Het kan zijn dat je als kind je moeder innerlijk hebt afgewezen doordat je niet die diepgaande connectie vanuit haar kon voelen.
Op dat moment heb jij je van haar afgesloten en als klein kind is het dan alsof er een innerlijk deurtje dichtgaat dat niet meer geopend gaat worden.
De teleurstelling die je onbewust als kind meemaakte, maar als ziel voelde, dat zij niet helemaal kon ingaan op jouw emotionele behoefte, heeft gemaakt dat jij haar niet meer kon ‘nemen’ zoals ze is.
Vaak is dit ook bij haarzelf gebeurd als baby of kind en misschien gebeurde het ook bij haar moeder.
Zo kan de liefde van generatie op generatie steeds minder doorstromen.
Het aanvaarden, het ‘nemen’ van je moeder kan op latere leeftijd alsnog, vanuit je wil en je bewustzijn.
Dit betekent: haar aanvaarden voor wie ze is, zonder oordeel en zonder verwijt; dat je gelooft dat ze je het maximale heeft gegeven van wat ze kon doorgeven.
Wat je zelf weinig hebt ontvangen, kun je nog minder doorgeven.
Het innerlijke gevecht dat je misschien al jaren hebt, of je eigen boosheid en teleurstelling, zijn jouw eigen emoties.
Je kunt hier zelf mee aan de slag, om deze te transformeren, want de enige die er last van heeft ben jijzelf en waarschijnlijk ook jouw eigen gezin.
Zonder dat jij het doorhebt, draag jij je gevoelens van tekort over op de generaties na jou.
Op het moment dat je in dit proces stapt en je je moeder als je moeder kunt ‘nemen’ en haar ook echt op de plek van jouw moeder kunt zetten, dan kom je weer in de liefdesstroom van je leven en dit betekent dat je dan ook het leven kunt nemen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken en dit trauma is generatie op generatie overgedragen tot het bij jou uitkwam, of je dochter(s).
Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd.
Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door.
Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Het leren ‘nemen’ van je moeder is een innerlijk en diepgaand, rauw en ook prachtig proces dat enkele maanden duurt, maar dat je uiteindelijk van binnenuit helemaal zal vrijmaken.
In een prachtig drie-maanden programma: Het helen van je vrouwenlijn, werk je van buiten naar binnen in dit proces, het helen van je vrouwenlijn inclusief leer je hoe je een eigen opstelling kunt doen en hoe je leert werken met deze innerlijke processen.
Tamara Beekmans, eigenaresse en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie sinds 2013, werkt al meer dan 15 jaar intensief met de moederwond. Ze heeft honderden groepen begeleid in vrouwenlijnopstellingen en diepgaande innerlijke en systemische processen onderzocht en begeleid.
Ze is internationaal HSP Coach, trainer, systemisch therapeut, Sjamaan, Healer, hoger bewustzijnscoach, opleider, docent, auteur, inspirator en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie.
Jij zat op het moment dat jouw oma zwanger was van jouw moeder ook al in haar baarmoeder. Bizar he. Op dat moment zat jij al in haar baarmoeder, in de eicel van je moeder toen zijn in de buik van je oma zat. Dat betekent ook dat als jij zwanger bent geweest van een meisje, dat jij je kleinkind al in je buik hebt gedragen.
Dat noemen we de imprints, alles heeft al bewustzijn, zelfs een zaad en eicel. En slaan we alles al op in ons geheugen op celniveau. Dat maakt dat we zijn wie we zijn en worden zoals onze ouders en voorouders. En ook vanuit het systeem ongewild en ongemerkt dezelfde onverwerkte pijn en ook liefde met ons meedragen.
Weet dat jouw overgrootmoeder, de moeder van je moeder nog geen stemrecht had. Niet mocht werken als ze getrouwd was en vooral voor de kinderen moest zorgen. In de onderbewustzijn is dat nog opgeslagen in onze cellen, wat oma heeft meegemaakt en beleeft heeft.
Als jij genoeg liefde hebt ontvangen van je ouders, dan heb jij genoeg om door te geven als kind. Heb jij te weinig liefde ontvangen, dan heeft jouw moeder of voormoeder ook misschien te weinig ontvangen, waardoor er steeds minder liefde door te geven is generatie op generatie. Je kunt niet meer doorgeven, dan je hebt gekregen. In een opstelling kunnen we opsporen wat hetgeen is geweest wat er nog verwerkt en gezien moet worden en in welke generatie een gebeurtenis afspeelde wat zo pijnlijk was, dat het niet verwerkt kon worden en dit via de familieziel doorgegeven is tot de huidige generatie. Opstellingen gaan over de liefde weer te laten doorstromen.
