, Van hoofd naar hart, Vanuit je hart
In je please-gedrag laat je jezelf in de steek, zo heb je het geleerd, je weet niet beter. Als je je maar aanpast aan de ander, dan hoor je erbij. Dan mag je er zijn. En toch ervaar je die pijn er altijd bij. Je hebt geleerd, als je echt jezelf was, dan werd je niet gezien, je hebt je als kind leren aanpassen. Misschien heb je je moeder dit zo zien doen en dacht dat dit zo hoorde in het leven en bent dit gedrag gaan kopiëren. Misschien ben je als kind op je eigenheid afgekeurd. Die verscheurende pijn wilde je nooit weer voelen dacht je toen misschien en je bent je gaan verschuilen achter het gedrag om altijd dienstbaar te zijn aan de ander, als beschermingsmechanisme. Om niet gekwetst te worden misschien?
Wat een pijn doet dit, ik weet het, en toch kan je niet anders. Dit is een overlevingsmechanisme. Hoe stap je hieruit? Je wit jezelf niet volledig kwijt raken. Je bent gewend geraakt aan het pleasen. Maar hoe moet je dit dan anders doen? De angst voor afkeuring van anderen zijn een te grote rol gaan spelen en zijn een soort gevangenis van je eigen gedrag geworden.
Het is niet meer van nu. Het is oud. Het mag getransformeerd worden. Wil je dit? Het leren vertrouwen op jezelf. Jezelf niet meer afwijzen. Jezelf niet meer weggeven. Jezelf niet meer verloochenen. Je grenzen weer voelen, wat is een ja, en hoe voelt een nee. Liefde voor jezelf voelen, jezelf niet meer opofferen om gezien te worden, een plek te krijgen, aandacht naar je toe te trekken door complimenten te creëren door jezelf op te offeren.
Door deze liefde voor jezelf leer je je weer verbinden met je lichaam om deze goed te bewonen, te aarden. Je voelt je eigen hart, voor jezelf, genieten van de kleine dingen, er mogen zijn. Alleen durven zijn. Weer verbinden met je ziel, je wezen. Wie jij echt bent.
Je wilt diep van binnen wel je eigen lessen leren, je eigen pad lopen. Je eigen leven leven, en niet altijd dienstbaar zijn naar anderen en jezelf opzij zetten om gezien te worden.
Leren zorgen voor je eigen energie en je opladen in plaats van jezelf steeds uit te putten. Leren zelf aanvulling aan je leven te geven. De verantwoordelijkheid dragen voor jezelf. Geef jezelf ruimte en bemoei je niet meer met anderen. Geef hen ook meer ruimte. Ontdek wie je dan bent. Het scheelt zoveel pijn. Want elke keer dat je iemand pleast, voel je de pijn in jezelf, want wanneer ben jij aan de beurt. Wanneer geef je jezelf wat jij nodig hebt?
Het is jouw eigen werk om je te bevestigen in je bestaansrecht. Dat is je geboorterecht, je bestaat al lieverd.
Moedig jezelf aan, geef eens liefde en steun aan jezelf. Maak je onafhankelijk. Neem de verantwoording voor jezelf en niet voor anderen. Het is de taak van de ander om voor zichzelf te zorgen. Dit mogen anderen ook zelf leren. Op eigen benen staan.
Als je begint met nee te zeggen, zullen mensen in het begin boos op je worden en tegen sputteren, want ze zijn gewend dat jij alles voor ze doet en niet aan jezelf denkt, maar aan hen. Ze zijn niet gewend dat jij je ruimte en plek ook voor jezelf inneemt. Leer dat uithouden en communiceer duidelijk, maar geef niet toe. Probeer het uit, eens moet je de eerste stap zetten om dit pijnlijke gedrag voor jezelf te doorbreken toch?
Geloof in je grootsheid, en ook jij mag het leven gaan leiden wat echt voor jou bedoeld is, en je ware potentie gaat benutten.
Dan zie je steeds meer je binnenste naar buiten komen, tot je op een gegeven moment je waarde voelt en jouw plek in de wereld in neemt.
Het is zo fijn om vrij te zijn van de pleaser in ons, het is zo fijn om vrij te zijn van deze pijn.
