Soms ontstaan er woorden vanuit een dieper weten. Niet om uit te leggen, maar om te herinneren. Deze tekst stroomde uit mijn hart, geworteld in het nu, gedragen door het licht van zovele vrouwen die ons zijn voorgegaan én naast ons staan. Laat je raken, herinner je wie je bent en voel je welkom.
Ik Ben Hier Nu.
“Mijn innerlijk licht is niet langer een vlammetje dat beschermd moet worden tegen de wind. Het is een helder vuur geworden.Een baken voor vele vrouwen voor mij en na mij.”
Dit is de betekenis van overleven naar belichaming ervan, die zich uitdrukt in wijsheid en innerlijke kracht.
Van overleven naar belichaming
In deze tijd, waarin alles in beweging is, voel ik helder wat ik draag. Niet alleen herinneringen aan wat was, maar de volledige aanwezigheid van wie ik nu ben. Ik denk nog steeds aan de vrouwen over de hele wereld die geen keuze hebben, en tegelijk voel ik hoe ik zelf niet langer alleen overleef, maar besta in bewustzijn. Waar ik ooit gevangen zat in omstandigheden, in patronen, in overgave aan de grillen van mijn omgeving, sta ik nu geworteld in mezelf.
Het innerlijke vuur herinnert zich zichzelf
Ik ben de vrouw geworden die ik als jong meisje nodig had. En in alles wat ik doe, eer ik haar, én eer ik mijzelf. Niet uit strijd, maar uit liefde. Niet om te bewijzen, maar om te belichamen.
Mijn innerlijk licht is niet langer een fragiele vlam. Het is een heilig vuur geworden. Stil, krachtig, onuitdoofbaar.
Tranen als zegenwater
Ja, soms huil ik nog. Maar niet meer alleen van pijn ook van schoonheid. Mijn tranen zijn een ritueel geworden, een zegen van loslaten. Ze voeden de bodem van mijn wezen.
Ik leef nu in een zachte overgave aan het mysterie van het leven. Mijn kwetsbaarheid is geen last meer, maar een portaal. Mijn mens-zijn een instrument van licht.
Leven in overgave aan het mysterie
Ik ben toegewijd aan de bron van het leven, aan de aarde die mij draagt, aan het ritme van de seizoenen, aan de stem van mijn ziel. Sommige dagen ben ik moe. Dan rust ik. Andere dagen dans ik met de aarde, met mijn dieren, mijn planten, mijn adem. Ik leef eenvoudig, maar rijk in betekenis.
Een pad van licht, stil en helder
Mijn pad is helder, zelfs als ik het niet altijd kan zien. Ik word geleid. Mijn handen werken stil. Mijn hart zendt uit. Mijn energie raakt wat gezien wil worden. Ik hoef niets te bewijzen. Ik bén.
Samen een veld van herinnering
In die zijnstoestand ontmoet ik zusters. Vrouwen zoals ik die hun vuur herontdekken, die hun waarheid hervinden. Samen vormen we een veld van licht, een collectief geheugen van levenskracht en oerwijsheid.
Voorbij tijd en oordeel: wij zijn het leven zelf
Wat er ook gebeurt in de buitenwereld, ik weet: het licht in ons blijft. Want in de gezichten van vrouwen zie ik het leven zelf weerspiegeld. Vrouwen zijn de poorten van creatie. De dragers van verleden, toekomst en de sleutel tot heling in het nu.
Voor elke vrouw die nog verdwaald is in zelfverwijt of zelfvergetelheid, brandt mijn kaars. Niet uit medelijden, maar uit herinnering. Jij bent mij, en ik ben jou.
“En zodra zij weer haar hart voelt, verandert de wereld.”
Voel jij dat jouw licht ook deel uitmaakt van dit grotere veld?
Elke maand komen we samen in de open Lichtcirkel een online multi-dimensionaal veld van bezielde vrouwen uit heel Europa. We verbinden, luisteren, dragen en versterken het collectieve licht ieder met haar eigen innerlijke instrument.
Hij was 31 jaar vermist. Toen ik zesendertig was, mocht ik hem opnieuw ontmoeten. Ik vond hem weer terug. Niet als kind deze keer, maar als volwassen vrouw en ik was sterk, heel sterk. Ik wilde hem leren kennen, niet om het verleden goed te praten, maar om te zien wie hij werkelijk was. Ik wilde weten of hij een monster was, zoals ik soms vreesde. Maar nee, dat was hij niet.
Wat hij wel was: een zwaar beschadigde man.