Meestal is het zo, als het zichtbaar wordt in de opstelling waar het over gaat, het terug gegeven kan worden naar de generatie waar het trauma bij hoort, de liefde in het hier en nu weer door kan stromen. Prachtig werk op zielsniveau. Ik wens je een mooie vrouwendag toe waarin je jezelf en de vrouwen om je heen kunt eren door een mooie bloemen/ kristallen mandala te maken met briefjes erbij wat je voor ze wenst.
Vier je vrouw zijn vandaag, dat wens ik je. Het is vandaag 8 maart en dat is uitgeroepen tot vrouwendag.
Wil je intensief aan het werk om jouw pijn en voor-generationele pijn te helen, waarin je leer jouw juiste plek in te nemen. In de jaartraining leer ik je ook zoveel hierover om je eigen authenticiteit te ontwikkelen. Vanaf dit moment kun je op elk moment de jaartraining voor hooggevoelige vrouwen starten waar we de eerste maanden werken aan interne veiligheid. Dat is de basis van ons bestaan. Zonder interne veiligheid heb je geen fundering in jezelf en voelt het heel naar. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij.
Elke week heb je de mogelijkheid om coaching in te plannen met jouw eigen coach naar voorkeur, via de agenda in je ledensite. Daarnaast kun je zo vaak als je wilt een opstelling boeken bij Tamara. Daarnaast worden en ook live workshops aangeboden door de coaches naar behoefte en thema naar voorkeur van de jaartraining.
Thema’s per maand:
Maand 1: Energieprogramma en ontladen van pijnlichaam. Verlangen voelen en intentie zetten.
Maand 2: Emoties en gevoelens, herschrijven verhaal van je verleden, loskomen slachtofferschap.
Maand 3: Interne veiligheid, je plek innemen, innerlijke rust vinden, werken met je energieveld.
Maand 4: Karresporen; 21 dagen programma, opsporen en omzetten van negatieve overtuigingen. Compassie, vertrouwen en loslaten.
Maand 5: Innerlijke criticus, angsten.
Maand 6: Innerlijke criticus, grenzen en begrenzen.
Maand 7: Innerlijke kind en lichaamsbewustzijn.
Maand 8: Innerlijke kind en je vrouwenlijn.
Maand 9: Hartsbewustzijn, intuïtie en versterk je innerlijk licht.
Maand 10: Zielenopdracht en hoger bewustzijn. Authentieke kracht verinnerlijken, bestaansrecht.
Wat gebeurt er als je moeder er emotioneel niet voor je was? Dan treedt er de zogenaamde “moederwond” op.
Kinderen (meestal dochters, maar soms ook zonen) zouden de moederwond ervaren als je moeder:
• Ondersteuning bood door te zorgen voor je fysieke behoeften, maar geen liefde gaf, zorg en veiligheid. • Geen empathie bood om je emoties in je kindertijd te weerspiegelen en je te helpen die emoties te erkennen en te beheersen. • Jou als kind niet toeliet om je negatieve emoties te uiten. • Extra kritisch was. • Van jouw steun verwachtte bij haar eigen fysieke of emotionele behoeften. • Niet beschikbaar was voor jou als kind, hetzij omdat ze moesten werken of omdat ze bezig waren met hun eigen interesses. (let echter op: je kunt een werkende moeder zijn – zelfs een werkende alleenstaande moeder – zonder de moederwond te veroorzaken!) • Zelf emotionele of fysieke mishandeling hebben ondergaan, het trauma niet hebben verwerkt en daarom geen liefde en zorg kunnen bieden. • Een onbehandelde psychische aandoening had. • Een alcohol of drugsverslaving had/heeft.
Dochters en zonen kunnen beide de moederwond ervaren
De moederwond is geen specifieke diagnose, hoewel het zoveel pijn kan doen dat je zeker weet dat het er een rechtvaardigt. Hoewel zowel dochters als zonen de impact kunnen voelen van de ondermoedering die tot de moederwond leidt, wordt het meestal beschouwd als een moeder-op-dochterwond.
We weten inmiddels door systemisch werk, dat het vertrouwen dat een moeder in de kindertijd opbouwt, niet alleen een positieve invloed heeft op de huidige, maar ook op toekomstige relaties van het kind. Dit betekent dat een kind dat de moederwond verwerft, dit type relatie met zijn eigen kinderen hoogstwaarschijnlijk zal voortzetten en dan herhalen de patronen zich opnieuw in de volgende generatie.