Ik ben al jaren vrij van de pleaser en ik kan zeggen, ik houd bakken met energie over en ben trouw en loyaal aan mezelf. Mensen waarderen mij om wie ik ben. En als ze mij om hulp vragen is mijn JA zoveel meer waard voor hen en ook voor mij. Want ik kies dan ook echt.
In de jaartraining leer ik je ook zoveel hierover om je eigen authenticiteit te ontwikkelen. Vanaf dit moment kun je op elk moment de jaartraining voor hooggevoelige vrouwen starten waar we de eerste maanden werken aan interne veiligheid. Dat is de basis van ons bestaan. Zonder interne veiligheid heb je geen fundering in jezelf en voelt het heel naar. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij.
Elke week heb je de mogelijkheid om coaching in te plannen met jouw eigen coach naar voorkeur, via de agenda in je ledensite. Daarnaast kun je zo vaak als je wilt een opstelling boeken bij Tamara. Daarnaast worden en ook live workshops aangeboden door de coaches naar behoefte en thema naar voorkeur van de jaartraining.
Thema’s per maand:
Maand 1: Energieprogramma en ontladen van pijnlichaam met 5-minuten regel, ontladen pijnlichaam. Verlangen voelen en intentie.
Maand 2: Emoties en gevoelens, herschrijven verhaal van je verleden, loskomen slachtofferschap.
Maand 3: Interne veiligheid, je plek innemen, innerlijke rust vinden, werken met je energieveld.
Maand 4: Karresporen; 21 dagen programma, opsporen en omzetten van negatieve overtuigingen. Compassie, vertrouwen en loslaten.
Maand 5: Innerlijke criticus, angsten.
Maand 6: Innerlijke criticus, grenzen en begrenzen.
Maand 7: Innerlijke kind en lichaamsbewustzijn.
Maand 8: Innerlijke kind en je vrouwenlijn.
Maand 9: Hartsbewustzijn, intuïtie en versterk je innerlijk licht.
Maand 10: Zielenopdracht en hoger bewustzijn. Authentieke kracht verinnerlijken, bestaansrecht.
Via deze link kun je alles over de jaartraining lezen.
Angsten en depressies, Bevrijding, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, moederliefde, Moederwond, Move to new, Vanuit je hart
Lees hier deel 1: van deze serie blogs van 3>>
Vervolg van mijn eerdere blogs: Dit is deel drie>
“Voor de zoveelste keer was het weer voor niets geweest.
De meest verschrikkelijkste verwijten schoten door mijn gedachten.
Ze heeft niet voor ons gezorgd, ze heeft me zoveel aangedaan door geen verantwoordelijkheid over mij te nemen en mij niet te beschermen!
De hele weg naar huis ging het zo door, alsof er een deksel van mijn bak pijn over mijn moeder was opengegaan en de vuiligheid er eindelijk uit liep.
Het overmeesterde me. Zelfs thuis kon ik het niet loslaten en ik zei het hardop tegen mijn hond Max, tegen de katten, tegen mezelf.
Ik besloot het in mijn eentje te laten gaan en haar hier niet over te bellen.
Dit was van mij, niet van haar.
Ik besefte dat ik loyaal naar haar was, omdat ik ook haar onvermogen zag.
De volgende ochtend ontmoette ik haar op het station en ik voelde dat mijn boosheid nog nazinderde in mijn hele lijf.
Het voelde alsof ik elk moment kon ontploffen, maar ik hield me in.
De trein naar Alkmaar rolde het station binnen en nadat we een plekje hadden gevonden en de trein langzaam optrok, vertelde ik mijn moeder in het kort hoe ik me de avond ervoor had gevoeld.
‘Je hebt je weer afgesloten voor me, dat heeft me pijn gedaan,’ besloot ik mijn verhaal.
Tijdens mijn monoloog was ze langzaam ineengekrompen en toen ik klaar was, zag ze eruit als een verslagen puppy.
Ik voelde me schuldig, maar tegelijkertijd wist ik dat ik het juiste had gedaan.
Ik had haar mijn leven lang al ontzien, ik had haar altijd willen beschermen, zelfs als dat ten koste van mezelf was gegaan.
Die tijd was nu voorbij. Ondanks mijn schuldgevoel was er een enorme opluchting.
Er viel een grote spanning weg bij me, omdat ik me eindelijk naar mijn moeder toe had uitgesproken.
