Angsten en depressies, Bevrijding, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, moederliefde, Moederwond, Move to new, Vanuit je hart
Lees hier deel 1: van deze serie blogs van 3>>
Vervolg van mijn eerdere blogs: Dit is deel drie>
“Voor de zoveelste keer was het weer voor niets geweest.
De meest verschrikkelijkste verwijten schoten door mijn gedachten.
Ze heeft niet voor ons gezorgd, ze heeft me zoveel aangedaan door geen verantwoordelijkheid over mij te nemen en mij niet te beschermen!
De hele weg naar huis ging het zo door, alsof er een deksel van mijn bak pijn over mijn moeder was opengegaan en de vuiligheid er eindelijk uit liep.
Het overmeesterde me. Zelfs thuis kon ik het niet loslaten en ik zei het hardop tegen mijn hond Max, tegen de katten, tegen mezelf.
Ik besloot het in mijn eentje te laten gaan en haar hier niet over te bellen.
Dit was van mij, niet van haar.
Ik besefte dat ik loyaal naar haar was, omdat ik ook haar onvermogen zag.
De volgende ochtend ontmoette ik haar op het station en ik voelde dat mijn boosheid nog nazinderde in mijn hele lijf.
Het voelde alsof ik elk moment kon ontploffen, maar ik hield me in.
De trein naar Alkmaar rolde het station binnen en nadat we een plekje hadden gevonden en de trein langzaam optrok, vertelde ik mijn moeder in het kort hoe ik me de avond ervoor had gevoeld.
‘Je hebt je weer afgesloten voor me, dat heeft me pijn gedaan,’ besloot ik mijn verhaal.
Tijdens mijn monoloog was ze langzaam ineengekrompen en toen ik klaar was, zag ze eruit als een verslagen puppy.
Ik voelde me schuldig, maar tegelijkertijd wist ik dat ik het juiste had gedaan.
Ik had haar mijn leven lang al ontzien, ik had haar altijd willen beschermen, zelfs als dat ten koste van mezelf was gegaan.
Die tijd was nu voorbij. Ondanks mijn schuldgevoel was er een enorme opluchting.
Er viel een grote spanning weg bij me, omdat ik me eindelijk naar mijn moeder toe had uitgesproken.
Later, tijdens de sessie, vertelde ik de begeleidster wat er was gebeurd en sprak ik elk woord uit dat de avond daarvoor over mijn lippen was gerold.
Vol emotie en verdriet raasde ik het uit in de groep. Alles uit mijn verleden kwam eruit en ik hield niets achter.
Ik vertelde wat voor impact het gedrag van mijn moeder op me had gehad.
Ik huilde terwijl ik vertelde dat ik niet begreep waarom ze nooit voor mij koos, hoeveel pijn het me deed dat ze me negeerde en me zelfs bijna de dood had ingejaagd met haar onverantwoorde gedrag.
Dat ik haar altijd moest beschermen in plaats van andersom en dat ik daarom niet mijn plek als kind kon innemen in het gezin.
Zo ging het een uur lang door, tot ik de laatste druppel woede, jarenlange pijn, frustratie en verdriet eruit had geperst.
Midden in mijn uitbarsting ging plotseling de begeleidster achter mijn moeder staan.
Ze legde haar hand op mijn moeders hart.
Verbouwereerd was ik en ik stopte met praten.
Waarom ga je bij mijn moeder staan? Ik ben tekortgedaan!’ riep ik tegen haar.
Opnieuw voelde ik me in de steek gelaten en onbegrepen.
‘Zíj heeft het veroorzaakt!’ Ik wees naar mijn moeder, die luisterde en keek naar mij.
Ik zag dat ze zachtjes huilde.
De andere deelnemers waren doodstil en keken toe.
In hun ogen zag ik begrip en compassie.
Het moedigde me aan, gaf me de ruimte om mijn gevoelens te delen.
‘Wat jij allemaal tegen haar zegt,’ zei de begeleidster op een zachte en rustige toon, ‘is heel wat om te horen.’
‘Maar zij heeft het gedaan!’ riep ik nog een keer verbaasd.
