Hoe Eva haar vaderwond heelde en haar leven veranderde
De vrouw die zichzelf vond
Als ik terugdenk aan hoe ze ooit was, lijkt het haast een ander leven. Een vrouw die zich onzichtbaar voelde, zich keer op keer aanpaste en bang was om teveel te zijn. Haar relatie met haar man was liefdevol, maar niet vrij, eerder een dans tussen pleasen en verdragen. In haar ogen schuilde altijd een zweem van twijfel, alsof ze wachtte op een bevestiging die nooit kwam.
Tot ze besloot haar verleden aan te kijken. Tot ze de vaderwond, die als een stille kracht haar keuzes en gevoelens beïnvloedde, begon te helen.
De last van een onzichtbare wond
Jarenlang had ze zich klein gehouden. Niet omdat ze dat wilde, maar omdat ze diep vanbinnen geloofde dat haar stem niet telde. Haar vader was er fysiek wel geweest, maar emotioneel onbereikbaar. Afwijzing had ze geleerd te vermijden door lief, begripvol en vooral niet lastig te zijn.
Het patroon zette zich voort in haar volwassen leven. Haar man hield van haar, maar voelde ook haar terughoudendheid. Hij zag hoe ze in gesprekken inslikte wat ze werkelijk wilde zeggen. Hoe ze liever zelf worstelde dan om hulp te vragen. Hoe ze zichzelf kleiner maakte dan ze werkelijk was.
Tot de dag dat ze begreep: het lag niet aan hem. Het lag aan het verhaal dat ze onbewust nog steeds leefde.
De doorbraak: een innerlijke transformatie
De weg naar heling was geen rechte lijn, maar een kronkelend pad van vallen en opstaan. Ze leerde de leegte die haar vader had achtergelaten niet langer op te vullen met goedkeuring van anderen. Ze ontdekte hoe diep de angst voor afwijzing zat, hoe subtiel ze zichzelf saboteerde door niet haar volledige potentieel te leven.
Door innerlijk werk, confronterend, maar wel bevrijdend, kwam ze in contact met een innerlijke kracht die altijd al in haar zat. Ze ging haar grenzen beter voelen en durfde ze voor het eerst te benoemen. Eerst zacht, aarzelend. Toen helder en standvastig. En dit veranderde alles. Ze kon en mocht haar eigen keuzen van binnenuit maken.
En iets wonderlijks gebeurde. Haar man begon haar anders te zien. Ze werd authentieker hierdoor. Zichtbaarder wie ze werkelijk was en niet de aangepaste versie meer. Niet omdat hij veranderde, maar omdat zij zichtbaarder en opener werd. Haar openheid maakte ruimte voor een diepere verbinding tussen elkaar, een eerlijkere liefde waarin ze niet langer bang was om zichzelf volledig te laten zien.
De vrouw die haar plek innam
Vandaag is ze niet langer de vrouw die zich wegcijfert. Ze is iemand die durft te staan voor wie ze is. Haar dromen heeft ze niet langer opzijgeschoven uit angst voor mislukking. Ze neemt beslissingen met een zekerheid die haar vroeger vreemd was.
Ze startte eindelijk dat creatieve project waar ze altijd over sprak, ze wilde een koor leiden in plaats van alleen maar meezingen. Ze boekte die reis waar ze al jaren van droomde en vond dat zichzelf waard. Ze leeft. Niet langer om goedkeuring te krijgen, maar omdat ze voelt dat zijzelf en haar leven waardevol is.
Haar vader zal misschien nooit de erkenning geven die ze ooit zocht. Maar ze weet nu: ze had hem niet meer nodig om zich compleet te voelen. Ze heeft het in zichzelf gevonden door deze wond te helen.
Van overleven naar voluit leven
Het mooiste van haar transformatie is niet alleen hoe ze zich voelt, maar hoe haar hele leven is veranderd. Haar relatie is nu een gelijkwaardige dans. Haar innerlijke wereld een thuis in plaats van een slagveld. Haar stem klinkt vrij, zonder angst voor afwijzing.
En het begon allemaal met één beslissing: de vaderwond niet langer laten bepalen wie ze is.
Ben jij klaar om dit nieuwe hoofdstuk te leven? De kracht zit al in jou. Nu is het tijd om dit hoofdstuk in je leven te transformeren, door mijn online training Vaderwond, met of zonder begeleiding kun je stapsgewijs op diepere lagen helen en ontvang je inzichten van binnenuit door in het proces te stappen.