In de cursus van: Het helen van je innerlijke kind ga je aan de slag met het helen van de patronen uit je kindertijd en aan de relatie met je vader en moeder vanuit de werkboeken, zodat er van binnenuit iets verandert in jou. Klik op het boek voor meer informatie.
“Voor de zoveelste keer was het weer voor niets geweest.
De meest verschrikkelijkste verwijten schoten door mijn gedachten.
Ze heeft niet voor ons gezorgd, ze heeft me zoveel aangedaan door geen verantwoordelijkheid over mij te nemen en mij niet te beschermen!
De hele weg naar huis ging het zo door, alsof er een deksel van mijn bak pijn over mijn moeder was opengegaan en de vuiligheid er eindelijk uit liep.
Het overmeesterde me. Zelfs thuis kon ik het niet loslaten en ik zei het hardop tegen mijn hond Max, tegen de katten, tegen mezelf.
Ik besloot het in mijn eentje te laten gaan en haar hier niet over te bellen.
Dit was van mij, niet van haar.
Ik besefte dat ik loyaal naar haar was, omdat ik ook haar onvermogen zag.
De volgende ochtend ontmoette ik haar op het station en ik voelde dat mijn boosheid nog nazinderde in mijn hele lijf.
Het voelde alsof ik elk moment kon ontploffen, maar ik hield me in.
De trein naar Alkmaar rolde het station binnen en nadat we een plekje hadden gevonden en de trein langzaam optrok, vertelde ik mijn moeder in het kort hoe ik me de avond ervoor had gevoeld.
‘Je hebt je weer afgesloten voor me, dat heeft me pijn gedaan,’ besloot ik mijn verhaal.
Tijdens mijn monoloog was ze langzaam ineengekrompen en toen ik klaar was, zag ze eruit als een verslagen puppy.
Ik voelde me schuldig, maar tegelijkertijd wist ik dat ik het juiste had gedaan.
Ik had haar mijn leven lang al ontzien, ik had haar altijd willen beschermen, zelfs als dat ten koste van mezelf was gegaan.
Die tijd was nu voorbij. Ondanks mijn schuldgevoel was er een enorme opluchting.
Er viel een grote spanning weg bij me, omdat ik me eindelijk naar mijn moeder toe had uitgesproken.
Later, tijdens de sessie, vertelde ik de begeleidster wat er was gebeurd en sprak ik elk woord uit dat de avond daarvoor over mijn lippen was gerold.
Vol emotie en verdriet raasde ik het uit in de groep. Alles uit mijn verleden kwam eruit en ik hield niets achter.
Ik vertelde wat voor impact het gedrag van mijn moeder op me had gehad.
Ik huilde terwijl ik vertelde dat ik niet begreep waarom ze nooit voor mij koos, hoeveel pijn het me deed dat ze me negeerde en me zelfs bijna de dood had ingejaagd met haar onverantwoorde gedrag.
Dat ik haar altijd moest beschermen in plaats van andersom en dat ik daarom niet mijn plek als kind kon innemen in het gezin.
Zo ging het een uur lang door, tot ik de laatste druppel woede, jarenlange pijn, frustratie en verdriet eruit had geperst.
Midden in mijn uitbarsting ging plotseling de begeleidster achter mijn moeder staan.
Ze legde haar hand op mijn moeders hart.
Verbouwereerd was ik en ik stopte met praten.
Waarom ga je bij mijn moeder staan? Ik ben tekortgedaan!’ riep ik tegen haar.
Opnieuw voelde ik me in de steek gelaten en onbegrepen.
‘Zíj heeft het veroorzaakt!’ Ik wees naar mijn moeder, die luisterde en keek naar mij.
Ik zag dat ze zachtjes huilde.
De andere deelnemers waren doodstil en keken toe.
In hun ogen zag ik begrip en compassie.
Het moedigde me aan, gaf me de ruimte om mijn gevoelens te delen.
‘Wat jij allemaal tegen haar zegt,’ zei de begeleidster op een zachte en rustige toon, ‘is heel wat om te horen.’
‘Maar zij heeft het gedaan!’ riep ik nog een keer verbaasd.
‘En ik heb het nog nooit eerder gezegd, maar ik moet het tegen haar zeggen en haar niet altijd maar blijven sparen ten koste van mezelf!’
Mijn moeder knikte. ‘Het is ook mijn schuld, maar je bent gewoon veel sterker dan ik.’