‘En ik heb het nog nooit eerder gezegd, maar ik moet het tegen haar zeggen en haar niet altijd maar blijven sparen ten koste van mezelf!’
Mijn moeder knikte. ‘Het is ook mijn schuld, maar je bent gewoon veel sterker dan ik.’
De begeleidster ging hier niet mee akkoord en richtte zich tot mijn moeder.
‘Vergis je niet, met zo’n sterke dochter moet je zelf heel sterk zijn om dit aan te kunnen horen.’
Allebei lieten we de woorden bij ons naar binnendringen.
Ik besefte dat er die dag een mijlpaal bereikt was.
Ze luisterde naar me, en eindelijk voelde ik me gehoord door haar.
Doordat de begeleidster haar steunde, kon ze de volle verantwoordelijkheid nemen terwijl ik voor het eerst tegen haar tekeer was gegaan en ik voelde dat er iets wezenlijks veranderd was tussen ons.
Ik kon mijn plek vanaf dat moment weer innemen als dochter.
En zij als moeder. Vanaf dat moment namen mijn machteloosheid en frustraties geleidelijk aan af en er begon weer liefde te groeien tussen ons als moeder en dochter.
Ik spaarde haar niet meer en vertelde over waar ik mee zat en over mijn verdriet, waardoor mijn wonden begonnen te helen.
Ze kon luisteren en liep er niet meer voor weg.
Zo begon ik haar voor het eerst in mijn leven langzaam, stap voor stap te vertrouwen.
Ik stelde vragen en kreeg daar ook antwoorden op van haar wanneer ze die kon geven.
Ik realiseerde me steeds meer dat zij zelf getraumatiseerd was geweest door de relatie met mijn vader en met haar vader.
Mijn helingsproces zorgde er ook voor dat zij kon gaan verwerken.
Uren, dagen en maanden hebben we eindelijk kunnen praten over alles, tot alle vragen beantwoord waren en tot de pijn langzaam zachter werd, minder scherp.
We namen beiden verantwoordelijkheid voor ons eigen deel en voor ons eigen verdriet.
We respecteerden elkaar en gaven elkaar ruimte.
Juist dat zorgde voor inzichten en groei van onze relatie.
Momenteel zijn we meer dan 10 jaar verder en onze relatie heeft een nieuwe vorm gekregen. Het heeft nog een paar jaar geduurd binnen in mij voordat ik de pijn echt kwijt raakte.
Ik deelde deze met haar, nu liep ze niet meer weg, maar bleef ze en ook bleef ze als ik mijn diepe verdriet toonde.
En dat maakte voor mij al het verschil. De kon het zien, ze kon het voelen, ze kon het eindelijk wel aan, waardoor mijn vertrouwen in haar als moeder begon te groeien.
Op dit moment hebben wij een zeer goede band. Ik ben de dochter en zij is de moeder. Ik neem de juiste plek in en zorg niet meer voor haar en spaar haar ook niet meer.
Mijn moeder is enorm als mens gegroeid, en ik ook.
Ik heb hierna de opleiding Systemisch werk bij deze vrouw in Alkmaar gevolgd en inmiddels begeleid ikzelf nu 15 jaar zeer intensief mensen via opstellingen.
Ik heb inmiddels meer dan duizenden opstellingen begeleid en veel bijscholingen gevolgd om zo op mijn eigen manier uit te komen.
Tot een aantal jaar geleden organiseerde ik iedere maand: Dochter van je moeder weekenden, deze zaten altijd vol, van over de hele wereld schreven Nederlandse sprekende vrouwen zich in.
Op dit moment begeleid ik een opleidingsgroep die bij mij de opleiding Systemisch Werk volgt. en begeleid ik individueel opstellingen”
Bevrijding, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, Innerlijk kind, Interne veiligheid, moederliefde, Moederwond, Move to new, Parentificatie, Vanuit je hart
Lees hier deel 1: online versie>>
Vervolg van mijn eerdere blog: Dit is deel twee>
” 2005 Er was een speciaal moeder-dochterweekend, waaraan nog acht andere vrouwen zouden deelnemen.