Als je Vaderwond training wilt volgen kun je dat via deze link vinden. Tot 1 april vroegboekkorting en extra bonussen gratis erbij ter ondersteuning van je proces.
Het kan zijn dat je als kind je moeder innerlijk hebt afgewezen doordat je niet die diepgaande connectie vanuit haar kon voelen.
Op dat moment heb jij je van haar afgesloten en als klein kind is het dan alsof er een innerlijk deurtje dichtgaat dat niet meer geopend gaat worden.
De teleurstelling die je onbewust als kind meemaakte, maar als ziel voelde, dat zij niet helemaal kon ingaan op jouw emotionele behoefte, heeft gemaakt dat jij haar niet meer kon ‘nemen’ zoals ze is.
Vaak is dit ook bij haarzelf gebeurd als baby of kind en misschien gebeurde het ook bij haar moeder.
Zo kan de liefde van generatie op generatie steeds minder doorstromen.
Het aanvaarden, het ‘nemen’ van je moeder kan op latere leeftijd alsnog, vanuit je wil en je bewustzijn.
Dit betekent: haar aanvaarden voor wie ze is, zonder oordeel en zonder verwijt; dat je gelooft dat ze je het maximale heeft gegeven van wat ze kon doorgeven.
Wat je zelf weinig hebt ontvangen, kun je nog minder doorgeven.
Het innerlijke gevecht dat je misschien al jaren hebt, of je eigen boosheid en teleurstelling, zijn jouw eigen emoties.
Je kunt hier zelf mee aan de slag, om deze te transformeren, want de enige die er last van heeft ben jijzelf en waarschijnlijk ook jouw eigen gezin.
Zonder dat jij het doorhebt, draag jij je gevoelens van tekort over op de generaties na jou.
Op het moment dat je in dit proces stapt en je je moeder als je moeder kunt ‘nemen’ en haar ook echt op de plek van jouw moeder kunt zetten, dan kom je weer in de liefdesstroom van je leven en dit betekent dat je dan ook het leven kunt nemen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken en dit trauma is generatie op generatie overgedragen tot het bij jou uitkwam, of je dochter(s).
Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd.
Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door.
Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Het leren ‘nemen’ van je moeder is een innerlijk en diepgaand, rauw en ook prachtig proces dat enkele maanden duurt, maar dat je uiteindelijk van binnenuit helemaal zal vrijmaken.
In een prachtig drie-maanden programma: Het helen van je vrouwenlijn, werk je van buiten naar binnen in dit proces, het helen van je vrouwenlijn inclusief leer je hoe je een eigen opstelling kunt doen en hoe je leert werken met deze innerlijke processen.
Tamara Beekmans, eigenaresse en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie sinds 2013, werkt al meer dan 15 jaar intensief met de moederwond. Ze heeft honderden groepen begeleid in vrouwenlijnopstellingen en diepgaande innerlijke en systemische processen onderzocht en begeleid.
Ze is internationaal HSP Coach, trainer, systemisch therapeut, Sjamaan, Healer, hoger bewustzijnscoach, opleider, docent, auteur, inspirator en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie.
Ga elke dag de natuur in, werk in je tuin of balkon of ga wandelen. Glimlach naar iedereen die je tegenkomt.
Blijf in je kracht en blijf stralen.
Blijf liefde in je hart voelen en elke dag hier aandacht aan besteden zodat je dit ook voelt, adem in je hart enkele minuten paar keer per dag.
Laat alles shitenergie en informatie niet bij je komen, lees het niet, hoor het niet, luister niet.
Ga iets anders doen.
Anders wordt het heeeeeel zwaar de komende tijd.
Nog even en we zijn erdoorheen.
Blijf gelukkig, blijf liefdevol, ga boeken lezen, muziek luisteren, dansen, bewegen, knuffel, nodig mensen uit, je moet mensen zien!
Ga op tijd naar bed, eet gezond, wees heel lief voor jezelf.
Wees vreugdevol en blij, doe wat je leuk vindt.
Samen dragen wij het liefdesveld, dat zal ons hierdoorheen loodsen.
Steeds meer mensen worden wakker.
Dus doorbreek je angst en kies bewust voor liefde.
Dit zijn ook bijzondere tijden van geestverruiming en spirituele verankering.