Later, tijdens de sessie, vertelde ik de begeleidster wat er was gebeurd en sprak ik elk woord uit dat de avond daarvoor over mijn lippen was gerold.
Vol emotie en verdriet raasde ik het uit in de groep. Alles uit mijn verleden kwam eruit en ik hield niets achter.
Ik vertelde wat voor impact het gedrag van mijn moeder op me had gehad.
Ik huilde terwijl ik vertelde dat ik niet begreep waarom ze nooit voor mij koos, hoeveel pijn het me deed dat ze me negeerde en me zelfs bijna de dood had ingejaagd met haar onverantwoorde gedrag.
Dat ik haar altijd moest beschermen in plaats van andersom en dat ik daarom niet mijn plek als kind kon innemen in het gezin.
Zo ging het een uur lang door, tot ik de laatste druppel woede, jarenlange pijn, frustratie en verdriet eruit had geperst.
Midden in mijn uitbarsting ging plotseling de begeleidster achter mijn moeder staan.
Ze legde haar hand op mijn moeders hart.
Verbouwereerd was ik en ik stopte met praten.
Waarom ga je bij mijn moeder staan? Ik ben tekortgedaan!’ riep ik tegen haar.
Opnieuw voelde ik me in de steek gelaten en onbegrepen.
‘Zíj heeft het veroorzaakt!’ Ik wees naar mijn moeder, die luisterde en keek naar mij.
Ik zag dat ze zachtjes huilde.
De andere deelnemers waren doodstil en keken toe.
In hun ogen zag ik begrip en compassie.
Het moedigde me aan, gaf me de ruimte om mijn gevoelens te delen.
‘Wat jij allemaal tegen haar zegt,’ zei de begeleidster op een zachte en rustige toon, ‘is heel wat om te horen.’
‘Maar zij heeft het gedaan!’ riep ik nog een keer verbaasd.
‘En ik heb het nog nooit eerder gezegd, maar ik moet het tegen haar zeggen en haar niet altijd maar blijven sparen ten koste van mezelf!’
Mijn moeder knikte. ‘Het is ook mijn schuld, maar je bent gewoon veel sterker dan ik.’
De begeleidster ging hier niet mee akkoord en richtte zich tot mijn moeder.
‘Vergis je niet, met zo’n sterke dochter moet je zelf heel sterk zijn om dit aan te kunnen horen.’
Allebei lieten we de woorden bij ons naar binnendringen.
Ik besefte dat er die dag een mijlpaal bereikt was.
Ze luisterde naar me, en eindelijk voelde ik me gehoord door haar.
Doordat de begeleidster haar steunde, kon ze de volle verantwoordelijkheid nemen terwijl ik voor het eerst tegen haar tekeer was gegaan en ik voelde dat er iets wezenlijks veranderd was tussen ons.
Ik kon mijn plek vanaf dat moment weer innemen als dochter.
En zij als moeder. Vanaf dat moment namen mijn machteloosheid en frustraties geleidelijk aan af en er begon weer liefde te groeien tussen ons als moeder en dochter.
Ik spaarde haar niet meer en vertelde over waar ik mee zat en over mijn verdriet, waardoor mijn wonden begonnen te helen.
Ze kon luisteren en liep er niet meer voor weg.
Zo begon ik haar voor het eerst in mijn leven langzaam, stap voor stap te vertrouwen.
Ik stelde vragen en kreeg daar ook antwoorden op van haar wanneer ze die kon geven.
Ik realiseerde me steeds meer dat zij zelf getraumatiseerd was geweest door de relatie met mijn vader en met haar vader.
Mijn helingsproces zorgde er ook voor dat zij kon gaan verwerken.
Uren, dagen en maanden hebben we eindelijk kunnen praten over alles, tot alle vragen beantwoord waren en tot de pijn langzaam zachter werd, minder scherp.
We namen beiden verantwoordelijkheid voor ons eigen deel en voor ons eigen verdriet.
We respecteerden elkaar en gaven elkaar ruimte.
Juist dat zorgde voor inzichten en groei van onze relatie.
Momenteel zijn we meer dan 10 jaar verder en onze relatie heeft een nieuwe vorm gekregen. Het heeft nog een paar jaar geduurd binnen in mij voordat ik de pijn echt kwijt raakte.