Eerst stond ik er wat twijfelachtig tegenover.
Zou mijn moeder het begrijpen?
Ik voelde een enorme loyaliteit naar mijn moeder, ondanks alles wat er gebeurd was.
Ik voelde haar onvermogen, ik kon dus niet boos zijn op haar.
Ik moest zelf leren omgaan met deze frustraties en het haar niet verwijten.
‘Familieopstellingen gaan over je ziel en de familieziel, waarin onverwerkte trauma’s zitten die zichtbaar worden in een opstelling.
Dus vertelde ik het aan mijn moeder dat ik haar nodig had en ik vroeg of ze me hierbij wilde helpen, omdat ik beter wilde worden.
Tot dan had ze nooit kunnen zien hoe moeilijk ik het had, maar na het overlijden van mijn oma had ook zij een grote ontwikkeling doorgemaakt,
waarbij haar eigen mist van het verleden was opgetrokken, en dat maakte dat ze er open voor stond en mij wilde steunen.
Ook omdat ze waarschijnlijk wel had gezien dat ik het niet meer redde.
Ik kreeg veel lichamelijke klachten.
Ik had veel last van tandwortelontstekingen en kampte met ontstoken voeten, waardoor ik bijna niet meer kon staan of lopen.
Alles wat me overkwam had met het niet kunnen verteren en goede gronding te maken.
Het gaf goed weer hoe ik me emotioneel voelde: zowel innerlijk als fysiek leek het alsof ik met naald en draad aan elkaar hing.
Ik was me ervan bewust dat ik een diepgaand proces doormaakte, waarbij mijn innerlijk veranderde.
Het was net alsof er een mist was opgetrokken en ik heel helder kon waarnemen wat er gebeurde met mij.
Veel pijnstukken was ik aan het loslaten. Dat was fijn, maar ook angstig, omdat ik me afvroeg: wat blijft er dan nog over?
Dat mijn moeder op mijn voorstel inging, was voor mij de eerste daad van liefde die ik ooit zo had gevoeld.
Dat weekend bleek een keerpunt in onze relatie. Zij betaalde de opstellingen, omdat ik geen geld had,
want ik leefde van een ziektewetuitkering onder bijstandsniveau en ze wilde me helpen waar ze kon.
Steeds meer zag ze dat het echt niet meer ging met mij.
Ik verstopte mijn lijden niet meer, zoals vroeger.
Ik wist dat ze er niet van hield om mij te zien huilen, maar dat maakte me niet meer uit.
Ik huilde wanneer ik moest huilen. We gingen met de trein naar het noorden.
Max, de hond die ik sinds kort had, ging met ons mee.
Ik kon hem nergens achterlaten, dus hij moest wel mee.
Ik was heel stil tijdens de reis ernaartoe, omdat ik het heel spannend vond, en tegelijk was ik heel blij dat ze meeging.
Op die manier toonde mijn moeder dat ze me serieus nam en dat ze van me hield.
De dag werd gehouden in een ruimte op de eerste verdieping van een gebouw met schuine daken met heel veel ramen erin.
Er pasten net acht stoelen in de ruimte en in het midden lag een groot kleed.
We moesten onze schoenen uitdoen, we konden onze voeten laten steunen op dikke meditatiekussens die voor ons op de grond lagen.
De oefeningen op de eerste dag waren heel heftig en confronterend,
omdat ze blootlegden dat de band tussen mij en mijn moeder nog niet helemaal goed was en dat ik nog met veel verdriet zat.
Mijn moeder sloot zich weer af op deze eerste dag.
Ik had gezien hoe zij in zichzelf gekeerd raakte tijdens de oefeningen die we moesten doen.
Ze reageerde maar nauwelijks op vragen en maakte zich klein, bijna onzichtbaar.
De eerste dag leek voor mij toch alles nog mee te vallen, want het was niets nieuws voor mij en ik verwachtte al dat mijn moeder zich af zou sluiten.
De lange treinreis naar huis verliep in een ongemakkelijke stilte.
Allebei staarden we uit het raam terwijl Max aan onze voeten lag en af en toe voor afleiding zorgde.