Een man die zelf mishandeld en gemarteld werd door zijn moeder. Die opgroeide in een internaat waar de muren zwijgen, maar het lijden nog voelbaar is. Een man wiens gespleten persoonlijkheid zijn overlevingsstrategie was.
Toen ik hem ontmoette, voelde ik meteen zijn hart. Dat was er altijd al, als kind zag ik altijd zijn ziel en hart, ik keek door zijn verwoestingen heen. En ik wist: daar, daar wil ik zijn. Daar heb ik hem altijd ontmoet. Zou hij me daar willen ontvangen? Drie jaar heeft het geduurd voordat hij me daar toeliet en ik leerde hem opnieuw kennen.
Toen ik hem na 2,5 jaar mijn diepe wond van pijn toonde, al mijn verdriet wat hij had veroorzaakt, brak er iets in hem open. Hij kon blijven kijken naar mijn tranen en verdriet, zonder te sussen zonder weg te lopen. Hij kon het aan, doordat hij me was gaan vertrouwen, als eerste mens in zijn leven. Niet met woorden alleen, maar in de ogen, in zijn adem, in de stilte tussen ons. Het was helend. Voor mij, heel helend. En misschien ook voor hem.
Hij liet me toe. En een half jaar, was hij de geweldigste betrokken, grappige, slimme vader die ik me maar kon wensen, op alle fronten zo fijn en echt liefdevol en betrokken. Zijn ziel was naar voren gestapt en zijn hart was geopend. En niet veel later probeerde hij mij opnieuw klein te maken, op die oude, destructieve manier, omdat zijn persoonlijkheid weer veranderde naar de oude ik. Het was tijd voor hem om te helen, en de pijn kwam ook naar boven. Maar het lukte hem niet meer om mij wreed te behandelen. Ik was veranderd en heel sterk, sterk in mijn hart. Ik stond. En ik koos opnieuw voor afstand. Omdat ik geen speelbal ben. Van niemand.
Twee jaar later gebeurde het onverwachte. Hij nam opnieuw contact met mij op. Hij bood zijn excuses aan. Voor alles. Hij was in therapie en begon in te zien wat hij deed naar mij. En naar mijn familie.
Excuses Voor het misbruik.
Voor de mishandelingen.
Voor de verwaarlozingen.
Voor de honger die hij me liet lijden, tien dagen lang toen ik 5 was en hij me opsloot met mijn broertje alleen in een huis zonder eten.
Ik had het allemaal overleefd. Heb mijn broertje ook in leven weten te houden van 2 jaar.
Vandaag maak ik een kristalgrid voor zijn ziel.
Niet omdat het moet, maar omdat ik voel dat het klopt.
Ik eer mijn vader. Elke dag. Niet alleen op zijn sterfdag, verjaardag of vaderdag.
Dank je wel, pap, voor het leven dat je me hebt gegeven.
Ik neem het. Dat is het grootste wat je me gaf. Meer kon je niet geven, behalve dat halve kostbare jaar wat je me gaf, dat heeft met helemaal geheeld, ik vond toen mijn vader weer terug. En meer en op een diepere laag, dan menig ander hun vader ooit zullen ontmoeten op zielsniveau.
Vandaag is het de sterfdag van mijn vader.
Ik eer jou als mijn vader.
Ik zie je.
Ik hou van je.
En ik loop mijn eigen pad.
Eindelijk was vrij en ik ben vrij gebleven en heb voor nog meer vrijheid gekozen in mijn leven.
Niet meer overleven uit wilskracht,
maar leven vanuit mijn kern, met mijn vader en moeder die achter me staan.
Omdat jij me hebt erkend, in jouw vernieling en jouw liefde.
Omdat ik wist, heel even, dat je me echt zag.
Wie ik ben, in wezen. En dat raakte je zo zo diep.
En ik zag jou. Wie je eigenlijk zou zijn geworden als jouw wonden niet zo diep geslagen waren in etterende trauma’s.
Dat moment was voor mij genoeg.
Voor een heel leven.
Ik leef nu los van jouw leven.
Elke dag tel ik mijn zegeningen.
Dank je wel dat jij de zwaarste stukken droeg.
De gekte van het familiesysteem op je nam.
Zodat ik vrij kon zijn. Dat was jouw kracht, dat is ook liefde.
Dat is liefde.
Grootse liefde.
Ik voel dat.
Ik weet dat.
Dank je wel dat je me hebt laten gaan, zonder verdere beschadiging.
Dat is vrije liefde. Dat is loslaten wat ook zo hoort.