De begeleidster ging hier niet mee akkoord en richtte zich tot mijn moeder.
‘Vergis je niet, met zo’n sterke dochter moet je zelf heel sterk zijn om dit aan te kunnen horen.’
Allebei lieten we de woorden bij ons naar binnendringen.
Ik besefte dat er die dag een mijlpaal bereikt was.
Ze luisterde naar me, en eindelijk voelde ik me gehoord door haar.
Doordat de begeleidster haar steunde, kon ze de volle verantwoordelijkheid nemen terwijl ik voor het eerst tegen haar tekeer was gegaan en ik voelde dat er iets wezenlijks veranderd was tussen ons.
Ik kon mijn plek vanaf dat moment weer innemen als dochter.
En zij als moeder. Vanaf dat moment namen mijn machteloosheid en frustraties geleidelijk aan af en er begon weer liefde te groeien tussen ons als moeder en dochter.
Ik spaarde haar niet meer en vertelde over waar ik mee zat en over mijn verdriet, waardoor mijn wonden begonnen te helen.
Ze kon luisteren en liep er niet meer voor weg.
Zo begon ik haar voor het eerst in mijn leven langzaam, stap voor stap te vertrouwen.
Ik stelde vragen en kreeg daar ook antwoorden op van haar wanneer ze die kon geven.
Ik realiseerde me steeds meer dat zij zelf getraumatiseerd was geweest door de relatie met mijn vader en met haar vader.
Mijn helingsproces zorgde er ook voor dat zij kon gaan verwerken.
Uren, dagen en maanden hebben we eindelijk kunnen praten over alles, tot alle vragen beantwoord waren en tot de pijn langzaam zachter werd, minder scherp.
We namen beiden verantwoordelijkheid voor ons eigen deel en voor ons eigen verdriet.
We respecteerden elkaar en gaven elkaar ruimte.
Juist dat zorgde voor inzichten en groei van onze relatie.
Momenteel zijn we meer dan 10 jaar verder en onze relatie heeft een nieuwe vorm gekregen. Het heeft nog een paar jaar geduurd binnen in mij voordat ik de pijn echt kwijt raakte.
Ik deelde deze met haar, nu liep ze niet meer weg, maar bleef ze en ook bleef ze als ik mijn diepe verdriet toonde.
En dat maakte voor mij al het verschil. De kon het zien, ze kon het voelen, ze kon het eindelijk wel aan, waardoor mijn vertrouwen in haar als moeder begon te groeien.
Op dit moment hebben wij een zeer goede band. Ik ben de dochter en zij is de moeder. Ik neem de juiste plek in en zorg niet meer voor haar en spaar haar ook niet meer.
Mijn moeder is enorm als mens gegroeid, en ik ook.
Ik heb hierna de opleiding Systemisch werk bij deze vrouw in Alkmaar gevolgd en inmiddels begeleid ikzelf nu 15 jaar zeer intensief mensen via opstellingen.
Ik heb inmiddels meer dan duizenden opstellingen begeleid en veel bijscholingen gevolgd om zo op mijn eigen manier uit te komen.
Tot een aantal jaar geleden organiseerde ik iedere maand: Dochter van je moeder weekenden, deze zaten altijd vol, van over de hele wereld schreven Nederlandse sprekende vrouwen zich in.
Op dit moment begeleid ik een opleidingsgroep die bij mij de opleiding Systemisch Werk volgt. en begeleid ik individueel opstellingen”
” 2005 Er was een speciaal moeder-dochterweekend, waaraan nog acht andere vrouwen zouden deelnemen.
Eerst stond ik er wat twijfelachtig tegenover.
Zou mijn moeder het begrijpen?
Ik voelde een enorme loyaliteit naar mijn moeder, ondanks alles wat er gebeurd was.
Ik voelde haar onvermogen, ik kon dus niet boos zijn op haar.
Ik moest zelf leren omgaan met deze frustraties en het haar niet verwijten.
‘Familieopstellingen gaan over je ziel en de familieziel, waarin onverwerkte trauma’s zitten die zichtbaar worden in een opstelling.
Dus vertelde ik het aan mijn moeder dat ik haar nodig had en ik vroeg of ze me hierbij wilde helpen, omdat ik beter wilde worden.
Tot dan had ze nooit kunnen zien hoe moeilijk ik het had, maar na het overlijden van mijn oma had ook zij een grote ontwikkeling doorgemaakt,
waarbij haar eigen mist van het verleden was opgetrokken, en dat maakte dat ze er open voor stond en mij wilde steunen.