Vanaf het station wandelde ik alleen met Max naar mijn eigen huis,
mijn moeder moest een halte verder eruit.
De uitwerking van de dag kwam in volheid naar boven toen ik alleen was.
Plotseling welde er een enorme boosheid in me op, omdat mijn moeder zich voor de zoveelste keer had afgesloten terwijl ik me voor haar had opengesteld.”
Morgen vertel ik meer in deel 3 van dit verhaal.
Alleen wanneer je op je eigen plek in jouw eigen in je familiesysteem staat, kun je goed in balans komen.
Als je boven je moeder gaat staan, sta je op haar moedersplek en niet op je kindplek.
Als je niet op de plaats staat die klopt, kun je niet bij je geboorterecht komen, niet bij je authenticiteit.
Je draagt dan je moeder, in plaats van dat je gedragen wordt door het familiesysteem en kan ontvangen van je familiesysteem wat je nodig hebt.
Waardoor je ook echt ouder kan zijn van jouw kinderen.
Wat er vaak gebeurt is dat we als kind voelde dat onze ouders het niet aan konden, gingen we ze ‘helpen’ door voor hen te zorgen.
Dan ben je als het ware boven hen gaan staan.
Daar kunnen nog allerlei redenen voor zijn.
Meestal vanuit je kindertijd. En meestal onbewust.
Ga hier naar deel 3 van deze reeks blogs >>
Bevrijding, Dochters en moeders, Moederwond, Move to new
Ik was me er niet van bewust dat een groot deel van mijn problemen de oorsprong binnen de familie vond, maar ik vond het wel de moeite van het onderzoeken waard.
Ik was 30 jaar en voor de zoveelste keer ziek thuis met depressie en totaal opgebrand.
Het begon een patroon te worden, een patroon die ik niet wilde en ik werd meer en meer radeloos.
Hoe kon ik mezelf helpen. Op een dag veranderde mijn hele leven omdat ik een Familie Opsteller op een bekend vrouwenfestival ontmoette.
Zij gaf daar workshops in de grote tent en ik zag hoe zij werkte.
Ik was al ruim 10 jaar met opstellingen bezig geweest, maar het zette nog niet echt zoden aan de dijk, het ging niet diep genoeg voor mijn gevoel.
Dit was een vrouw met een groot hart die ook van ver kwam, voelde ik.
Een vrouw die ik al snel volledig vertrouwde, omdat ik voelde dat zij mij echt zag, haar eigen processen had doorleeft en zag hoe ik worstelde met mezelf.
Ze keek me aan en pakte me vast. Precies op het juiste moment, want ik was er heel goed in mijn verdriet te verbergen voor de buitenwereld.
Maar zij doorzag mij. Keek recht door me heen. Ik voelde dit.
Op dat moment dat ze me vastgreep, wat zo liefdevol was, begon ik meteen enorm te huilen. ‘Ik heb allang gezien hoeveel verdriet jij bij je draagt,’ zei ze troostend.
Het was alsof ze even naar binnen was gegaan bij mij. Ik voelde dat zij door durfde te gaan totdat mijn problemen opgelost zouden zijn.
Intuïtief voelde ik aan dat ik bij haar verder moest gaan met opstellingen en aan de slag moest met mijn familiesysteem.
Tijdens de sessies met haar voelde ik al snel haarfijn aan dat ik alle onverwerkte trauma’s van mijn familie op mijn schouders droeg.
Het was zo veel en zwaar al die jaren, ik kon me amper meer staande houden, als was ik heel sterk.
Met de jaren woog het zwaarder en zwaarder. Deze vrouw doorzag mijn patronen en zag mijn verborgen verdriet. Het was verschrikkelijk moeilijk, dit proces.
Het was een groot gevecht en ik voelde veel weerstand maar ik vertrouwde haar ook.
Ik voelde de kracht van de uitwerking van hoe zij werkte met mij. Zij ging echt dieper dan ik ooit eerder had meegemaakt.
En ze vond me niet gek. Ze gaf me erkenning en ook hoe ik er zelf aan kon werken.