Ik voel ten diepste dat je trots op me bent. Je zei het me zo vaak.
Dat ik een lichtpuntje ben in jouw bestaan.
En dat je ergens zegt:
‘Dat zo’n kind uit mij is voortgekomen… Dan heb ik toch iets goeds gedaan in dit leven.’ En dat was voor jou genoeg.
Waarom de relatie met je vader je klein kan houden in jouw zichtbaarheid
Sta je op het punt om jezelf te laten zien, maar voel je plots een verlammende angst? Misschien wil je een video opnemen, een post delen of je mening uitspreken in een groep, en toch trek je je terug. Diep van binnen speelt de angst voor afwijzing, kritiek of het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn. Dit patroon kan zijn oorsprong vinden in de vaderwond.
De vader vertegenwoordigt in systemisch werk bevestiging van de buitenwereld, de kracht om naar buiten te treden en gezien te worden. Als de liefde van vader naar dochter niet vrij kon stromen, door afwezigheid, kritiek of een gebrek aan erkenning, kan dit leiden tot diepe onzekerheid over je bestaansrecht en waarde.
In deze blog ontdek je hoe de vaderwond je zichtbaarheid beïnvloedt en hoe je deze blokkades doorbreekt.
1. De angst voor afwijzing en kritiek: Je niet veilig voelen om gezien te worden
Velen mensen hebben als kind ervaren dat hun gevoelens, ideeën of prestaties niet werden gezien of gewaardeerd door hun ouders, en vooral vader, omdat hij altijd aan het werk was? Misschien was je vader fysiek aanwezig maar emotioneel niet beschikbaar voor je toen je het nodig had. Dit kon leiden tot:
De angst om fouten te maken, omdat kritiek pijnlijk of verlammend voelde.
De overtuiging dat je stem er niet toe doet, waardoor je jezelf automatisch klein houdt.
Een onbewuste neiging om niet op te vallen, uit angst voor negatieve reacties of oordeel.
Dit patroon zet zich voort in volwassenheid. Je blijft jezelf verstoppen, ook al voel je diep van binnen dat je iets te delen hebt.
2. Pleasen of perfectionisme: Je aanpassen om maar niet te veel ruimte in te nemen
De vaderwond kan zich ook uiten in een diepgeworteld patroon van pleasen en perfectionisme. Als je als kind niet de bevestiging kreeg die je nodig had, kan de reactie zijn geweest:
Overpresteren – Constant proberen om alles perfect te doen, zodat je goedkeuring krijgt.
Aanpassen aan de verwachtingen van anderen – Bang om te veel ruimte in te nemen of anders te zijn.
Je mening inslikken – Liever stil blijven dan het risico lopen op confrontatie of afwijzing.
Hierdoor durf je jezelf niet voluit te laten zien in je werk, relaties of ondernemerschap. Je blijft op de achtergrond, zelfs als je diep van binnen voelt dat je iets groots te brengen hebt.
Hoe doorbreek je deze angst en ga je stralen?
De eerste stap is bewustwording. Besef dat deze patronen niet ‘van jou’ zijn, maar een overblijfsel van oude wonden. Je kunt leren om stap voor stap je plek in te nemen en je zichtbaar te maken, zonder angst voor afwijzing.
1. Maak contact met je innerlijke vader Werk aan een innerlijk beeld van een vaderfiguur die je ondersteunt, ziet en aanmoedigt. Dit kan een krachtig helingsproces zijn binnen systemisch werk en innerlijk kind-werk.
2. Bouw zelfvertrouwen door actie Begin klein: spreek je uit in een veilige omgeving, deel een post, oefen met zichtbaar zijn. Hoe vaker je jezelf laat zien, hoe veiliger het wordt.
3. Herken en doorbreek het please- en perfectionismepatroon Durf jezelf te laten zien, ook als het niet perfect is. Jouw authenticiteit is krachtiger dan een foutloos plaatje.
Sta op en ga stralen
Jouw stem, jouw aanwezigheid en jouw energie doen ertoe. Je hoeft je niet langer te verstoppen. Door de vaderwond te helen, ontstaat er ruimte om vol vertrouwen je plek in te nemen en zichtbaar te zijn, in je werk, je relaties en je leven.
💬 Herken je deze patronen in jezelf? Ontdek hoe mijn online training over de Vaderwond je kunnen helpen deze blokkades te doorbreken.