Ik deelde deze met haar, nu liep ze niet meer weg, maar bleef ze en ook bleef ze als ik mijn diepe verdriet toonde.
En dat maakte voor mij al het verschil. De kon het zien, ze kon het voelen, ze kon het eindelijk wel aan, waardoor mijn vertrouwen in haar als moeder begon te groeien.
Op dit moment hebben wij een zeer goede band. Ik ben de dochter en zij is de moeder. Ik neem de juiste plek in en zorg niet meer voor haar en spaar haar ook niet meer.
Mijn moeder is enorm als mens gegroeid, en ik ook.
Ik heb hierna de opleiding Systemisch werk bij deze vrouw in Alkmaar gevolgd en inmiddels begeleid ikzelf nu 15 jaar zeer intensief mensen via opstellingen.
Ik heb inmiddels meer dan duizenden opstellingen begeleid en veel bijscholingen gevolgd om zo op mijn eigen manier uit te komen.
Tot een aantal jaar geleden organiseerde ik iedere maand: Dochter van je moeder weekenden, deze zaten altijd vol, van over de hele wereld schreven Nederlandse sprekende vrouwen zich in.
Op dit moment begeleid ik een opleidingsgroep die bij mij de opleiding Systemisch Werk volgt. en begeleid ik individueel opstellingen”
Angsten en depressies, Bevrijding, Burn-out, Emoties en gevoelens, Hooggevoelig, Hooggevoelige vrouwen, Hooggevoeligheid en stress, Kracht, Move to new, Nieuwe dimensies, Van hoofd naar hart, Vanuit je hart, Wat is jouw levenstaak
Ik ben klaargestoomd voor deze tijd. Ik heb mijn beproevingen goed doorstaan. Nu kan ik mijn kracht gebruiken en vertrouw ik erop. Nu is de tijd aangebroken waarvoor ik ben geboren, alles was eerder een training om mij voor te bereiden voor dit moment.
Ik ben ooit vanuit de bijstand, door burn-out, zware depressie en straatangst, met € 6.000,- schuld, de Vrouwenkracht Academie gestart in 2013. Ik wilde weg uit de situatie waar ik in zat en deed daar alles voor. Ik heb hulp gevraagd en hulp gekregen. Dat vragen was nog een flink dingetje voor mij, maar ik deed het uiteindelijk toch en doorbrak daarmee mijn angst hiervoor; het gaf me levenslust en kracht terug.
Want mijn bijstand voelde aan als een gevangenis: ik moest alles vragen, ik mocht niets ondernemen en er was veel controle. Ik had € 638,- per maand om alles van te doen. Dit was wat over bleef, inclusief de eigen bijdrage voor mijn dagelijkse therapie die ik hiervan zelf moest betalen, € 10,- per dag, per therapie. Ik had nog maar € 15,- per week over om boodschappen van te doen en dat 3,5 jaar lang. Dan kun je verder niets kopen. Ik had een chronisch zieke hond die vaak naar de dierenarts moest, zeg gerust 1 of 2x per maand. Gelukkig zat ik bij de ruilkring en zo ben ik aan mijn eten gekomen, doordat anderen een moestuin hadden en ik kon ruilen. Ook verkocht ik mijn spullen om de rekeningen te kunnen betalen.
Ik had het lef en de moed om aan de UWV een nieuwe Coachopleiding te vragen, want na mijn 2 jaar durende mensenangst (straatangst) was mijn zelfvertrouwen tot onder het nulpunt gezakt.
Dit blijkt nu ook al 10 jaar zo te zijn. Ik mocht de weg gaan wijzen voor anderen, de pionier zijn in de schaduw- en lichtwereld voor anderen.
En geloof me, dit werk bij de Vrouwenkracht Academie is soms zelfs nog zwaarder dan de depressie waar ik in zat, want de ego’s van anderen, van vrouwen die ik begeleid in dit proces, proberen soms nog met mij een gevecht aan te gaan, omdat dit nog een interne gewoonte is. Om te leren mezelf daarvan los te koppelen, was ook nog een heel proces voor me, maar inmiddels ben ik door veel te mogen oefenen er erg goed in geworden, en jeetje wat is dat handig dat ik dit nu goed kan, want dat scheelt veel zeurstemmetjes in mijn eigen hoofd, die ik vroeger veel had.