Ik merkte dat ik steeds lichter en lichter werd door de opstellingen en dit nieuwe proces.
De zwaarte begon mij los te laten. Ik gaf erkenning aan de familietrauma’s en er vond heling op zeer diep niveau plaats.
Opstellingen over heftige verborgen thema’s werden van mijn familie aan het licht gebracht, maar het bracht wel de verlichting die ik nodig had en waar ik zo naar had verlangd.
Na een aantal opstellingen adviseerde ze mij om mijn moeder mee te brengen. Dat zou helend zou werken, voor ons allebei.
Lees hier deel 2 van de drie
Angsten en depressies, Coach, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, Innerlijk kind, Interne veiligheid, moederliefde, Move to new, Parentificatie
Het laatste boek van Bert Hellinger beschrijft het zo prachtig, hoe diepgaand een afwijzing kan voelen als je als kind in de steek gelaten voelde/werd door je moeder.
Ook emotioneel, of door ziekte of omstandigheden.
Ik herken dit in mezelf doordat mijn moeder vluchtte voor huiselijk geweld van mijn altijd dronken vader en mij achterliet bij hem toen ik 5 was.
Ik kreeg 10 dagen geen eten en drinken van hem, hij was niet thuis en totaal de weg kwijt.
Ook mijn innerlijke beweging was: ik geef haar op, en ik geef hem op.
Ik blijf alleen, ik blijf op een afstand van haar en sloot me af voor haar liefde.
Mijn vader zag ik pas 7 jaar geleden voor het eerst weer terug, nadat de huisarts me heeft gered uit het huis, waar ik bijna dood was gegaan.
Een diep ingeslagen trauma dus.
Door vele opstellingen heb ik ze beiden en ook mijn moeder weer kunnen ‘insluiten’ in mijn hart.
“Ik kom bij je terug” is zo’n belangrijke zin die je dan zegt in een opstelling en ik heb het ook in het echt gezegd.
Het heeft toen nog eens 10 jaar geduurd voordat ik ze echt kon ‘nemen’ als mijn moeder.
Nu is onze relatie heel goed. Ze logeert nu voor deze winter hier bij mij in Hongarije en we hebben het fijn en zijn in harmonie.
Wie had dit ooit gedacht.
De liefde stroomt weer en ik sta weer op de plek van de dochter in plaats van de moeder.
Dat voelt zo anders!
Daardoor kan ik gewoon ontvangen, ook haar zorg en liefde.
Daardoor kan zij geven en ik nemen.
Wat zo hoort.
Ik heb dan ook alles van mezelf gegeven, en helemaal uit eigenbelang om dit te laten slagen.
Ik heb alles gezegd, mijn boosheid getoond, mijn verdriet laten voelen.
Net zolang tot ze het kon uithouden en blijven staan.
Toen kon ik haar weer vertrouwen. En dat duurde bijna 10 jaar, het opbouwen van dit oervertrouwen en dat is terug.
En ik kan je niet vertellen wat dit mij heeft gegeven.
Het heeft er voor gezorgd dat ik geen depressieve gevoelens meer had.
De zin in het leven heeft het mij terug gegeven.
De zelfafwijzing is gestopt, mijn ouders wezen mij niet meer af.
Ook de relatie met mijn vader heb ik vanuit eigenbelang kunnen herstellen.
Hij is inmiddels overleden, maar ik kan nu ook oprecht liefde voor hem voelen en veel innerlijke rust in mezelf.
Alles is gezegd en doorvoeld. Samen.
De relatie die je met je moeder hebt bepaalt het wel en wee van je ziel, zo ongelooflijk groot is het belang van de moeder in ons leven.
De relatie met je moeder bepaalt je levensgeluk en levenskeuzes.
En als de liefde weer stroomt van en naar je ouders, dan ben je verbonden met het leven zelf.
Met Moeder Aarde en vooral met je zelf en je zelfliefde.
Ik heb de afgelopen 15 jaar als opsteller tig dochter van je moeder opstellingsweekenden begeleid en vrouwenlijnen opgesteld.