Als je geworteld bent in de nieuwe hoge frequenties, kun je precies zien wat er gebeurt en versterk je alleen maar je hartcoherentie.
Het licht van jou belichaamt zelfs nog meer, ongeacht de emoties, waardoor de frequentie steeds hoger wordt.
x Tamara
.
.
.
Jessica: Tamara weet als geen hoe je de verbinding met je eigen wezen brengt, waardoor alle schellen van je ogen vallen om dit zichtbaar te laten worden zodat je het kunt ervaren en kunt voelen wie jij in wezen bent!
Jacobien: Net ruim 3 maanden van de jaartraining doorlopen, en ik al zo ongelooflijk veel verbetering voel. Ik beweeg me letterlijk soepeler en voel me beter dan ooit, vooral dankzij de (her)ontdekking van mijn eigen zijn als ankerpunt in dit leven (niet egoïstisch bedoeld). Ik ben je ontzettend dankbaar voor alles wat je me tot nu toe hebt aangereikt, waaronder natuurlijk de mooie werkboeken met oefeningen, de boeken op de leeslijst en de visualisaties. Voor aanvang van de training dacht ik dat een uur per dag voor mezelf nauwelijks haalbaar zou zijn, nu geniet ik er zo van dat het vinden van tijd als vanzelf gaat (ook naast gezin en werk). Ik geniet echt van deze ontdekkingsreis naar mezelf toe.
Waarom ik ervoor kies om een eenvoudig “SAAI” leven te leiden in plaats van een druk en opwindend leven. Ik was altijd geluk aan het najagen. Omdat er nooit genoeg was. Ten eerste, ik heb al een zeer druk en opwindend leven geleefd de eerste 47 jaar van mijn leven. Veel gereisd over de wereld, op zoveel manieren gewoond, alles gedaan wat ik wilde doen. Dit meer omdat ik dacht jong te sterven. Wat niet gebeurde.
Er heeft zich een nieuwe manier van leven in mij ontvouwt. En ik ben gelukkiger dan ik ooit ben geweest. Niet meer door iets te doen, maar te zijn. Op een plek te zijn en daarin te investeren. In mijzelf te investeren. Tijd nemen om mijn maaltijden klaar te maken. Tijd niet meer mee laten wegen op een dag.
Mijn gelukkig zijn komt nu van binnenuit, niet meer dingen van buitenaf. Leven in de natuur in een natuurlijk huis van leem en hout voelt zo fijn. Elke dag vuur maken om te koken voelt zoooo goed.
Aandacht hebben voor de pot thee vol met kruiden die de hele dag op het vuur blijft staan en aangevuld wordt met vers water keer op keer. De dankbaarheid die ik nu voor het leven voel, vervult mij. Ik voel dat ik genoeg heb. Ik ben genoeg voor mezelf geworden. Een nieuw recept uitproberen thuis, is net zo opwindend als een nieuw hip restaurant uitproberen. Ik geniet zo van de stille ochtenden en heldere sterrenachten.
Alles zit nu in de simpelheid van mijn gewone dagelijkse leven waar ik zo gelukkig van wordt. Ik blijf verbonden en in vrede met mezelf. Ik kijk niet meer uit naar de hoogtepunten in mijn leven. Elke dag is een geschenk voor mij en de simpelheid van het leven is het mooiste wat ik kan ervaren. Ik kan totaal in verbinding met mijzelf blijven hierdoor. Zodat ik op een hele diepe laag ontspanning ervaar en mijn zenuwstelsel volledig tot rust aan het komen is voor het eerst in mijn leven. Door te proberen een meer minimalistische levensstijl te leiden, ben ik gaan inzien dat eenvoudig en minimaal leven zo’n diepe tevredenheid geeft. Zodat ik een goed leven kan leiden. Een heel lekker saai leven, hoe ik leef, is echt alles behalve saai. Ik ervaar elke minuut in elke vezel van mijn lichaam en bewustzijn.
Dat ik vele jaren heb geïnvesteerd dat ik vanuit mijn eigen huis ook kan werken, door online te gaan werken. Kan ik nu overal op de Aarde wonen waar ik wil wonen en ook mijn dagelijks leven en uren indelen zoals ik dat wil. Zodra er inspiratie in mij komt, ga ik deze direct opschrijven en laat ik alles uit mijn handen vallen, en dit kan ook. Omdat ik zo simpel leef. Van binnenuit.