Het verschil zit hem in de kracht die ik in mezelf heb opgebouwd, om de projecties van anderen te kunnen laten waar ze vandaan komen en in liefde te kunnen blijven. Geduld hebben en leren uithouden zijn mijn grootste troeven geworden. Ik hoef mij niet te bewijzen, het is een stille kracht en degenen die bij mij passen, vinden mij. Ik zoek niet. Ik leef inmiddels in alle rust als een kluizenaar in mijn boerderij en tuin op het platteland.
Ja, de zaken blijven goed gaan, ook in deze crisis, omdat ik nu weet hoe je met energie moet werken en met manifestatiekracht. Hoe ik mijn energie moet richten en waarop; en dat allemaal vanuit bewustzijn. Mijn bewustzijn is enorm veranderd nadat ik een intense innerlijke strijd heb moeten uitvechten, mijn 3D bewustzijn 10 jaar geleden (depressie, ptss en straatangst) eindelijk kon verlaten en me verder op zielsniveau kon ontwikkelen. Mijn ego heeft de strijd inmiddels helemaal opgegeven en de weg van zelfdestructie heb ik al lang geleden achter mij gelaten.
Nu blijf ik alleen maar groeien en bloeien en de weg van vrijheid is alleen maar krachtiger geworden in mij en uiteindelijk heeft zich dat ook in mijn leven, buiten mijn lichaam om, vormgegeven.
Ik had dit 10 jaar geleden nooit kunnen dromen.
Maar op eigen zielenkracht heb ik deze weg belopen en elke dag is nu een dag vol plezier, harmonie, rust, zachtheid en veel liefde.
Elke dag mag ik mijn invulling van mijn dag kiezen, zonder dat er zich ook maar ooit één iemand in mengt of deze dag voor mij bepaalt.
Dat is innerlijke vrijheid. En dat inspireert blijkbaar vele anderen, want velen willen dit komen leren bij mij. Gelukkig kan ik het ook nog overbrengen in stappen, hoe je dit moet doen. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet.
Ik heb geknokt om financieel onafhankelijk te worden, want ja, het spel in deze maatschappij moet je toch voor een groot deel meespelen. Als je het al heel lang doorziet, kun je de trucjes toepassen en er toch voor je gevoel eigenlijk uitstappen, om helemaal je eigen gang te kunnen gaan.
Het is een moeilijke weg geweest van vallen en opstaan, maar vooral van leren vertrouwen op het leven, dat er voor mij wordt gezorgd vanuit de spirituele wereld, het Universum en ook Moeder Aarde.
Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik financieel totaal onafhankelijk en vrij wil zijn voor de rest van mijn leven en dat ben ik gaan regelen.
Want nooit, never nooit meer, neem ik deel aan ziekmakende systemen. In geen enkel geval.
Als het mij niet was gelukt ooit de kracht te vinden om hieruit te komen, was ik 10 jaar geleden letterlijk uit het leven gestapt, want op dat punt was ik aangekomen.
En precies op dat punt sprong mijn ziel in de bres en bracht mij terug naar het echte leven, zonder innerlijke strijd. Ik wilde eigenlijk geen einde aan mijn leven maken, maar zag geen uitweg meer, ik ging kapot, dag na dag.
Achteraf gezien zag ik dat dit het einde van mijn destructieve ego-mechanisme was, van waaruit ik nog aan het overleven was.
Het werk dat ik heb gedaan om mijn ego voor mij te laten werken was niet gering, maar het is gelukt. Het is een vriendelijk ego geworden, die mijn inspiratie en ingevingen ondersteunt en overal niet zoveel van vindt, maar super praktisch en helder kan nadenken. Ik durf zelfs te zeggen dat door een hoger bewustzijn te leven je ego ook nog intelligenter wordt. Ik kan verder en ruimer denken dan ooit en dat is erg gemakkelijk.
Bloed, zweet en tranen heeft het me gekost, maar geloof in mezelf heeft het teruggebracht. Ik zou het zo weer doen. Wat een boeiend proces was dit, wat ik blijkbaar wilde ervaren.
En alles wat ik onderweg heb geleerd, heb ik me zo eigen gemaakt dat het nu wel makkelijk gaat.
Mijn draagkracht is enorm geworden en als ik val sta ik weer op, het maakt niet uit. Leven is überhaupt al een risico, dat neem je.