Het afgelopen jaar ben ik begonnen een groep opstellers op te leiden in een opleiding Systemisch Werk en zij gaan nu ook door diepgaande transformerende processen.
Het is zo mooi, dit werk.
Lees ook het artikel: Het nemen van je moeder.
Lees ook het artikel: Als je moeder je afwijst.
Angsten en depressies, Bevrijding, De mooiste mensen, Dochters en moeders, Hooggevoelige vrouwen, Interne veiligheid, Kracht, Liefde en hooggevoeligheid, Move to new, Vanuit je hart
Onze pijnlijke emoties stammen nog uit onze vroegste jaren van ons leven. Deze zijn systematisch perfect weggedrukt of we verdoven ze door te compenseren met afleiding, eten, verslavingen etc. We reageren dan bijna altijd onbewust af op de buitenwereld omdat dit deel nooit goed verwerkt en ontladen is. Het is ook moeilijk te verwerken omdat het afweermechanisme van ons overlevingsmechanisme onszelf tegen houdt te beseffen dat deze pijn vrij komt. We zijn een kei geworden in het onderdrukken ervan.
Hierdoor is heel moeilijk om te beseffen dat er tekort aan emotionele steun en erkenning van je bestaansrecht in de kindertijd was. De loyaliteit naar ouders is vaak groter dan we zelf denken, dan we kunnen kijken naar de eigen pijn die nog niet is geheeld.
Er rust nog een soort taboe op om te spreken over de pijn als de loyaliteit naar onze moeder heel groot is, wat bijna altijd zo is. Door het taboe, kan het niet helen en blijft het in onze diepten van ons emotionele pijnlichaam. Vooral diep weggestopt, je uiterste best doen om dit te blijven negeren, want anders ken je niet. Misschien ook uit angst, voor de pijn die vrij zal komen, alsof deze je zou kunnen overspoelen. De angst voor de angst. Bang zijn om angstgevoelens te ervaren. Deze pijn kan van generatie op generatie doorgegeven zijn, zelfs als je relatie met je eigen moeder goed is, kunnen beiden niet tot bloei komen en deze liefde volledig te laten stromen. Doordat de liefde niet vrij kan stromen omdat het onderdrukken van emoties van eerdere gebeurtenissen, ook in voorgaande generaties in de familieziel nog niet verwerkt is. Dan weet je niet beter dan dat het zo is, dat dit normaal is. Dat liefde tot op zekere hoogte toch beperkt beschikbaar is, of niet voldoende aanwezig, een tekort is iets wat niet normaal hoeft te zijn. Er zitten dan nog onverwerkte delen in die zich generatie op generatie blijven herhalen, tot iemand het gaat zien en helen.
Zonen en dochters nemen ook onbewust de negatieve overtuigingen over van moeder, als is het de subtiele vorm, van: ‘Ik ben niet goed genoeg’ of ‘Ik mag er niet zijn’ bijvoorbeeld. Als kind vraag je dan goedkeuring van je moeder, waardoor je je eigen potentie verraad door loyaal te zijn aan de onbewuste innerlijke behoefte van je moeder. Het gevoel, je moeder niet te mogen overstijgen in fijnere gevoelens over jezelf en over je leven zou voelen als verraad aan haar, dus je kon en kunt dat niet. Dit gebeurt allemaal op systemisch niveau. Als ze wel haar kracht en kwaliteiten zelf zou bevestigen, is ze zich ervan bewust dat háár moeder dit onbewust kan zien als een persoonlijke afwijzing. En om dat te voorkomen neemt ze onbewust deze persoonlijke overtuiging over, om in verbinding te blijven met haar moeder. Zo subtiel ontstaat dit.
Het gaat er ook niet over of je moeder geen goede moeder was of is. Nee, het gaat om wat er onbewust al generaties wordt doorgegeven, wat jij nu kan omdraaien en helen. Daar gaat het over. Dat we hier vandaag zelf de verantwoordelijkheid over kunnen nemen en vanuit ons bewustzijn kunnen zien. Daarom gaan we ook systemisch werken met opstellingen 1 op 1 of heel intensief in de retraite om de generationele pijn op te sporen, zodat bij jou weer de liefde kan doorstromen in het hier en nu.