Ook omdat ze waarschijnlijk wel had gezien dat ik het niet meer redde.
Ik kreeg veel lichamelijke klachten.
Ik had veel last van tandwortelontstekingen en kampte met ontstoken voeten, waardoor ik bijna niet meer kon staan of lopen.
Alles wat me overkwam had met het niet kunnen verteren en goede gronding te maken.
Het gaf goed weer hoe ik me emotioneel voelde: zowel innerlijk als fysiek leek het alsof ik met naald en draad aan elkaar hing.
Ik was me ervan bewust dat ik een diepgaand proces doormaakte, waarbij mijn innerlijk veranderde.
Het was net alsof er een mist was opgetrokken en ik heel helder kon waarnemen wat er gebeurde met mij.
Veel pijnstukken was ik aan het loslaten. Dat was fijn, maar ook angstig, omdat ik me afvroeg: wat blijft er dan nog over?
Dat mijn moeder op mijn voorstel inging, was voor mij de eerste daad van liefde die ik ooit zo had gevoeld.
Dat weekend bleek een keerpunt in onze relatie. Zij betaalde de opstellingen, omdat ik geen geld had,
want ik leefde van een ziektewetuitkering onder bijstandsniveau en ze wilde me helpen waar ze kon.
Steeds meer zag ze dat het echt niet meer ging met mij.
Ik verstopte mijn lijden niet meer, zoals vroeger.
Ik wist dat ze er niet van hield om mij te zien huilen, maar dat maakte me niet meer uit.
Ik huilde wanneer ik moest huilen. We gingen met de trein naar het noorden.
Max, de hond die ik sinds kort had, ging met ons mee.
Ik kon hem nergens achterlaten, dus hij moest wel mee.
Ik was heel stil tijdens de reis ernaartoe, omdat ik het heel spannend vond, en tegelijk was ik heel blij dat ze meeging.
Op die manier toonde mijn moeder dat ze me serieus nam en dat ze van me hield.
De dag werd gehouden in een ruimte op de eerste verdieping van een gebouw met schuine daken met heel veel ramen erin.
Er pasten net acht stoelen in de ruimte en in het midden lag een groot kleed.
We moesten onze schoenen uitdoen, we konden onze voeten laten steunen op dikke meditatiekussens die voor ons op de grond lagen.
De oefeningen op de eerste dag waren heel heftig en confronterend,
omdat ze blootlegden dat de band tussen mij en mijn moeder nog niet helemaal goed was en dat ik nog met veel verdriet zat.
Mijn moeder sloot zich weer af op deze eerste dag.
Ik had gezien hoe zij in zichzelf gekeerd raakte tijdens de oefeningen die we moesten doen.
Ze reageerde maar nauwelijks op vragen en maakte zich klein, bijna onzichtbaar.
De eerste dag leek voor mij toch alles nog mee te vallen, want het was niets nieuws voor mij en ik verwachtte al dat mijn moeder zich af zou sluiten.
De lange treinreis naar huis verliep in een ongemakkelijke stilte.
Allebei staarden we uit het raam terwijl Max aan onze voeten lag en af en toe voor afleiding zorgde.
Vanaf het station wandelde ik alleen met Max naar mijn eigen huis,
mijn moeder moest een halte verder eruit.
De uitwerking van de dag kwam in volheid naar boven toen ik alleen was.
Plotseling welde er een enorme boosheid in me op, omdat mijn moeder zich voor de zoveelste keer had afgesloten terwijl ik me voor haar had opengesteld.”
Morgen vertel ik meer in deel 3 van dit verhaal.
Alleen wanneer je op je eigen plek in jouw eigen in je familiesysteem staat, kun je goed in balans komen.
Als je boven je moeder gaat staan, sta je op haar moedersplek en niet op je kindplek.
Als je niet op de plaats staat die klopt, kun je niet bij je geboorterecht komen, niet bij je authenticiteit.
Je draagt dan je moeder, in plaats van dat je gedragen wordt door het familiesysteem en kan ontvangen van je familiesysteem wat je nodig hebt.
Waardoor je ook echt ouder kan zijn van jouw kinderen.
Wat er vaak gebeurt is dat we als kind voelde dat onze ouders het niet aan konden, gingen we ze ‘helpen’ door voor hen te zorgen.
Dan ben je als het ware boven hen gaan staan.
Daar kunnen nog allerlei redenen voor zijn.
Meestal vanuit je kindertijd. En meestal onbewust.
