Angsten en depressies, Bevrijding, Burn-out, De mooiste mensen, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, moederliefde, Moederwond, Move to new, Parentificatie, Vanuit je hart
Het kan zijn dat je als kind je moeder innerlijk hebt afgewezen doordat je niet die diepgaande connectie vanuit haar kon voelen.
Op dat moment heb jij je van haar afgesloten en als klein kind is het dan alsof er een innerlijk deurtje dichtgaat dat niet meer geopend gaat worden.
De teleurstelling die je onbewust als kind meemaakte, maar als ziel voelde, dat zij niet helemaal kon ingaan op jouw emotionele behoefte, heeft gemaakt dat jij haar niet meer kon ‘nemen’ zoals ze is.
Vaak is dit ook bij haarzelf gebeurd als baby of kind en misschien gebeurde het ook bij haar moeder.
Zo kan de liefde van generatie op generatie steeds minder doorstromen.
Het aanvaarden, het ‘nemen’ van je moeder kan op latere leeftijd alsnog, vanuit je wil en je bewustzijn.
Dit betekent: haar aanvaarden voor wie ze is, zonder oordeel en zonder verwijt; dat je gelooft dat ze je het maximale heeft gegeven van wat ze kon doorgeven.
Wat je zelf weinig hebt ontvangen, kun je nog minder doorgeven.
Het innerlijke gevecht dat je misschien al jaren hebt, of je eigen boosheid en teleurstelling, zijn jouw eigen emoties.
Je kunt hier zelf mee aan de slag, om deze te transformeren, want de enige die er last van heeft ben jijzelf en waarschijnlijk ook jouw eigen gezin.
Zonder dat jij het doorhebt, draag jij je gevoelens van tekort over op de generaties na jou.
Op het moment dat je in dit proces stapt en je je moeder als je moeder kunt ‘nemen’ en haar ook echt op de plek van jouw moeder kunt zetten, dan kom je weer in de liefdesstroom van je leven en dit betekent dat je dan ook het leven kunt nemen.
Veel kwaaltjes, zowel fysiek, psychisch als emotioneel kun je relateren aan datgene wat nog onverwerkt is in jouw vrouwenlijn. Eerder heeft er een trauma plaatsgevonden, dat zo pijnlijk was, dat een van jouw voormoeders dit niet kon verwerken en dit trauma is generatie op generatie overgedragen tot het bij jou uitkwam, of je dochter(s).
Dat heeft er mee te maken dat de liefde op dat moment bij de voormoeder niet meer kon stromen, door de pijn die onderdruk en weggedrukt werd.
Je kunt niet je pijn wegdrukken en je liefde er wel laten zijn. Het is beiden of helemaal niets. Dus de kinderen van deze voormoeder met dit trauma hebben een tekort aan liefde moeten ervaren, en op het moment dat zij moeder werden, konden zij hierdoor ook minder liefde doorgeven en zo gaat het door en door.
Tot iemand in de vrouwenlijn dit stopt en dit trauma op gaat sporen, in een ritueel het trauma erkent, de voormoeder eert en zo hetgeen terug wordt gegeven naar daar waar het hoort.
Het leren ‘nemen’ van je moeder is een innerlijk en diepgaand, rauw en ook prachtig proces dat enkele maanden duurt, maar dat je uiteindelijk van binnenuit helemaal zal vrijmaken.
In een prachtig drie-maanden programma: Het helen van je vrouwenlijn, werk je van buiten naar binnen in dit proces, het helen van je vrouwenlijn inclusief leer je hoe je een eigen opstelling kunt doen en hoe je leert werken met deze innerlijke processen.
Tamara Beekmans, eigenaresse en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie sinds 2013, werkt al meer dan 15 jaar intensief met de moederwond. Ze heeft honderden groepen begeleid in vrouwenlijnopstellingen en diepgaande innerlijke en systemische processen onderzocht en begeleid.
Ze is internationaal HSP Coach, trainer, systemisch therapeut, Sjamaan, Healer, hoger bewustzijnscoach, opleider, docent, auteur, inspirator en oprichtster van de Vrouwenkracht Academie.
Angsten en depressies, Bevrijding, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, moederliefde, Moederwond, Move to new, Vanuit je hart
Lees hier deel 1: van deze serie blogs van 3>>
Vervolg van mijn eerdere blogs: Dit is deel drie>
“Voor de zoveelste keer was het weer voor niets geweest.
De meest verschrikkelijkste verwijten schoten door mijn gedachten.
Ze heeft niet voor ons gezorgd, ze heeft me zoveel aangedaan door geen verantwoordelijkheid over mij te nemen en mij niet te beschermen!
De hele weg naar huis ging het zo door, alsof er een deksel van mijn bak pijn over mijn moeder was opengegaan en de vuiligheid er eindelijk uit liep.