Mijn vertrouwen in mezelf en vooral in het vrije leven, is heel groot.
Ik heb door het nemen van deze stappen zelf mijn vrijheid ingenomen en me losgekoppeld van mijn oude programmatie over hoe ik moet zijn en wat daarvoor in mijn leven door school, maatschappij en familie tegen mij is gezegd, hoe wij moeten leven en hoe het leven is. Ik heb dit los durven laten, mijn plaatjes losgelaten van hoe iedereen dit deed en zelf uit durven leren zoeken hoe ik wil zijn en wie ik in wezen al was!
Tegenwoordig vergeet ik helemaal van hoever ik kom, zover ligt het al achter me. Heel maf.
Vrijheid krijg je niet. Die moet je nemen. Dat vraagt kracht en moed. Dat vraagt alleen te durven staan. Zonder back-up. Zonder draagkracht van anderen of systemen. Los durven staan van instanties die eventueel een buffer kunnen zijn. Los durven staan van het maatschappelijke systeem, door succesvol ondernemer te durven zijn. Ja, durven. Want het vraagt echt alles van je als je dit wilt leren en je komt onderweg heel wat uitdagingen op je pad tegen, die je in je normale leven niet zou tegenkomen.
Ook hier ben ik enorm dankbaar voor, want wat ben ik een rijk en gelukkig mens geworden. In deze moeilijke tijden merk ik dit nog beter, want nu komt het er echt op aan. Wie je bent en hoe innerlijk vrij je bent. Dan loop je niet met de massa mee en durf je onafhankelijk te denken, wat een ander er ook van vindt. Boeien. Rijk van binnen en sterk. Niet bang te krijgen, want ik heb de donkere nacht van mijn ziel al beleefd en er is niets enger dan dat.
Vol vertrouwen leef ik nu met en in mezelf, de wereld is in mij. Maar ook vol vertrouwen in anderen en vooral in het leven en de goedheid van mensen. Ik durf ook het kwade recht in de ogen aan te kijken; bang ben ik niet meer. Alles is een illusie, hoe je binnenwereld is, zo is je buitenwereld. Ik voel de liefde in mijn hart, elk moment, elke dag. Ik voel het licht van mijn ziel en ik straal en straal het uit voor mij en voor ieder levend wezen hier op Aarde en het Universum. Ik draag mijn voertuig -wat mijn menselijk lichaam is- zeer, zeer waardig en zorg er heel goed voor dat het gezond en in balans blijft.
Ja, ik ben vrij. Helemaal vrij. En dat zou iedereen moeten zijn. Want dit vrij-zijn, is juist heel normaal.
Bekijk deze mooie video ter inspiratie>>
De mooiste mensen, Dochters en moeders, Hooggevoelig, Hooggevoelige vrouwen, Move to new
Ik nodig je uit om je met je innerlijke kleine meisje te verbinden.
Om haar uit de kamer te halen waar ze zich te lang verstopt had.
Je hebt haar nodig.
Je hebt haar nodig om vreugde en de lach in je leven te brengen.
Je hebt haar nodig om je te leren spelen en op het moment te zijn.
Je hebt haar nodig om je de magie van de wereld te laten zien en hoe mooi je van binnen en buiten bent.
Haar vermogen om te vergeven zal je bevrijden van al wat je tegenhoudt van je gelukzaligheid.
Ze wil je leren wrok en woede los te laten.
Ze wil dat je degenen die van je afgenomen hebben vergeven zonder te vragen.
Ze wil dat je je ouders en de leraren vergeeft.
Ze had een nieuw paar ogen voor je bewaard.
Ogen die niet beschadigd zijn door pijn.
Ogen die overal schoonheid kunnen zien.
Ze wacht op je.
Nodig haar uit.
Geef haar een knuffel.
Vertel haar voor hoe geweldig ze was om je te beschermen in je jeugd toen ze met moeilijke en pijnlijke situaties moest omgaan.
Het kostte kracht om haar stem te verlaten om ervoor te zorgen dat je veilig bent.
Zij is jouw kracht.
Zij heeft de sleutel tot jouw waarheid.
Zij heeft de sleutel tot je innerlijke rust en vrijheid van het pijnlijke verleden.