Mijn moestuin. De herfst nodigt mij uit om toch alles een beetje op z’n beloop te laten.
De natuurlijke moestuin mag zijn zoals ze is, lekker rommelig en zichzelf vormend naar dat waar planten en dieren zich veilig voelen nu de dagen flink korter zijn, de nachten kouder en overdag de zon de tuin omarmt met haar warmte.
Tamara richt zich meer naar binnen, naar het innerlijk lichtje dat altijd brandt en waar Liefde de boventoon voert. Werk wat om aandacht vraagt, het maken van jam van de kilo’s kweepeer en vijgen. De kas gaan we deze week weer mee verder. Ik heb vrijdag bij het Balatonmeer nog 8 goede grote ramen gehaald, dubbel glas zelfs. Die kan ik goed gebruiken, geruild met een paar potjes zelfgemaakte Paardenbloem en bosbessenjam.
Leuk als dat zo kan en weer een leuk contact erbij. Zo leer je steeds meer mensen kennen in een vreemd land die dezelfde levens- en zienswijze hebben. Allebei zo’n stap te hebben gemaakt verbind wel. Altijd wordt er gevraagd, wat de reden was van emigreren. Het is fijn om te kunnen delen en hoe we elkaar kunnen helpen. Dat gebeurt hier in het dorp ook.
Alle kweeperen die ik heb mogen ontvangen, inmiddels drie grote tassen, komen van een buurman in de straat die zelf niets te makken heeft en toch deze komt afgeven. Ik heb er cake van gebakken, ze op siroop gezet en jam van gemaakt en de helft geeft ik dan zo weer aan hem terug maar dan bereid. Zo ruilen we hier en dat voelt heel fijn. Ook mijn oogst van de 160 komkommers die ik niet meer kon zien, is het fijn om deze te geven aan de zigeunerfamilie hier verderop met drie kinderen. Zo lief hoe dankbaar ze zijn en het waardig ontvangen. En gelijk iets terug willen geven. Langzaam maak ik kennis met de mensen en de community die hier al is.
Steeds meer krijg ik de behoefte om de taal te leren spreken in Hongarije en elke dag neem ik me voor om te oefenen en er komt nooit iets van. Ik versta het wel op een bepaalde manier, ik begrijp het, ik voel wat ze zeggen en zijn mij. Het zijn hartmensen de Hongaren. Geen hoofdmensen.
De dagen vliegen voorbij, het is zo druk en mijn innerlijke ruimte wordt elke keer al zo gevuld. Zo off grid wonen, vraagt veel van je tijd en je dagen worden zo opgevuld en de dagen vliegen voorbij. De temperatuur is nog goed, dus haast heb ik nog niet.
Ik moet de knoflook en uien nog planten en de wintergroente nog zaaien. De paprikaplanten binnen zetten en langzaam voorbereiden op de winter. Deze week rijd ik een keer naar de stad om gratis zaagsel te gaan halen bij de houtzagerij voor mijn moestuinbedden mee te bedekken en voor mijn compost toilet. Alles is hier zo ver. Voor een grotere supermarkt is het al gauw 30 km rijden. Even gauw op en neer is er niet bij. En zo vliegen de dagen voorbij…
Langzaamaan komen we november tegemoet en wat er dan altijd gebeurt is dat ik steeds dieper naar binnen ga, in mijn eigen stilte, diep in mezelf. Dat voelt natuurlijk. November tot en met januari soms ook februari nog ben ik een ras echte kluizenaar. Ik leef dan diep in mijn eigen holletje, mijn leefwereld is dan heel klein. Sociaal ben ik dan niet meer echt. Niemand die me nog veel ziet of hoort.
En ik ga dan het afgelopen jaar verwerken, bezinnen, me terug trekken, opladen, en ben vooral heel creatief bezig. Veel en lang slapen en kachels aanmaken, brood bakken. Mijn kas schilderen en inrichten.
Met af en toe nog iemand online contact zoeken en veel ontspannen en wat rommelen in de tuin. Veel buiten in de bossen wandelen. Fotograferen, luchten kijken, zonnebaden nemen. Naar de spabronnen die hier overal zijn, met genezend water. Mooie ritten maken door de bergen, vooral alles wat met de natuur te maken heeft.
Opladen en diep in mijn ziel zitten. Dat is zalig.