Het overmeesterde me. Zelfs thuis kon ik het niet loslaten en ik zei het hardop tegen mijn hond Max, tegen de katten, tegen mezelf.
Ik besloot het in mijn eentje te laten gaan en haar hier niet over te bellen.
Dit was van mij, niet van haar.
Ik besefte dat ik loyaal naar haar was, omdat ik ook haar onvermogen zag.
De volgende ochtend ontmoette ik haar op het station en ik voelde dat mijn boosheid nog nazinderde in mijn hele lijf.
Het voelde alsof ik elk moment kon ontploffen, maar ik hield me in.
De trein naar Alkmaar rolde het station binnen en nadat we een plekje hadden gevonden en de trein langzaam optrok, vertelde ik mijn moeder in het kort hoe ik me de avond ervoor had gevoeld.
‘Je hebt je weer afgesloten voor me, dat heeft me pijn gedaan,’ besloot ik mijn verhaal.
Tijdens mijn monoloog was ze langzaam ineengekrompen en toen ik klaar was, zag ze eruit als een verslagen puppy.
Ik voelde me schuldig, maar tegelijkertijd wist ik dat ik het juiste had gedaan.
Ik had haar mijn leven lang al ontzien, ik had haar altijd willen beschermen, zelfs als dat ten koste van mezelf was gegaan.
Die tijd was nu voorbij. Ondanks mijn schuldgevoel was er een enorme opluchting.
Er viel een grote spanning weg bij me, omdat ik me eindelijk naar mijn moeder toe had uitgesproken.
Later, tijdens de sessie, vertelde ik de begeleidster wat er was gebeurd en sprak ik elk woord uit dat de avond daarvoor over mijn lippen was gerold.
Vol emotie en verdriet raasde ik het uit in de groep. Alles uit mijn verleden kwam eruit en ik hield niets achter.
Ik vertelde wat voor impact het gedrag van mijn moeder op me had gehad.
Ik huilde terwijl ik vertelde dat ik niet begreep waarom ze nooit voor mij koos, hoeveel pijn het me deed dat ze me negeerde en me zelfs bijna de dood had ingejaagd met haar onverantwoorde gedrag.
Dat ik haar altijd moest beschermen in plaats van andersom en dat ik daarom niet mijn plek als kind kon innemen in het gezin.
Zo ging het een uur lang door, tot ik de laatste druppel woede, jarenlange pijn, frustratie en verdriet eruit had geperst.
Midden in mijn uitbarsting ging plotseling de begeleidster achter mijn moeder staan.
Ze legde haar hand op mijn moeders hart.
Verbouwereerd was ik en ik stopte met praten.
Waarom ga je bij mijn moeder staan? Ik ben tekortgedaan!’ riep ik tegen haar.
Opnieuw voelde ik me in de steek gelaten en onbegrepen.
‘Zíj heeft het veroorzaakt!’ Ik wees naar mijn moeder, die luisterde en keek naar mij.
Ik zag dat ze zachtjes huilde.
De andere deelnemers waren doodstil en keken toe.
In hun ogen zag ik begrip en compassie.
Het moedigde me aan, gaf me de ruimte om mijn gevoelens te delen.
‘Wat jij allemaal tegen haar zegt,’ zei de begeleidster op een zachte en rustige toon, ‘is heel wat om te horen.’
‘Maar zij heeft het gedaan!’ riep ik nog een keer verbaasd.
‘En ik heb het nog nooit eerder gezegd, maar ik moet het tegen haar zeggen en haar niet altijd maar blijven sparen ten koste van mezelf!’
Mijn moeder knikte. ‘Het is ook mijn schuld, maar je bent gewoon veel sterker dan ik.’
De begeleidster ging hier niet mee akkoord en richtte zich tot mijn moeder.
‘Vergis je niet, met zo’n sterke dochter moet je zelf heel sterk zijn om dit aan te kunnen horen.’
Allebei lieten we de woorden bij ons naar binnendringen.
Ik besefte dat er die dag een mijlpaal bereikt was.
Ze luisterde naar me, en eindelijk voelde ik me gehoord door haar.
Doordat de begeleidster haar steunde, kon ze de volle verantwoordelijkheid nemen terwijl ik voor het eerst tegen haar tekeer was gegaan en ik voelde dat er iets wezenlijks veranderd was tussen ons.
Ik kon mijn plek vanaf dat moment weer innemen als dochter.
En zij als moeder. Vanaf dat moment namen mijn machteloosheid en frustraties geleidelijk aan af en er begon weer liefde te groeien tussen ons als moeder en dochter.
Ik spaarde haar niet meer en vertelde over waar ik mee zat en over mijn verdriet, waardoor mijn wonden begonnen te helen.
Ze kon luisteren en liep er niet meer voor weg.
Zo begon ik haar voor het eerst in mijn leven langzaam, stap voor stap te vertrouwen.