Zij is jouw innerlijke stem…
Ze is jouw innerlijke meisje…
Jij bent haar.
Krachtige Tips om als hooggevoelige in contact te komen met je innerlijke kind:
- Wijs je zelf niet af, niets is te gek of raar.
- Steun jezelf, elke dag en bij elk moment dat je het moeilijk hebt.
- Adem naar je hart, en stel jezelf gerust.
- Erken stressvolle situaties en vertel jezelf dat je mag onderzoeken, leren en groeien op jouw manier en jouw tempo.
- Zorg dat je jezelf goed grond, want dan kom je beter in je lichaam waardoor je je al lekkerder voelt.
- Nodig elke dag je hogere zelf uit in je lichaam en vraag of deze daar wil blijven.
- Doe iets creatiefs, daarmee kom je in verbinding met het innerlijke kind in jezelf.
- Doe de dingen waar je gelukkig van wordt!
- Creëer positieve ervaringen in je leven, kom uit je comfortzone.
- Zorg dat je aan je zelfvertrouwen gaat werken, elke dag, in plaats van dat je deze afbrokkelt, wees hier bewust van. En corrigeer jezelf hierop.
- Weet dat je elke dag een keuze hebt hoe jouw dag eruit ziet. Het gaat erom hoe je ermee omgaat!
- Doe een innerlijke kind visualisatie.
Angsten en depressies, Bevrijding, De innerlijke criticus, Emoties en gevoelens, Innerlijk kind, Kracht, Move to new
Gelukkig zijn, ongeacht wat er gebeurt, is een state of mind die je kunt trainen door jezelf uit te dagen.
Dat betekent dat je je eigen gedachtepatronen doorhebt, wat deze met je emoties doen en dat je een keuze hebt om je daar niet mee te identificeren.
Jij bént namelijk die gedachtepatronen niet, die HEB je.
Ook wanneer je getest wordt door het leven, zijn er altijd situaties en mensen die op de loer liggen om je uit te dagen of jij in je hart kunt blijven.
Wanneer jij tot de grond toe wordt gekwetst en afgewezen, kun jij dan jezelf met een liefdevolle blik blijven aankijken als je in de spiegel kijkt? Zonder jezelf af te wijzen?
Wanneer een ander jou afwijst, is datgene wat ze afwijzen altijd een deel van zichzelf dat ze in jou herkennen.
Natuurlijk kun je dan ook verdriet of boosheid ervaren, dat zijn dan normale gevoelens, je bent ook maar een mens.
Maar de vraag is: Kun je deze energie van je emotie ervaren zonder dit naar buiten toe te ontladen, zonder deze terug te richten op de ander?
Ontladen zonder dat jij terug kwetst, omdat jij niet met jouw eigen pijn kunt dealen? Kun jij jouw pijn er gewoon laten zijn?
Ongeacht wat er gebeurt, dit leren incasseren en verwerken voor jezelf?
Dit zelf leren transformeren vanuit zachtheid en liefde?
Het leven test soms je kracht en doorzettingsvermogen of jij op jouw hart-pad kunt blijven, wat er ook om jou heen gebeurt.
Dan kom je erachter dat je zelfs dankbaar kunt zijn voor deze mensen en lessen van het leven, want als je de lessen van het leven begrijpt, maken ze jou juist liefdevoller, zachter en milder. Een beproeving die je leert te doorstaan, maakt je juist veel sterker én zelfs liefdevoller.
Je leert hierdoor met meer compassie naar jezelf en de ander te kijken, naar datgene wat bij jouzelf nog niet in balans is, maar je kijkt ook met meer compassie naar de ander. Zelfs al is het lastig te dragen, je krijgt nooit meer dan je aankunt. Vertrouw daarop. En als de jas niet meer past, mag je hem gewoon uitdoen en soms ook wegdoen.
Weet dat, wat er ook gebeurt, hoe zwaar je het soms ook hebt als gevoelig mens, hoe hard en diep de wereld soms ook bij jou binnendringt.
Richt je altijd weer op de wondertjes van je dag, doe waar je hart blij van wordt, neem tijd voor jezelf, ontspan, rust uit, zing, lach, werk en bewonder, herstel en herpak jezelf en geloof weer in al het mooie dat het leven je ook te bieden heeft.
Waar richt je je aandacht op? Is dat niet een keuze?