Angsten en depressies, Bevrijding, Dochters en moeders, Emoties en gevoelens, Move to new
“We roepen de Grootmoeders,
Moeders, Zusters, Tantes, Dochters
De wilde vrouwen
De trawanten
De zieners en vroedvrouwen
De berg- en woestijnvrouwen
De zielenoproepers
De waterdragers
De zachte en voelende van de aarde
De oceaanvrouwen die de vloed doen opkomen
De vuurvrouwen die klaar zijn om te brullen
De meisjes die al bewust ademen met de bomen
en de ouderlingen die ervoor kiezen
het lied te zingen dat een einde maakt
aan de ontheiliging van onze wereld –
We roepen jullie op om nu samen op te staan –
jullie zijn uitgenodigd – om je te verenigen
en wakker te worden voor wie en wat je werkelijk bent,
namens de bossen, namens de bomen,
namens het Leven. ”
~ Clare Dubois ~
Zo bijzonder om de bereidheid en overgave te zien en ervaren van de vrouwen om weer de liefde te willen ervaren en laten stromen in zichzelf, bij hun voormoeders compassie en vergeving te ervaren, maar ook de cirkel willen doorbreken voor het nageslacht door de moederwond te willen helen, wat zij al generaties bij zich dragen, zichzelf willen bevrijden van de moederlijn wond.
Terwijl we intens verder gaan met ons proces, zullen de komende weken vol verschuivingen zijn, nieuwe ongelooflijke energieën komen binnen.
Sommigen van jullie voelen het al weer, hebben dit omarmd en gebruiken deze tijd voor je hoogste goed.
Verspreid de boodschap en frequentie, verspreid de effecten van dit licht, lieverds!
Moeder Aarde komt steeds meer in een directe afstemming en creëert intense verbindingslijnen met de frequentie, het bewustzijn en het licht.
Downloads zullen in de sterzaden stromen, de lichtwerkers, schrik niet van fysieke manifestaties en fysieke reacties van het lichaam.
Hoe gevoeliger je bent, hoe intenser het kan zijn, maar vraag ons gewoon om te helpen, vraag ons om eventuele ongemakkelijke gevoelens of ervaringen die je niet wilt ontvangen los te laten.
Onthoud echter hoe intenser het is in het nu, hoe groter het resultaat van het schakelen.
Ook als je weerstand voelt tegen verandering, kun je ook nadelige effecten van deze verschuiving ervaren.
Schrik niet van oorsuizen, koude handen en voeten en huiduitslag. Je gaat ontgiften wat niet meer resoneert.
Sommigen hebben misschien zelfs buikpijn of krampen als ze vrijkomen, dit betekent gewoon dat je moet loslaten.
Duizeligheid en concentratiestoornissen herinneren je eraan om achterover te leunen en te ontspannen, het is oké om een pauze te nemen
Degenen die op één lijn staan en volledig vertrouwen op het universum, zullen uitbarstingen van energie voelen, opnieuw in de oren klinken, een toename van synchroniciteit, onmiddellijke manifestaties, overvloed, concentratie en algehele rust en opmerkzaamheid.
Dus lief mens, wij zijn de schepper, ga mediteren, drink zuiver water, draag krachtige kristallen om je gedurende deze tijd te ondersteunen, de energie van amethist, moldaviet, labradoriet, obsidiaan, citrien en kwarts zal enorm helpen bij alle inkomende verschuivingen.
Gedurende de tijd kun je worden geïntroduceerd of nieuwe mensen ontmoeten, wandelzielen zullen binnenkomen om contact met je te maken in het fysieke, dus wees je bewust en wees je bewust van degenen die je ontmoet.
Laat je niet misleiden door de schijn.
Blijf in een plaats van onvoorwaardelijke liefde, dierbaren, manifesteer Manifest!
Maak je klaar voor afstemming met je hoogste goed, wees open, bereid en help bij het versterken van het licht voor alle wezens en al het leven op Moeder Aarde! Mooi om te ervaren dat dit zo klopt.