Ik stelde vragen en kreeg daar ook antwoorden op van haar wanneer ze die kon geven.
Ik realiseerde me steeds meer dat zij zelf getraumatiseerd was geweest door de relatie met mijn vader en met haar vader.
Mijn helingsproces zorgde er ook voor dat zij kon gaan verwerken.
Uren, dagen en maanden hebben we eindelijk kunnen praten over alles, tot alle vragen beantwoord waren en tot de pijn langzaam zachter werd, minder scherp.
We namen beiden verantwoordelijkheid voor ons eigen deel en voor ons eigen verdriet.
We respecteerden elkaar en gaven elkaar ruimte.
Juist dat zorgde voor inzichten en groei van onze relatie.
Momenteel zijn we meer dan 10 jaar verder en onze relatie heeft een nieuwe vorm gekregen. Het heeft nog een paar jaar geduurd binnen in mij voordat ik de pijn echt kwijt raakte.
Ik deelde deze met haar, nu liep ze niet meer weg, maar bleef ze en ook bleef ze als ik mijn diepe verdriet toonde.
En dat maakte voor mij al het verschil. De kon het zien, ze kon het voelen, ze kon het eindelijk wel aan, waardoor mijn vertrouwen in haar als moeder begon te groeien.
Op dit moment hebben wij een zeer goede band. Ik ben de dochter en zij is de moeder. Ik neem de juiste plek in en zorg niet meer voor haar en spaar haar ook niet meer.
Mijn moeder is enorm als mens gegroeid, en ik ook.
Ik heb hierna de opleiding Systemisch werk bij deze vrouw in Alkmaar gevolgd en inmiddels begeleid ikzelf nu 15 jaar zeer intensief mensen via opstellingen.
Ik heb inmiddels meer dan duizenden opstellingen begeleid en veel bijscholingen gevolgd om zo op mijn eigen manier uit te komen.
Tot een aantal jaar geleden organiseerde ik iedere maand: Dochter van je moeder weekenden, deze zaten altijd vol, van over de hele wereld schreven Nederlandse sprekende vrouwen zich in.
Op dit moment begeleid ik een opleidingsgroep die bij mij de opleiding Systemisch Werk volgt. en begeleid ik individueel opstellingen”
Hooggevoelige vrouwen, Move to new
Alleen wanneer je op je eigen plek in jouw eigen in je familiesysteem staat, kun je goed in balans komen. Als je boven je moeder gaat staan, sta je op haar moedersplek en niet op je kindplek. Als je niet op de plaats staat die klopt, kun je niet bij je geboorterecht komen, niet bij je authenticiteit.
Je draagt dan je moeder, in plaats van dat je gedragen wordt door het familiesysteem en kan ontvangen van je familiesysteem wat je nodig hebt. Waardoor je ook echt ouder kan zijn van jouw kinderen.
Wat er vaak gebeurt is dat we als kind voelde dat onze ouders het niet aan konden, gingen we ze ‘helpen’ door voor hen te zorgen.
Dan ben je als het ware boven hen gaan staan. Daar kunnen nog allerlei redenen voor zijn. Meestal vanuit je kindertijd. En meestal onbewust.
Bijvoorbeeld omdat:
- Je bent gaan zorgen voor een ouder die niet in staat was om dat zelf te doen
- Je als kind bemiddelde tussen je ouders wanneer ze ruzie hadden
- Een broer of zusje is overleden waardoor jouw moeder zoveel verdriet had dat ze niet meer goed voor jou kon zorgen
- Je ouders emotioneel niet beschikbaar waren voor jou
- Je ouders niet voldoende ontwikkeld waren door eigen trauma of druk met andere werkzaamheden
Het gevolg is dat je in je leven dingen alles op eigen wilskracht moet doen, zonder de natuurlijke ondersteuning van de bedding en veiligheid van een gezin.
Dat kun je onder andere herkennen aan:
- Een gevoel van leegte van binnen
- Het altijd willen pleasen van anderen
- Het moeilijk vinden om je eigen grenzen aan te geven
- Oordelen over anderen en denken dat je het beter kunt
- Uitstellen, omdat je vanuit jouw zakelijk rol geen vervelende beslissingen wilt nemen
Als je een van deze dingen voelt, is de kans groot dat je emotioneel boven je moeder bent gaan staan en haar plek bent gaan innemen.
Dat zou je zowel thuis als op het werk kunnen merken. Als je eigen bedrijf geen winst maakt, heb je bijna altijd nog iets uit te zoeken met je moeder.
Patronen hebben namelijk de eigenschap dat ze zich te herhalen.
Dit kan ook zeker doorwerken in partner relaties, of dat jij je tekort zoekt bij je eigen kind. Als je je moeder vanuit je innerlijke houding helemaal kunt nemen dat zij je moeder is, krijg je het vermogen om je ten diepste met jezelf en daardoor ook met een ander te kunnen verbinden.