De Vaderwond in het Collectieve Bewustzijn: Van Strijd naar Heelheid Er is een wond die diep in het collectieve bewustzijn verankerd ligt. Een wond die zich niet alleen toont in persoonlijke levens, maar in de structuren van de maatschappij, in de manier waarop macht functioneert, in hoe we naar autoriteit kijken en hoe we onszelf positioneren in de wereld. Dit is de vaderwond. Niet alleen een persoonlijke pijn, maar een diepgeworteld systeem dat generaties lang doorwerkt.
De vaderwond is ontstaan door eeuwen van afstand, onderdrukking en een wereldbeeld waarin het mannelijke principe werd losgekoppeld van de zachte kracht van verbinding. Vaders waren afwezig, fysiek of emotioneel, omdat hun rol vooral bestond uit presteren, voorzien en discipline bijbrengen. In veel families werd liefde niet uitgesproken, werd kwetsbaarheid gezien als zwakte en was er een harde grens tussen wat wel en niet mocht worden gevoeld. Dit liet diepe sporen achter in de manier waarop we naar onszelf, naar autoriteit en naar het mannelijke kijken.
Veel mensen dragen deze wond zonder dat ze zich er bewust van zijn. Ze voelen zich klein tegenover autoriteit of juist in constante strijd ermee. Ze hebben moeite met vertrouwen of vinden het lastig om hun plek in te nemen. Ze zoeken erkenning buiten zichzelf of voelen een innerlijke leegte die ze niet kunnen duiden. De vaderwond werkt door in relaties, in het werkveld, in de manier waarop we naar leiderschap kijken en hoe we omgaan met verantwoordelijkheid.
Het is niet alleen een individuele wond, maar ook een collectieve dynamiek. We leven in een wereld waarin de gewonde mannelijke energie zich nog steeds manifesteert. In controle, in macht over in plaats van macht met. In structuren die gebaseerd zijn op hiërarchie, op presteren, op winnen of verliezen. Dit komt niet voort uit kracht, maar uit een diepgewortelde angst om te falen, om niet goed genoeg te zijn, om niet te voldoen aan een onzichtbare maatstaf. De gewonde mannelijke energie heeft geen gezonde bedding gehad om zichzelf te ontwikkelen in verbinding.
Systemisch gezien dragen velen van ons de last van de vaderlijn. Onverwerkte trauma’s, strenge regels, het moeten voldoen aan verwachtingen zonder dat er ruimte is om echt te voelen. Zonen die niet mochten huilen. Dochters die niet gezien werden. Generaties van mannen die zichzelf verloren in werk en prestaties en generaties van vrouwen die zich afsloten van de vaderenergie uit teleurstelling of pijn.
Deze pijn vraagt om gezien te worden. Niet door de strijd aan te gaan, maar door het patroon te erkennen. Door te stoppen met vechten tegen autoriteit en in plaats daarvan onze eigen innerlijke autoriteit te omarmen. Door niet langer erkenning te zoeken in de buitenwereld, maar onze eigen plek in te nemen. Door de gewonde mannelijke energie niet af te wijzen, maar te helen in onszelf en in de wereld om ons heen.
De weg naar heelheid begint bij bewustzijn. Het zien van de patronen die door ons heen werken. Het erkennen van de pijn die van generatie op generatie is doorgegeven. Het herstellen van de balans tussen kracht en zachtheid, tussen leiding en verbinding.
De vaderwond kan geheeld worden, niet door strijd, maar door integratie. Door opnieuw te leren wat gezonde mannelijke energie is. Door grenzen te stellen vanuit liefde in plaats van angst. Door autoriteit niet langer als iets buiten ons te plaatsen, maar als iets wat in ons leeft. Door het mannelijke en vrouwelijke in onszelf weer in evenwicht te brengen.
Dit is een proces dat verder reikt dan ons persoonlijke leven. Het raakt de manier waarop we met elkaar omgaan, hoe we leiderschap vormgeven en hoe we de wereld om ons heen inrichten. We staan op een kantelpunt waarin de oude structuren hun houvast verliezen en waarin er ruimte ontstaat voor een nieuw bewustzijn.
Van strijd naar heelheid. Van afgescheidenheid naar verbinding. Van een gewond verleden naar een toekomst waarin de vaderwond niet langer doorgegeven hoeft te worden, maar mag helen in de zachte kracht van bewustzijn, erkenning en liefde.