Alleen moeders geven het leven door. Als jij het leven niet kunt nemen, dan zegt dit iets over de relatie met je moeder, of jouw moeder met haar moeder en soms nog verder terug in de vrouwenlijn. Als jij alles van je moeder kunt aannemen zoals ze is, dan gaat het echt stromen in jezelf en je eigen leven. En daar is soms innerlijke werk voor nodig, voordat we dit kunnen. Soms is dit zwaar en pijnlijk om te voelen.
Maar gaat het er niet om om jezelf vrij te maken om zelf het leven te kunnen nemen?
En zijn je kinderen ook vrij om het leven te kunnen nemen. Dat maakt je vrij om te ontvangen en te geven. Het geeft kracht.
Angsten en depressies, Bevrijding, Dochters en moeders, Emoties en gevoelens, Move to new
“We roepen de Grootmoeders,
Moeders, Zusters, Tantes, Dochters
De wilde vrouwen
De trawanten
De zieners en vroedvrouwen
De berg- en woestijnvrouwen
De zielenoproepers
De waterdragers
De zachte en voelende van de aarde
De oceaanvrouwen die de vloed doen opkomen
De vuurvrouwen die klaar zijn om te brullen
De meisjes die al bewust ademen met de bomen
en de ouderlingen die ervoor kiezen
het lied te zingen dat een einde maakt
aan de ontheiliging van onze wereld –
We roepen jullie op om nu samen op te staan –
jullie zijn uitgenodigd – om je te verenigen
en wakker te worden voor wie en wat je werkelijk bent,
namens de bossen, namens de bomen,
namens het Leven. ”
~ Clare Dubois ~
Zo bijzonder om de bereidheid en overgave te zien en ervaren van de vrouwen om weer de liefde te willen ervaren en laten stromen in zichzelf, bij hun voormoeders compassie en vergeving te ervaren, maar ook de cirkel willen doorbreken voor het nageslacht door de moederwond te willen helen, wat zij al generaties bij zich dragen, zichzelf willen bevrijden van de moederlijn wond.
Terwijl we intens verder gaan met ons proces, zullen de komende weken vol verschuivingen zijn, nieuwe ongelooflijke energieën komen binnen.
Sommigen van jullie voelen het al weer, hebben dit omarmd en gebruiken deze tijd voor je hoogste goed.
Verspreid de boodschap en frequentie, verspreid de effecten van dit licht, lieverds!
Moeder Aarde komt steeds meer in een directe afstemming en creëert intense verbindingslijnen met de frequentie, het bewustzijn en het licht.
Downloads zullen in de sterzaden stromen, de lichtwerkers, schrik niet van fysieke manifestaties en fysieke reacties van het lichaam.
Hoe gevoeliger je bent, hoe intenser het kan zijn, maar vraag ons gewoon om te helpen, vraag ons om eventuele ongemakkelijke gevoelens of ervaringen die je niet wilt ontvangen los te laten.
Onthoud echter hoe intenser het is in het nu, hoe groter het resultaat van het schakelen.
Ook als je weerstand voelt tegen verandering, kun je ook nadelige effecten van deze verschuiving ervaren.
Schrik niet van oorsuizen, koude handen en voeten en huiduitslag. Je gaat ontgiften wat niet meer resoneert.
Sommigen hebben misschien zelfs buikpijn of krampen als ze vrijkomen, dit betekent gewoon dat je moet loslaten.
Duizeligheid en concentratiestoornissen herinneren je eraan om achterover te leunen en te ontspannen, het is oké om een pauze te nemen
Degenen die op één lijn staan en volledig vertrouwen op het universum, zullen uitbarstingen van energie voelen, opnieuw in de oren klinken, een toename van synchroniciteit, onmiddellijke manifestaties, overvloed, concentratie en algehele rust en opmerkzaamheid.
Dus lief mens, wij zijn de schepper, ga mediteren, drink zuiver water, draag krachtige kristallen om je gedurende deze tijd te ondersteunen, de energie van amethist, moldaviet, labradoriet, obsidiaan, citrien en kwarts zal enorm helpen bij alle inkomende verschuivingen.
Gedurende de tijd kun je worden geïntroduceerd of nieuwe mensen ontmoeten, wandelzielen zullen binnenkomen om contact met je te maken in het fysieke, dus wees je bewust en wees je bewust van degenen die je ontmoet.
Laat je niet misleiden door de schijn.
Blijf in een plaats van onvoorwaardelijke liefde, dierbaren, manifesteer Manifest!
Maak je klaar voor afstemming met je hoogste goed, wees open, bereid en help bij het versterken van het licht voor alle wezens en al het leven op Moeder Aarde! Mooi om te ervaren dat dit zo klopt.