Er is zoveel moois te halen als men deze wond geneest. Ik heb het ook gedaan, en ik mijn ervaring is dat ik toen echt pas op 2 benen stond, en iets neer kon zetten in mijn leven, mijn bedrijf, mijn emigratie, partnerkeuzes, vriendschappen, goede zelfzorg. Alles ging toen eigenlijk veel gemakkelijker en ik kon het gevoel van tekort (wat ik in mijn kindertijd heb ervaren, tekort aan liefde en alles zowat) zelf opvullen, doordat ook deze vaderwond naast de moederwond echt was geheeld. Nu ervaar ik veel innerlijke kracht en draagkracht in mezelf waardoor ik een vrij leven kan leiden zonder dat het mij nog te zwaar aanvoelt en ik het leven nu voluit kan nemen. Dat gun ik anderen ook, daarom maak ik deze training voor anderen, om echt te helpen om ook vrij te zijn, naast al mijn kennis en ervaring die ik op heb opgedaan in opleidingen en intensief werken met groepen en 1 op 1 met vooral vrouwen.
De Vaderwond en Je Carrière: Waarom Je Jezelf Klein Houdt in Werk en Ondernemerschap (Deel 1)
Misschien herken je het: je hebt een talent, maar durft jezelf niet volledig te laten zien op de werkvloer. Je twijfelt aan je eigen capaciteiten en voelt je snel onzeker in de buurt van leidinggevenden. Of je start een eigen onderneming, maar blijft worstelen met geld, erkenning en de angst om te falen.
Dit is geen toeval. Vanuit systemisch werk weten we dat de relatie met je vader een diepe impact heeft op hoe je jezelf neerzet in de wereld. De vader vertegenwoordigt structuur, richting en daadkracht. Als de liefde van vader naar dochter niet vrij kan stromen door trauma, afwezigheid of een verstoorde dynamiek heeft dit gevolgen voor je gevoel van eigenwaarde, je relatie met autoriteit en je financiële zelfvertrouwen.
In dit eerste deel gaan we dieper in op moeite met autoriteit en faalangst en hoe deze voortkomen uit een verstoorde vaderrelatie.
1. Moeite met autoriteit: Conflicten met werkgevers en leidinggevenden
Vrouwen met een vaderwond ervaren vaak spanning in werkrelaties, vooral met bazen of leidinggevenden. Dit komt doordat het vaderbeeld onbewust wordt geprojecteerd op autoriteitsfiguren. Als je vader er fysiek of emotioneel niet voor je was, kan dat twee reacties oproepen:
Wantrouwen en verzet: Je hebt een diepgeworteld gevoel dat je niet op autoriteit kunt vertrouwen. Je trekt werkgevers aan die zwak of onveilig leiderschap tonen en komt snel in conflicten met hen.
Teveel aanpassen en pleasen: Je zoekt erkenning van leidinggevenden, maar durft je grenzen niet aan te geven. Dit leidt tot uitputting en onderwaardering.
Daarnaast speelt parentificatie een grote rol. Als je als kind naast je moeder bent gaan staan om het gemis van je vader op te vangen, ben je gewend geraakt aan ‘sterk moeten zijn’. Hierdoor voel je je vaak gelijkwaardig of zelfs superieur aan je leidinggevenden, wat kan leiden tot strijd in werksituaties.
2. Faalangst en onzekerheid: Het gevoel nooit goed genoeg te zijn
De vader vertegenwoordigt erkenning en bevestiging van buitenaf. Als een vader afwezig was of kritiek gaf in plaats van steun, ontstaat er vaak een diep gevoel van ‘niet goed genoeg zijn’. Dit kan zich in je carrière uiten als:
Angst om fouten te maken, waardoor je vastloopt en kansen laat liggen.
Perfectionisme en overpresteren, terwijl je toch nooit echt tevreden bent.
De behoefte om altijd eerst ‘nog meer te leren’ voordat je actie durft te ondernemen.
Je blijft onbewust zoeken naar goedkeuring en erkenning, waardoor je afhankelijk wordt van externe bevestiging in plaats van vertrouwen op je eigen kracht.
In deel 2: De impact van de vaderwond op geld en ondernemerschap
In het volgende deel van deze blog duiken we dieper in hoe de vaderwond zich uit in problemen met geld, zelfwaarde en ondernemerschap. Je ontdekt waarom veel vrouwen met een vaderwond onbewust de erkenning zoeken die ze van hun vader niet kregen in hun zakelijke keuzes en hoe je dit kunt doorbreken.
Als je Vaderwond training wilt volgen kun je dat via deze link vinden. Tot 1 april vroegboekkorting en extra bonussen gratis erbij ter ondersteuning van je proces.
Aho, pap. Aho.”
